Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 379/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę K.W. (dalej, jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 19 września 2014 r. do Prezydenta [...] wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o sprawdzenie kwalifikacji kierującego pojazdem dotyczący K.W. We wniosku podano, że w okresie 29 listopada 2013 r. – 15 września 2014 r. skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, skutkiem czego liczba punktów karnych przypisanych ww. w ciągu jednego roku kalendarzowego wyniosła 28.
Pismem z dnia 24 września 2014 r. Prezydent [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skierowania na egzamin kontrolny.
W dniu [...] grudnia 2014 r. została wydana decyzja o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że w dniu 19 września 2014 r. do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], z którego wynika, że skarżący w ciągu roku od dnia 29 listopada 2013 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ przytoczył daty ww. naruszeń oraz liczbę przypisanych punktów za poszczególne naruszenia. Organ I instancji wyjaśnił również, że był związany wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji i nie mógł odstąpić od wydania przedmiotowej decyzji z uwagi na trudną sytuację życiową kierowcy.
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267, dalej, jako K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K.W. od decyzji organu I instancji utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy, przytaczając treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488, dalej, jako rozporządzenie), podniosło m.in., że w aktach sprawy znajduje się pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w którym wskazano, iż skarżący w 2014 r. odbył dwa szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego. Szkolenie z dnia 11 stycznia 2014 r. spowodowało zmniejszenie o 6 liczbę punktów przypisanych za naruszenie popełnione w dniu 29 listopada 2013 r., natomiast szkolenie z dnia 28 czerwca 2013 r. nie zostało uznane, ponieważ zostało przeprowadzone z naruszeniem § 8 ust. 7 rozporządzenia tj. przed upływem 6 miesięcy od poprzedniego szkolenia. Komendant podtrzymał wniosek o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.
Stosownie do ww. wniosku organ wydał w dniu [...] grudnia 2014 r. decyzję o skierowaniu K.W. na egzamin kontrolny w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy. Podkreślono, że rozstrzygnięcia wydane w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym mają charakter związany, zatem w razie wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem jest obligatoryjne. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści § 7 ust. 1 pkt § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia, z którego jednoznacznie wynika, że komendant wojewódzki policji występuje o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Zdaniem Kolegium wykładnia literalna powołanego przepisu nie budzi wątpliwości i pozostaje w zgodzie z wykładnią celowościową, bowiem za skierowaniem kierowcy w zaistniałej sytuacji, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii przemawia również interes publiczny.
Wobec powyższego w sytuacji wystąpienia przez Komendanta Powiatowego Policji ze stosownym wnioskiem, zawierającym odpowiednią podstawę prawną oraz uzasadnienie w zakresie przekroczenia określonej prawem liczby punktów karnych, obowiązkiem Prezydenta było wydanie decyzji o skierowaniu osoby objętej przedmiotowym wnioskiem na egzamin kontrolny. Kolegium zaznaczyło, że powołane w odwołaniu argumenty nie zasługują na uwzględnienie, bowiem z wnioskiem o skierowanie na egzamin kontrolny można wystąpić jedynie na podstawie ostatecznych wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, te zaś dokonywane są jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Odnośnie do nieuwzględnienia szkolenia z dnia 28 czerwca 2014 r. wskazano, iż kwestia ta została wyjaśniona w piśmie Komendanta z dnia 31 października 2014 r. Ponadto Kolegium podkreśliło, że zarzuty związane z ww. kwestią powinny być podnoszone wobec organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonego przed właściwym organem.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika. Wniósł o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniosło o jej oddalenie.
Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Sąd przytoczył treść art. 130 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1, 2, 4 i 8, § 6 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz § 8 rozporządzenia i odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Upoważnienie do wydania rozporządzenia zawarte w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym spełnia, zdaniem Sądu, te wymagania.
Tym samym Sąd nie podzielił poglądu zawartego w skardze, że kwestionowane rozporządzenie jest sprzeczne z delegacją ustawową. Regulacja zawarta § 8 ust. 7 rozporządzenia oraz w art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest spójna i służy realizacji celu unormowań ustawowych, czyli motywowaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W ocenie Sądu, ustrojodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. Zakwestionowany przepis § 8 ust. 7 rozporządzenia niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego.
Należy przyjąć bowiem, że regulacja określona w § 8 ust. 7 rozporządzenia z 2012 r. mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy (warunki i tryb prowadzenia ewidencji), niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji. Nie można też zaprzeczyć, że ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych częściej niż jeden raz na pół roku ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy, a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Cel ten osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych) oraz poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym.
