Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 567/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę K.P. na rozkaz personalny Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 31 maja 2012 r. nr [..]w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że rozkazem personalnym z dnia 6 kwietnia 2012 r. Nr [..]Komendant Miejski Policji w [..], na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) z dniem 30 kwietnia 2012 r. zwolnił z zajmowanego stanowiska kom. K.P.- [..]w [..] i z dniem 1 maja 2012 r. mianował ww. na niższe stanowisko służbowe- [..]w [..] z jednoczesnym zachowaniem prawa do stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Argumentując swoje stanowisko organ wskazał, że wydanie powyższego rozkazu było konsekwencją zmian organizacyjnych wynikających z rozkazu organizacyjnego Komendanta Miejskiego Policji w [..] z dnia 19 marca 2012 r. nr 3/12, który wydany został w celu dostosowania struktury etatowej Komendy Miejskiej Policji w [..] do limitu etatów określonych w zarządzeniu organizacyjnym Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 14 marca 2012 r. nr [..].
Wyżej wymienionym rozkazem dokonano zmniejszenia o 5 liczby stanowisk w korpusie generałów oraz oficerów starszych i młodszych Policji i włączono w ich miejsce 5 stanowisk w korpusie aspirantów Policji. Zmiany organizacyjne podyktowane były dostosowaniem struktur do zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji. W wyniku powyższych zmian z dniem 1 kwietnia 2012 r. w [..]w [..] przekwalifikowano dwa stanowiska specjalisty na dwa etaty asystentów.
Od powyższego rozkazu odwołanie złożyła K.P. (zwana dalej skarżącą), zarzucając organowi I instancji nieprzestrzeganie szeregu zasad postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo braku rzeczywistego przeniesienia na niższe stanowisko. Wskazała, że nadal pełni dotychczasowe obowiązki.
Po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia 6 kwietnia 2012 r. nr [..]z dnia 31 maja 2012 r. Podlaski Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty przeniesienia wymienionego funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe [..] w [..] i ustalił nowy termin przeniesienia na dzień 1.06.2012 r. W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja wydana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Zdaniem organu z powyższego przepisu wynika, że w przypadku wystąpienia łącznie dwóch przesłanek, tj. likwidacji zajmowanego stanowiska oraz braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko, organ uprawniony jest do przeniesienia policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały spełnione obie przesłanki łącznie. Dwa etaty specjalistów w Z[..]w [..] zostały przekształcone w dwa etaty asystentów. Organ pierwszej instancji nie musiał zatem dokonywać wyboru specjalistów, których będzie dotyczyło przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, bowiem wszystkie etaty specjalistów znajdujące się w strukturze zespołu zgodnie z rozkazem organizacyjnym podlegały przekwalifikowaniu na etaty asystentów.
Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu wyraźnie wskazał, że nie było możliwości mianowania skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe. Podniesiono, że na dzień 1.04.2012 r. wakowało 11 stanowisk (dzielnicowy w 4 grupie zaszeregowania, 5 referentów w 3 grupie zaszeregowania oraz 5 policjantów w 2 grupie zaszeregowania) i żadne z nich nie było stanowiskiem równorzędnym.
Odnosząc się do zarzutu, że przeniesienie na niższe stanowisko służbowe jest fikcyjne, gdyż skarżąca nadal wykonuje dotychczasowe obowiązki, organ odwoławczy stwierdził, iż dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe będzie możliwe stwierdzenie karty opisu stanowiska pracy.
Ponadto za bezzasadny organ uznał zarzut braku merytorycznego odniesienia się do uchwały Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa podlaskiego. Podniesiono, że organ I instancji nie miał obowiązku brania pod uwagę treści uchwał związkowych, zwłaszcza, że żadna organizacja związkowa nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 31 k.p.a.).
