Uzasadnienie
W dniu 4 września 2015 r. S. W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1081/14 oddalającego jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w placówce pieczy zastępczej.
W skardze kasacyjnej zawarto jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wobec sytuacji materialnej i osobistej skarżącego, w szczególności faktu, że skarżący i jego żona mają istotne problemy zdrowotne, są osobami niepełnosprawnymi, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", który na podstawie art. 193 tej ustawy ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z przyjętej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, LexiNexis, Warszawa 2006 r., s. 191, uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, publ. ONSAiWSA 2007/4/77). Oznacza to, że nie jest wyłączone stosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. w przypadku, gdy strona wniosła skargę kasacyjną i wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Nie oznacza to jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskujących, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskujących.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie swojego wniosku, a jedynie wskazał ogólnie, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i osobistej. Nie wskazał m.in. wysokości swoich dochodów oraz przeciętnych kosztów utrzymania. Dane te mogłyby posłużyć sądowi do oszacowania, czy szkoda, na zagrożenie którą powołuje się wnioskodawca, ma charakter znaczący, a co za tym idzie czy spełnia przesłankę ustawową udzielenia ochrony tymczasowej. Nie każda bowiem szkoda wywołana koniecznością zwrotu świadczeń będzie miała znaczące rozmiary. W przypadku niekompletności uzasadnienia wniosku sąd nie dysponuje pełnym obrazem sytuacji majątkowej, mogącym służyć do oceny charakteru szkody i samego jej zaistnienia.
Dodatkowo wskazać należy, że z istoty świadczeń pieniężnych wynika możliwość (nawet po dokonaniu egzekucji) ich zwrotu w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej. Łącząc natomiast ten wniosek z charakterem udzielenia ochrony tymczasowej wskazać należy, że jako środek tylko doraźny, tzn. rozciągający się do czasu rozpoznania sprawy przez sąd, niejako obliguje skarżącego do wykazania, że wykonanie decyzji narazi go na trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę w tym stosunkowo krótkim czasie (do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy i ewentualnego zwrotu nietrafnie wyegzekwowanej sumy).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.