W tej sprawie bezsporny jest fakt odbycia przez skarżącego w dniu 11 stycznia 2011 r. i w dniu 28 czerwca 2014 r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. Szkolenie z dnia 28 czerwca 2014 r. nie mogło jednak zostać uznane, bowiem zostało odbyte z naruszeniem § 8 ust. 7 rozporządzenia. Celem tego przepisu jest wyeliminowanie sytuacji, w której kierowca może uczestniczyć w kursie w każdym czasie, jeśli tylko uzna, że uzyskał zbyt dużą liczbę punktów. Bez wskazanych wymogów co do uczestnictwa w kursie cel jego byłby fikcyjny, służyłby bowiem wyłącznie usuwaniu punktów i był skutkiem kalkulacji matematycznej, a nie wdrażaniem do przestrzegania przepisów ustawy.
Ponadto funkcja dyscyplinująca powyższego przepisu, regulującego skutki przekroczenia 24 punktów nie byłaby spełniona, gdyby w każdym czasie można było odbyć szkolenie i odjąć punkty poniżej tej granicy. Rozważania powyższe mają jednak znaczenie uboczne w niniejszej sprawie, gdyż zarzuty związane z ww. kwestią powinny być podnoszone wobec organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonego przed właściwym organem, zgłoszone zaś w postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta [...] nie mogą być uwzględnione.
Sąd I instancji wyjaśnił, że rozstrzygające w sprawie organy nie mogły naruszyć art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż go nie stosowały i co ważniejsze nie było to skutkiem błędu w subsumcji. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dalej Sąd podniósł, że mając na względzie § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w kontekście całości unormowań tego rozporządzenia wraz z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Sąd zauważył, że ewidencja, o której mowa, jest urządzeniem szczególnym, oddanym w całości do wyłącznej kompetencji organu Policji. Oznacza to m.in. że to w gestii Policji leży także usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 powołanej ustawy, o czym wyraźnie stanowi § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.
Natomiast przepisy § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia precyzują, że zmniejszenia punktów organ prowadzący ewidencję dokonuje po przedstawieniu zaświadczenia o odbytym szkoleniu, wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia. Dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja jako organ prowadzący ewidencję, dopóty Starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów, przypisaną mu zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuścił.
W konsekwencji starosta (ani organ odwoławczy) nie jest władny dokonać samodzielnej oceny prawidłowości zapisów w ewidencji kierowców. Zatem starosta orzekający w trybie art. 114 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym nie może sam określać ilość punktów przypisanych skarżącemu kierowcy, z pominięciem zapisów ewidencyjnych, prowadzonych przez właściwy organ Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej, jako P.p.s.a.), a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.
Z przyczyn wskazanych wyżej w analizowanej sprawie nie miały, w ocenie Sądu, w ogóle zastosowania przepisy art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 7 rozporządzenia. Przepisy te mają bowiem zastosowanie tylko w postępowaniu przed organem policyjnym prowadzącym ewidencję. Powyższe czyniło więc automatycznie niezasadnymi zarzuty skargi zarzucające obrazę tych przepisów, a w konsekwencji zarzut naruszenia 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W kontekście powyższego oraz z uwagi na ekonomię postępowania Sąd nie uwzględnił wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 25 maja 2015 r. o usunięcie punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w związku z odbyciem przez niego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, w dniu 28 czerwca 2014 r.
Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił - na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- • art. 151 w związku z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o zwieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, pomimo, iż pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego z dnia 25 maja 2015 r. skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] skutkowałoby zmniejszeniem liczby punktów karnych przypisanych mu za popełnione naruszenie, a w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., a nie oddaleniem skargi.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż rozpoznanie wniosku skarżącego skierowanego do organu policji o zmniejszenie ilości punktów karnych w związku z odbytym szkoleniem, ma bezpośredni wpływ na wynik tej sprawy z uwagi na związanie starosty wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisana kierowcy za popełnione naruszenia. Nadto podniesiono, że w upoważnieniu ustawowym z art. 130 ust. 3 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie mieści się § 8 ust. 7 rozporządzenia, określający dodatkowe ograniczenia w zakresie odejmowania punktów za naruszenie przepisów dotyczących ruchu drogowego. Jedyne ograniczenie w możliwości uczestnictwa w szkoleniu skutkującym redukcją punktów karnych dotyczy kierowców w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Oznacza to, zdaniem skarżącego kasacyjnie, że § 8 ust. 7 rozporządzenia przewidujący możliwość odbywania szkoleń raz na sześć miesięcy jest niezgodny a art. 130 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy przez to, że po pierwsze przekracza delegację ustawową, a po drugie, że reguluje materię zastrzeżoną dla ustawy (sferę praw i wolności obywatelskich).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2346/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 658/16 w sprawie ze skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców. Prawomocnie zatem zakończona została sprawa dotycząca prawidłowości przypisanych skarżącemu punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od 29 listopada 2013 r. do dnia 15 września 2014 r. w związku z odbytymi przez skarżącego szkoleniami w dniach: 11 stycznia 2014 r. oraz 28 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił w tym wyroku, że rozstrzygając kwestię zgodności § 8 ust. 7 rozporządzenia z delegacją ustawową art. 130 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie można poprzestać na wykładni językowej art. 130 ust. 4 ustawy, bo nie daje ona jednoznacznego rezultatu. Ustalając znaczenie delegacji ustawowej zawartej w tym przepisie należy posłużyć się regułami wykładni systemowej i celowościowej.
Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż wydany akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacja ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy administracji oraz Sąd I instancji stosując § 8 ust. 7 rozporządzenia nie naruszyły ani przepisów Konstytucji RP, ani ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bowiem wykonując delegację ustawową rozporządzenie zgodnie z ustawą wyłączyło możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który uczestniczył w szkoleniu częściej niż raz na 6 miesięcy. Regulacja zawarta w § 8 ust. 7 rozporządzenia w pełni służy więc realizacji celu unormowań ustawowych i mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 (warunki i tryb prowadzenia ewidencji).
Kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się bowiem w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji. Ponadto, ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych częściej niż jeden raz na pół roku ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy, a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Cel ten osiągany jest przez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym oraz poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym.
Sąd podkreślił, że udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Przepis § 8 ust. 7 rozporządzenia, nie tylko odpowiada unormowaniom zawartym w art. 130 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 ustawy.
Z powyższego wynika, iż kwestia przekroczenia przez § 8 ust. 7 rozporządzenia delegacji ustawowej, określonej w art. 130 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, została już skarżącemu wyjaśniona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. I OSK 2346/16, a ocenę tą skład rozpoznający sprawę niniejszą w pełni podziela.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 151 w związku z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, pomimo, iż pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego z dnia 25 maja 2015 r. skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] skutkowałoby zmniejszeniem liczby punktów karnych przypisanych mu za popełnione naruszenie, a w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nie zasługuje na uwzględnienie.
Po pierwsze, zauważyć należy, iż w sprawie nie jest sporne, że organ - jakim jest starosta, wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym), nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały kierowcy punkty karne. Z powyższego wynika, że ostateczność wpisu decyduje o przyznaniu określonej ilości punktów oraz o obowiązku sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje kwestia czy w dniu orzekania przez organ właściwy w sprawach w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, wpisy, stanowiące podstawę sporządzenia wniosku przez wojewódzkiego komendanta Policji, pozostają nadal w ewidencji, czy też, stosownie do § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, zostały z niej usunięte.
Cel nadrzędny jakim jest poprawa bezpieczeństwa w ruchu drogowym zadecydował o przyjęciu przez ustawodawcę sztywnej zasady, w myśl której przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów, skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wniosku.
W tej sprawie organ dysonował wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wskazującym, że w okresie 29 listopada 2013 r. – 15 września 2014 r. skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, skutkiem czego liczba punktów karnych przypisanych ww. w ciągu jednego roku kalendarzowego wyniosła 28. W tej sytuacji organ wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, a organ odwoławczy utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Wniosek o usunięcie punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, złożony został w dniu 25 maja 2015 r., a więc po zakończeniu postępowania przed organami administracji publicznej obu instancji.
Podkreślenia także wymaga w tym kontekście, że Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Istotą sądowej kontroli aktu administracyjnego jest sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności lub niezgodności zaskarżonego aktu z normą prawną według stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania decyzji. Również ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 133 § 1 przesądziła zasadę, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania zaskarżonego aktu. Skoro zatem stan faktyczny w dniu wydania zaskarżonej decyzji odpowiadał dyspozycji art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, to słusznie organ administracji publicznej zastosował ten przepis, a kontrola legalności tego rozstrzygnięcia dokonana przez Sąd I instancji odpowiada prawu. Z przyczyny wskazanych wyżej brak było podstaw do zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Ponownie wskazać trzeba, że wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2346/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 658/16 w sprawie ze skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców. Postępowanie, od wyniku którego skarżący kasacyjnie uzależniał rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, zostało zatem prawomocnie zakończone. Obecnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ze wskazaniem rozważenia zawieszenia postępowania sądowego z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców, nie byłoby możliwe, nawet, gdyby uznać tezę o konieczności takiego orzeczenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.