Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o odmowie umorzenia należności P. z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy.
Powyższa decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona stronie w dniu 10 lutego 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy).
Pismem datowanym na dzień 23 lutego 2015 r., złożonym osobiście w siedzibie organu w dniu 13 marca 2015 r., P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...].
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu, względnie o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2015 r. skarżąca Spółka wskazała, że skarga została złożona w terminie, bowiem zaskarżona decyzja została jej doręczona w dniu 11 lutego 2015 r., a nie jak wskazuje organ – w dniu 10 lutego 2015 r. Ponadto podała, że skarga pierwotnie została wysłana w dniu 6 marca 2015 r. na adres organu, tj. [...], choć adresatem tej przesyłki został wskazany Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Zdaniem Spółki, określenie jako adresata Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w [...] przy ul. [...], nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, ponieważ adresatem skargi jest Sąd, a skarga została przekazana za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Jako dowód powyższych twierdzeń do pisma załączono kopię dziennika korespondencji datowaną na dzień [...] marca 2015 r., w której wskazano adresata (WSA w Gliwicach, [...]) i kserokopię koperty zwróconą z adnotacją "adresat nieznany pod tym adresem".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 350/15 odrzucił skargę P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w świetle art. 54 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi odbywa się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. została doręczona stronie skarżącej w dniu 10 lutego 2015 r., co potwierdził pracownik Spółki własnoręcznym podpisem i pieczęcią Spółki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Twierdzenia strony o dokonaniu doręczenia przesyłki w dniu 11 lutego 2015 r. nie zostały w żaden sposób potwierdzone. W związku z powyższym, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi (liczony od dnia doręczenia decyzji w dniu 10 lutego 2015 r.) upłynął w dniu 12 marca 2015 r. Ponadto skargę należało wnieść w trybie art. 54 § 1 p.p.s.a. (zgodnie z pouczeniem zawartym w treści decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Wojewody [...] na adres [...]) w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Tymczasem strona skarżąca nadała skargę w dniu 6 marca 2015 r., jednakże błędnie wpisała jako adresata (zamiast organu) – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z siedzibą przy ul. [...], co spowodowało jej zwrócenie do nadawcy.
Takie nadanie skargi nie może zostać uznane za skuteczne jej wniesienie w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu. Przesyłka zawierająca skargę, nadana w urzędzie pocztowym, powinna być zaadresowana do organu administracji, o którym mowa w art. 54 § 1 p.p.s.a. oraz musi być dotrzymany termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, za datę wniesienia skargi należy uznać jej złożenie przez Spółkę w dniu 13 marca 2015 r. w siedzibie organu, co nastąpiło już po upływie terminu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło P., reprezentowane przez radcę prawnego i zaskarżając postanowienie w całości zarzuciło naruszenie prawa procesowego, tj.:
- 1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie K.p.a.), polegające na braku podjęcia wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy;
- 2) art. 8 K.p.a., polegające na braku uzasadnienia faktycznego postanowienia, czym naruszona została zasada zaufania strony do organu prowadzącego postępowanie;
- 3) art. 54 § 1 p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że skarga została wniesiona po upływie terminu;
- 4) art. 11 K.p.a., polegające na braku wskazania przesłanek, którymi kierował się organ podczas wydawania postanowienia;
- 5) art. 77 § 1 K.p.a., polegające na braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz braku rozpatrzenia sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy;
- 6) art. 80 K.p.a., polegające na rozpatrzeniu sprawy w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy;
- 7) art. 107 § 3 K.p.a., polegające na braku uzasadnienia faktycznego decyzji, czym naruszona została zasada zaufania strony do organu prowadzącego postępowanie;
- 8) nieznanie omyłkowo podanej nazwy adresata jako oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż z pozostałych dokumentów, w tym ze skargi, wynika jednoznacznie, że skarga jest prawidłowo zaadresowana.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uznanie, że skarga została wniesiona w terminie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzeni postępowania jest przedmiotem skargi. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji.
Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] została doręczona P. w dniu 10 lutego 2015 r. Powyższe potwierdził pracownik Spółki własnoręcznym podpisem i pieczęcią Spółki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Spółka w żaden sposób nie podważyła tego faktu i nie zaprezentowała w tym zakresie żadnych dowodów przeciwnych, które miałyby świadczyć o tym, że w/w decyzja została jej doręczona w dniu 11 lutego 2015 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem uznał za datę doręczenia dzień 10 lutego 2015 r.
W sprawie jest również niesporne, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo pouczył stronę o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (w terminie 30 dni, za pośrednictwem Wojewody [...]). Skoro zatem w niniejszej sprawie stronie skarżącej doręczono w/w decyzję w dniu 10 lutego 2015 r., to termin do wniesienia skargi – za pośrednictwem organu – upływał w dniu 12 marca 2015 r. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo przyjął, że złożona osobiście w siedzibie organu w dniu 13 marca 2015 r. skarga, została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., przez co podlegała odrzuceniu.
Wobec uchybienia terminu skarga – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu i nie ma na to wpływu argumentacja skarżącej Spółki dotycząca okoliczności związanych z nadaniem skargi za pomocą poczty w dniu 6 marca 2015 r., która z uwagi na pomyłkę pracownika Spółki przy adresowaniu przesyłki została zwrócona nadawcy i nie została doręczona organowi. Argumentacja ta może stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który jednak nie został w niniejszej sprawie złożony.
Wobec powyższego należało uznać, że skarga P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], złożona za pośrednictwem organu, została wniesiona z uchybieniem terminu, a w konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawidłowo odrzucił skargę. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 54 § 1 p.p.s.a. jest zatem nieuzasadniony. Należy również podkreślić, iż Sąd pierwszej instancji nie stosował wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też zarzuty naruszenia tych przepisów są chybione.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.