Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 lipca 2015r., sygn. akt III SA/Po 1926/14, oddalił skargę [...] Sp. z o. o. w Poznaniu na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych.
Sąd wskazał, że w dacie wydania przez wojewodę decyzji komunalizacyjnej, tj. w kwietniu 2000 r. obowiązkiem tego organu było wykazanie dwóch przesłanek – przynależności nieruchomości do mienia ogólnonarodowego i wykonywanie prawa własności. Na dzień wydania decyzji komunalizacyjnej organ przesłanki te spełnił. Sąd podał, że skutek ex tunc – zaistniały mocą wydania prawomocnej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji nacjonalizacyjnej – spowodował, że orzeczenia nacjonalizacyjne z roku 1949 i 1975 zostały wyeliminowane z obrotu prawnego z mocą wsteczną, a ukształtowany nimi stan prawny uznany został za nieistniejący. W konsekwencji wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnych.
Sąd I instancji wskazał, że dla oceny zasadności skargi na zaskarżoną uchwałę Rady Gminy istotne są prawomocne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2014 r. dotyczące spornych działek (35/1, 17/1, 22, 24/1, 25/3), w których to orzeczeniach sąd uchylił wyroki WSA w Poznaniu oraz decyzje stwierdzające nieważność orzeczeń komunalizacyjnych. Sąd dodał, że wyroki te wprawdzie wydane zostały w innej sprawie, ale odnoszą się do zagadnień objętych niniejszą skargą – tj. właściwości spornych działek i realizowania na nich celu publicznego. Sąd I instancji podzielił w sprawie niniejszej stanowisko, że drogi te stanowią drogę publiczną.
W ocenie Sądu w tych okolicznościach kwestii własności nieruchomości nie przesądzają załączone do pisma procesowego z dnia 17 czerwca 2015 r. odpisy ksiąg wieczystych działek o nr 25/3, 35/1, 22, które wykazują wprawdzie w dziale II jako właściciela [...] sp. z o.o., ale w dziale III wpisano ostrzeżenie o niezgodności treści księgi wieczystej ze stanem prawnym. Wpisy są bowiem następstwem toczących się postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Sąd wskazał przy tym, że w myśl art. 3 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. O księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013, poz.707 ze zm.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.
Zdaniem Sądu uchwała o zaliczeniu spornych nieruchomości do drogi gminnej była poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własności drogi przez podmiot publicznoprawny – już bowiem w roku 2000 wydano decyzje komunalizacyjne, a tym samym podjęcie uchwały nastąpiło w stanie prawnym pozwalającym na przyjęcie, że nieruchomość na której znajduje się droga należy do gminy. Wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że uchwała jest konsekwencją uznania, że droga gminna jest jedną z dróg publicznych, przy uwzględnieniu treści art. 2 a ust. 2 ustawy O drogach publicznych.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną, uzupełnioną pismem z dnia 4 września 2015 r., wniosła [...] Sp. z o.o. w Poznaniu, reprezentowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucono naruszenie: art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę reformujące administrację publiczną, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 4 pkt 3 i 4 oraz art. 2a ust 2 ustawy o drogach publicznych, art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. w zw. z art. 4 ust 1 — o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych, art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, a także przepisów rozporządzenia Ministra Budownictwa Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) przez błędną ich interpretację i w konsekwencji bezzasadne (niewłaściwe) ich zastosowanie oraz art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku oraz zaskarżonej uchwały Rady Miasta Poznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Poznania, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, podzielając stanowisko Sądu I instancji.
Pismem z dnia 31 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej powiadomiła, że nastąpiła zmiana firmy spółki, która obecnie działa pod firmą [...] Spółka z o.o. w Poznaniu. Do pisma dołączono odpis pełny z rejestru przedsiębiorców.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 17 lutego 2016 r. reprezentujący stronę skarżącą adwokat wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na to, że trwają rozmowy zmierzające do polubownego załatwienia spraw majątkowych pomiędzy skarżącym a Miastem Poznaniem. Wskazano, że pertraktacje obejmują m. in. nieruchomości będące przedmiotem niniejszego postępowania. Złożono do akt wypis aktu notarialnego z dnia 18 września 2014 r. Rep. A nr 7799/2014.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Podkreślić należy, że zawieszenie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 125 p.p.s.a. następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu. Uznanie w tym zakresie nie może być dowolne, Sąd musi rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przyczyny uzasadniające zawieszenie, przy czym dla zawieszenia postępowania nie ma znaczenia, od wyniku jakiego postępowania zależy rozstrzygniecie sprawy sądowoadministracyjnej.
Zaznaczyć trzeba, że pojęcie postępowania administracyjnego zawarte w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. winno być rozumiane szeroko, nie tylko jako postępowanie uregulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ale też każde postępowanie toczące się z udziałem organu administracji publicznej.
Złożony na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 17 lutego 2016 r. wypis aktu notarialnego z dnia 18 września 2014 r. zawiera umowy przedwstępne zawierające oświadczenie o uznaniu długu oraz porozumienie w sprawie sposobu rozliczenia wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Aktem tym objęte także zostały działki, których dotyczy niniejsze postępowanie. W § 10 aktu notarialnego strony zadeklarowały wolę do ugodowego załatwienia wszelkich postępowań sądowych i sądowoadministracyjnych. Według oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej trwają nadal pertraktacje zapoczątkowane powyższym aktem notarialnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ich wynik stanowi przesłankę zawieszenia postępowania, o jakiej mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji