Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1950/14 (dalej postanowienie z 3 czerwca 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. P. (dalej skarżący) na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2014 r. nr [...],[...],[...] (dalej decyzja z [...] września 2014 r.) w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, odrzucił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji powołał art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej ppsa), zgodnie z którym skarga, od której pomimo wezwania sądu, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych, przy czym odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa).
Skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] września 2014 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych (k. 2-4 akt sądowych).
Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2014 r. II SA/Wa 1950/14 (dalej zarządzenie z 17 grudnia 2014 r.) Przewodniczącej Wydziału II WSA w Warszawie (dalej Przewodnicząca Wydziału II), wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie doręczono skarżącemu dnia 5 stycznia 2015 r., a dnia 9 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych. Postanowieniem z 26 marca 2015 r. [II SA/Wa 1950/14] (dalej postanowienie z 26 marca 2015 r.) referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy (k. 10, 12, 17, 19, 20, 21, 23-24, 26-27, 28, 29-30, 31-34, 37, 38 akt sądowych).
Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. II SA/Wa 1950/14 Przewodnicząca Wydziału II wezwała skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 17 grudnia 2014 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, pouczając skarżącego jednocześnie, że od powyższego zarządzenia, zażalenie nie przysługuje. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu dnia 8 maja 2015 r., lecz skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, co potwierdził Oddział Finansowo-Budżetowy WSA w Warszawie pismem z 19 maja 2015 r. (k. 39, 40, 43 akt sądowych).
Dnia 12 maja 2015 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości (k. 41 akt sądowych).
Skargę kasacyjną na postanowienie wywiódł C. P., reprezentowany przez pełnomocnika adw. R. K. (k. 50-51, 54, 58, 84-86 akt sądowych).
Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego przez:
- 1. niewłaściwe zastosowanie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 234 § 1 ppsa przez nieprawidłowe uznanie, iż nie doszło do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdy tymczasem w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył w ustawowym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy;
- 2. naruszenie art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ppsa polegające na braku dokładnego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego sprawy, w którym kluczowym było stwierdzenie, iż w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego doręczone skarżącemu w dniu 8 maja 2015 r., skarżący złożył "11" [winno być "12"] maja 2015 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych w całości, który nie został jeszcze rozpoznany.
Wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA w Warszawie w całości, wniósł o procedowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych w całości i o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego za instancję kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną do odrzucenia w niniejszej sprawie skargi wniesionej przez C. P. stanowił art. 220 § 1 i 3 ppsa. W świetle tych przepisów skarga podlega odrzuceniu, jeżeli nie zostanie uiszczony od niej wpis sądowy, pomimo uprzedniego wezwania strony do uiszczenia tej opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wobec odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych), został on zarządzeniem z 21 kwietnia 2014 r., II SA/Wa 1950/14 Przewodniczącej Wydziału II ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i w wyznaczonym terminie wpisu tego nie uiścił (k. 31-34, 37, 38, 39, 40, 43 akt sądowych). Stwierdzenie powyższej okoliczności skutkować musiało odrzuceniem skargi. Bez wpływu na powyższe stwierdzenie pozostaje ponowne wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony po prawomocnym oddaleniu uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie, jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę (postanowienie NSA z: 8.4.2014 r., II OSK 810/14; 6.11.2007 r., II OZ 1068/07; postanowienie SN z 23.2.1999 r., I CKN 1064/97, OSNC 1999/9/ 153).
We wniosku z 12 maja 2015 r. skarżący nie powołał się na jakiekolwiek nowe okoliczności w stosunku do tych, które zostały ustalone w postanowieniu z 26 marca 2015 r. II SA/Wa 1950/14 (k. 31-34, 41 akt sądowych) i nie przerwał on biegu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, wynikającego z zarządzenia z 21 kwietnia 2015 r.
Zarządzenie z 21 kwietnia 2015 r. nie narusza powołanych przepisów.
Sąd prawidłowo wezwał skarżącego pismem dnia 22 kwietnia 2015 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł od skargi na decyzję z 18 września 2014 r. Odpis został doręczony stronie dnia 8 maja 2015 r. (k. 39, 40, 43 akt sądowych).
Sąd pismem dnia 18 maja 2015 r. zwrócił się do Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA o udzielenie informacji czy powyższa kwota została uiszczona przez skarżącego. W odpowiedzi dnia 19 maja 2015 r. otrzymano informację, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy, sprawdzono do dnia 15 maja 2015 r. (k. 44, 45 akt sądowych). Zatem jak prawidłowo wynika z akt przedmiotowej sprawy, skarżący w zakreślonym terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania wpisu od zażalenia nie uiścił.
Każdy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, bez względu na zmianę jego treści oraz zakresu żądania w stosunku do pierwotnego wniosku, nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (postanowienie z 20.7.2011 r., II OSK 1380/11).
W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 220 § 3 oraz art. 243 § 1 ppsa należy uznać za chybione. Nieuzasadnione są również podniesione w niej pozostałe zarzuty. Ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny prowadzi do wniosku, że kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zmierzał w istocie jedynie do przewlekania postępowania sądowego.
Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. II SA/Wa 1950/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a dnia 5 października 2015 r. skarżący uiścił 100 zł wpisu od skargi kasacyjnej (k. 93-96, 114 akt sądowych).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. Brak było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego, wobec jej oddalenia i rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (postanowienie NSA z 15.10.2013 r., II OSK 2568/13, cbosa).