Podlaski Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 12, art.107 k.p.a.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do Sądu, wnosząc jednocześnie o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [..]oraz poprzedzającego jego wydanie rozkazu personalnego nr [..]w całości i przekazanie sprawy Komendantowi Miejskiemu Policji w [..] do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 140 k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a., 77 §1 k.p.a. 80 k.p.a. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonego rozkazu nr [..]do kwestii naruszenia przez organ niższego rzędu szeregu przepisów postępowania, na które powoływała się w swoim odwołaniu skarżąca podczas, gdy zgodnie z obowiązującym prawem oraz jego wykładnią dokonaną przez sądy administracyjne organ wyższego stopnia ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji,
- 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia rozkazu nr [..]w zakresie uznania administracyjnego, polegającego na całkowicie swobodnym, niczym nieuzasadnionym uznaniu, że to właśnie 2 stanowiska specjalisty z [..]w [..] powinny zostać zlikwidowane podczas, gdy w innych Zespołach Komendy Miejskiej Policji w [..] istnieją stanowiska oficerskie które zostały zachowane bez podania żadnej przyczyny,
- 3) jako konsekwencja poprzedniego zarzutu, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na treść rozkazu w szczególności art. 7, 8 i 12 § 1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez jego dogłębnej analizy i rozważenia, jak również wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego - przejawiające się w braku rozważenia jakimi okolicznościami i kryteriami kierował się przełożony wyznaczając właśnie skarżącą do przeniesienia na niższe stanowisko asystenta. W uzasadnieniu rozkazu tego typu powinny znaleźć się informacje dotyczące sposobu i kryteriów wyboru funkcjonariuszy, przewidzianych do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,
- 4) naruszenie przepisu art. 38 ust 2 pkt 4 cyt. ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sprawie pomimo braku rzeczywistego przeniesienia na stanowisko niższe - skarżąca pomimo formalnej zmiany zajmowanego stanowiska na nowo powstałe stanowisko asystenta od 1.06.2012 r. w dalszym ciągu pełni w Komendzie Miejskiej Policji w [..] dotychczasowe obowiązki – co w rzeczywistości winno być traktowane jako przeniesienie na stanowisko równorzędne,
- 5) jako konsekwencja powyższego, naruszenie art.
- 8. k.p.a. w zw. z art. 33 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Rozkaz personalny nr [..]z dnia 31.05.2012 r. oraz poprzedzający go rozkaz nr [..]z dnia 6.04.2012 r. są w rzeczywistości niczym nieuzasadnioną próbą degradacji komisarz K.P. bez jednoczesnej zmiany jej obowiązków służbowych, co nosi znamiona dyskryminacji pracownika ze względu na jego płeć.
W odpowiedzi na skargę Podlaski Wojewódzki Komendant Policji w Białymstoku podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił art. 38 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z powołanym przepisem policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Sąd zaznaczył, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 28.09.2000 r. sygn. akt II SA 637/00, opubl. LEX nr 53769) stwierdził, że cyt. " na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 1990 r. o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego". W świetle powyższego stanu prawnego organ może - zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji - przenieść policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Tym samym przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko (zob. też wyroki NSA z dnia 8.01.2010 r., I OSK 952/09, opubl. LEX nr 595640, I OSK 864/09, opubl. LEX nr 595580 wyrok WSA w Krakowie z dnia 13.10.2010 r. sygn. akt III SA/Kr 376/10, opubl. LEX nr 756938).
Następnie Sąd I instancji stwierdził, że organy w sposób wyczerpujący uzasadniły, że przeniesienie skarżącej na niższe stanowisko służbowe nastąpiło w związku z likwidacją zajmowanego stanowiska oraz brakiem możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. W zaskarżonych rozkazach personalnych podniesiono, że zarządzeniem organizacyjnym Podlaskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji w Białymstoku nr [..]z dnia 14 marca 2012 r. zmniejszono o 5 liczbę stanowisk policyjnych w korpusie generałów oraz oficerów starszych i młodszych, przy jednoczesnym zwiększeniu o 5 liczby stanowisk w korpusie aspirantów dla Komendy Miejskiej Policji w [..]. Wskazano również, że w celu realizacji dyspozycji określonych w powołanym zarządzeniu, rozkazem organizacyjnym nr 3[..]Komendanta Miejskiego Policji w [..] z dnia 19 marca 2012 r. w [..] w [..] z dniem 1 kwietnia 2012 r. przekwalifikowano dwa stanowiska specjalisty na dwa stanowiska asystenta.
Organy wyraźnie wskazały też, że wszystkie etaty specjalistów znajdujące się w strukturze zespołu zgodnie z rozkazem organizacyjnym podlegały przekwalifikowaniu na etaty asystentów oraz, że nie było możliwości mianowania skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe. Podniesiono, że z notatki sporządzonej prze kom. M.B.- eksperta [..] w [..] wynika, że na dzień 16 marca 2012 r. wakowało 11 stanowisk (dzielnicowy w 4 grupie zaszeregowania, przewodnik psa służbowego w 4 grupie zaszeregowania, 4 referentów w 3 grupie zaszeregowania oraz 5 policjantów w 2 grupie zaszeregowania) oraz, że żadne z nich nie było stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem specjalisty. Organy dokonały też analizy informacji o wakujących stanowiskach według stanu na dzień 1 kwietnia 2012 r. W efekcie powyższego ustalono, że na dzień 1 kwietnia 2012 r. wakowało 11 stanowisk (dzielnicowy w 4 grupie zaszeregowania, 5 referentów w 3 grupie zaszeregowania oraz 5 policjantów w 2 grupie zaszeregowania) i żadne z nich nie było stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem specjalisty.
