Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2011 r. mjr. rez. M. M. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Olsztynie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w sprawie waloryzacji emerytury wojskowej od dnia 1 marca 2011 r.
Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych, Ministerstwa Obrony Narodowej pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr. 98, poz. 1071 ze zm.), przekazał powyższy wniosek według właściwości Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Olsztynie.
Pismami z dnia 18 marca i 5 maja 2010 r. skarżący wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Olsztynie nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych MON kolejnym pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 65 § 1 kpa, przekazał do rozpoznania Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Olsztynie wspomniane pisma z dnia [...] marca i [...] maja 2010 r.
M. M. złożył kolejny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Dyrektora WBE w Olsztynie o waloryzacji emerytury wojskowej. Wniosek ten, Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych MON pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 65 § 1 kpa, przekazał do rozpatrzenia Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Olsztynie.
Następnie wymieniony, pismem z dnia 2 maja 2011 r. w związku z pismem Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie kwestii właściwości organu administracji.
Kolejnym pismem z dnia [...] maja 2011 r. wymieniony polemizował z pismem Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Natomiast pismem z dnia 15 maja 2011 r., odniósł się do zawiadomienia Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON, nr [...] z dnia 5 maja 2011 r., o przekazaniu na podstawie art. 65 § 1 kpa wniosku z dnia 5 lipca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora WBE w Olsztynie nr 220/10 z dnia 16 kwietnia 2010 r. odmawiającej ponownego ustalenia od dnia 1 lipca 2004 r. podstawy wymiaru emerytury wojskowej.
Odpowiadając na podania z dnia 2, 9 i 15 maja 2011 r. Dyrektor Biura Skarg i Wniosków MON pismem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] ponownie wskazał, że nie jest organem właściwym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a także podtrzymał stanowisko Ministra Obrony Narodowej dotyczące braku podstaw prawnych do zwrotu zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego.
Odpowiedzią na wspomniane pismo Dyrektora Biura Skarg i Wniosków MON, był kolejny wniosek M. M. z dnia 10 czerwca 2011 r. do którego Dyrektor Biura Skarg i Wniosków MON odniósł się pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., podtrzymując zgodnie z art. 239 kpa wyrażone wcześniej stanowisko.
M. M. pismem z dnia 25 lipca 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na jak stwierdził, bezpodstawne działania Ministra Obrony Narodowej. Wniósł o stwierdzenie bezskuteczności z mocy art. 58 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. z 1964, Nr 16, poz. 93 ze zm.) i unieważnienie czynności prawnych Ministra Obrony Narodowej określonych w pismach: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że nie jest organem właściwym do rozpatrywania spraw z zakresu zaopatrzenia emerytalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że będące przedmiotem zaskarżenia czynności przekazania podań według właściwości, podjęte na podstawie art. 65 §1 kpa, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym art. 3 §2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd uznał, że przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Powyższe następuje w formie czynności materialno – technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie. Przekazanie podania jako czynność materialno – techniczna, nie podlega zaskarżeniu, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. M., postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1936/11, skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną na ww. postanowienie wniósł skarżący M. M. Skarżący wywodził o tym, że czynności Ministra Obrony Narodowej, na które wskazywał w skardze do sądu administracyjnego, podlegają kognicji sądu administracyjnego. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosków skarżącego zawartych w skardze administracyjnej z dnia 25 lipca 2011 r. lub uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 117 złotych, poniesionych w związku z celowym dochodzeniem przez niego praw zawartych w skardze administracyjnej z dnia 25 lipca 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący M. M. domagał się kontroli na podstawie art. 58 Kodeksu cywilnego pism Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.; nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.; nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.; nr [...] z dnia [...] maja 2011 r.; nr [...] r. Pisma z dnia 21 kwietnia 2011 r., 2 czerwca 2011 r. i 8 czerwca 2011 r. dotyczą przekazania na podstawie art. 65 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosków skarżącego dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie waloryzacji świadczenia emerytalnego. Pismo z dnia 31 maja 2011 r. to skierowana do skarżącego informacja o stanie spraw skarżącego. Skarżący domagał się również kontroli decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r., z dnia [...] czerwca 2011 r. i z dnia [...] czerwca 2011 r.
W zaskarżonym postanowieniu sąd zasadnie przyjął, że pisma, w oparciu o które przekazano do rozpatrzenia według właściwości pismo skarżącego, nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Wszystkie z tych pism, wydane zostały po wejściu w życie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6 poz.
18) i z tego względu sąd I instancji zasadnie przyjął, że przedmiotowe pisma nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Kognicji sądu administracyjnego nie podlega także pismo z dnia 31 maja 2011 r., stanowiące skierowaną do skarżącego informację o jego sprawach, które są w toku. Natomiast od decyzji wydanych na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 66 ze zm.) przysługuje odwołanie do sądu powszechnego.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.