Zatem w ocenie Sądu, organy w sposób wyczerpujący wykazały wystąpienie łącznie dwóch przesłanek, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, umożliwiających przeniesienie skarżącej na niższe stanowisko służbowe. Skarżąca sama przyznała (k. 23 protokół rozprawy sądowej), że w dacie przeniesienia jej na niższe stanowisko, nie było w Komendzie stanowiska równorzędnego.
Sąd I instancji podkreślił, iż nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut naruszenia art. 33 Konstytucji RP. Zauważył, że w Zespole skarżącej zlikwidowano 2 stanowiska specjalisty (tylko dwa istniały), co oznacza, że oprócz skarżącej również drugi funkcjonariusz został dotknięty reorganizacją. Przeczy to jednocześnie zarzutowi dyskryminacji skarżącej jako jedynego oficera -kobiety.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K.P., zaskarżając go w całości zarzuciła mu naruszenie prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez brak dokonania przez Sąd administracyjny wyczerpującej kontroli działalności administracji publicznej przejawiające się w niczym nieuzasadnionym przyjęciu, iż zmiany organizacyjne, wynikające z rozkazów jednostek w Policji nie podlegają sądowej kontroli, gdyż są sprawami wewnętrznymi organów Policji – podczas gdy rozkaz personalny jest podstawową formą decyzji administracyjnej wydawanej w stosunku do funkcjonariuszy Policji i jak każde orzeczenie skierowane do określonego podmiotu, także rozkazy nr 3/[..]Komendanta Miejskiego Policji w [..] oraz nr [..]Podlaskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji winny cechować się wyczerpującym przeanalizowaniem sytuacji faktycznej i prawnej, że wskazaniem powodów dla których orzeczono redukcję etatów w tym, a nie innym Zespole funkcjonującym w konkretnym Wydziale danej Komendy Policji (co wynika z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., jak również § 18 ust. 2 oraz § 19 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów;
2) art. 134 § 1P.p.s.a. przejawiające się w braku reakcji ze strony Sądu na fakt, iż skarżąca na etapie całego postępowania administracyjnego nie była informowania o przyczynie redukcji etatów oficerskich akurat na stanowiskach zajmowanych przez oficerów zatrudnionych w [..], co podwazyło zaufanie skarżącej do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.), jak również pozostaje w sprzeczności z należytym i wyczerpującym informowaniem stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.).
Ponadto zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
1) art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 2012 r. o Policji poprzez jego błędną wykładnię przejawiająca się w przyjęciu, że organ Policji wydając rozkaz personalny na bazie powyższego przepisu musi wykazać jedynie fakt likwidacji stanowiska oraz brak możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, podczas gdy dokonując prawidłowej interpretacji powyższej normy należy stwierdzić, że koniecznym jest nadto wykazanie, dlaczego akurat to konkretne stanowisko ulega likwidacji, pomimo istnienia równorzędnych stanowisk w innych komórkach Komendy Miejskiej Policji w [..]. Organ administracji rozpoznając sprawę winien wykazać należycie przesłanki zastosowania w sprawie 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji i uzasadniać swoje stanowisko w sposób odpowiadający treści art. 107 § 1 k.p.a., tj. z wykazaniem konieczności likwidacji konkretnych stanowisk. Wskazany wyżej brak wyjaśnienia i wszechstronnego rozważenia powyższych kwestii stanowiących podstawy faktyczne rozstrzygnięcia, oznacza naruszenie przez Sąd oraz organy zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i 77 k.p.a.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że z rozkazu organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie wynika, jakimi okolicznościami i kryteriami kierował się przełożony wyznaczając właśnie skarżącą i drugiego oficera z [..]Policji w [..] do przeniesienia na niższe stanowisko asystenta. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organów obu instancji brak jest jakichkolwiek rozważań, dotyczących sposobu i kryteriów wyboru dwóch funkcjonariuszy, przewidzianych do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe przez Komendanta Miejskiego Policji w [..]. Takimi kryteriami mogły by być przykładowo wykształcenie, kwalifikacje zawodowe bądź wysługa lat w Policji. Powinny być one przejrzyste oraz jednakowe dla wszystkich oficerów pracujących w Komendzie Miejskiej Policji w [..] i to na ich podstawie winno się dokonać wyboru osób, których stanowiska oficerskie uległyby likwidacji. W niniejszej sprawie, kwestia ta w ogóle nie została przez organy obu instancji ani Sąd poruszona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 Ppsa. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie granice skargi kasacyjnej wyznaczone zostały przez stawiane wobec Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które w istocie zmierzają do wykazania, że Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, ponieważ nie ustalił, czy redukcja etatów w Komendzie Miejskiej Policji w [..] była uzasadniona oraz czy stanowisko zajmowane przez skarżącą powinno zostać zlikwidowane. Sąd nie zwrócił też uwagi na okoliczność, że skarżąca nie była informowana o przyczynach redukcji etatów.
Powyższe fakty, zdaniem skarżącej świadczą o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i 134 § 1 Ppsa oraz art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia1990r. o Policji (Dz. U. z 2011r.Nr. 287, poz. 1687 ze zm.).
W tym miejscu trzeba zauważyć, że w skardze kasacyjnej blędnie wskazano, że ustawa o Policji pochodzi z 2012r. Nie podano też właściwej jednostki redakcyjnej art. 134 Ppsa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Przepis art. 3 § 1 Ppsa stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powołana norma prawna wraz z jej § 2 określa wyłącznie zakres przedmiotowy kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Kryterium tej kontroli zostało określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach:
- a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym;
- b) dochowania wymaganej prawem procedury;
- c) respektowania reguł kompetencji.
Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a oraz art. 3 § 1 i 2 Ppsa., skarżący, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez Sąd I instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach Ppsa., bez powołania których nie można uznać zarzutów naruszenia art. 1 § 1 i 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i 2 Ppsa. za umożliwiające przeprowadzenie pełnej kontroli kasacyjnej orzeczenia Sądu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013r.I FSK 753/12 LEX nr 1336047).
Chcąc natomiast skutecznie postawić zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa, zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, należy wykazać, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012r. II OSK 1580/11 LEX nr 1367333).
Podane przez skarżącą w skardze kasacyjnej uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 Ppsa (że nie była informowana o redukcji etatów), nie koresponduje z treścią przepisu, a nadto dotyczy postępowania administracyjnego, a nie postępowania przed sądem, które regulowane jest przepisami innej ustawy procesowej (Ppsa). W skardze kasacyjnej nie powołano jednak jako naruszonego, innego poza art. 134 § 1 Ppsa przepisu tej ustawy.
Nietrafny jest także stawiany wobec zaskarżonego wyroku zarzut błędnej wykładni art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji. Stosownie do art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe m. in. w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Należy w całości podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w przypadku zastosowania przez organ w/wym. przepisu kontrola sądu administracyjnego, sprawowana z uwzględnieniem kryteriów kontroli przewidzianych w art. 1 § 2 Pusa, dotyczy oceny spełnienia w sprawie przesłanek określonych w przepisie oraz zachowania przez organ obowiązującej procedury.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie jest rzeczą Sądu kontrola zasadności przeprowadzania zmian (tu redukcji etatów), ani też poprawności kryteriów zastosowanych przez organ przy doborze funkcjonariuszy do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Z art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek ustalania powodów likwidacji konkretnego stanowiska. Materia ta zastrzeżona jest bowiem dla właściwych organów odpowiedzialnych za sprawy organizacyjne Policji. Nadto rozstrzygnięcia w tej kwestii (zarządzenia organizacyjne) nie stanowią aktów, czy czynności kontrolowanych z mocy art. 3 § 2 Ppsa przez sądy administracyjne.
W niniejszej sprawie zmiany etatowe dokonane zostały na mocy zarządzenia Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 marca 2012r. Nr. 7/12 w sprawie ustalenia liczby etatów Policji i pracowników Policji oraz rozkazu organizacyjnego Komendanta Miejskiego Policji w [..] z dnia 19 marca 2012r. Akty te wraz z pozostałym materiałem zawartym w aktach postępowania administracyjnego wskazują na to, że zmiany etatowe w Komendzie Miejskiej Policji w [..] były rzeczywiste, zaś dobór funkcjonariuszy do przeniesienia na niższe stanowisko został dokonany w ramach uznania przysługującego właściwym przełożonym (w przypadku skarżącej [..]). Nie jest rolą sądu administracyjnego wkraczanie w politykę kadrową Policji i podważanie trafności dokonanego przez przełożonego wyboru konkretnych funkcjonariuszy do przeniesienia na inne stanowisko służbowe.
Należy pamiętać że mianowanie policjanta na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że policjant będzie je zajmował do końca swojej służby. Przepisy ustawy pozwalają organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb Policji, czy oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego w jakim pozostaje policjant (m. in. jednostronność w jego ukształtowaniu) pozostawiają właściwym organom pewną swobodę związaną z kreowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie oznacza dowolności, sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co na podstawie art. 184 Ppsa skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.