Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 711/05 oddalił skargę "O." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za brak licencji.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu 13 maja 2004 r. poddał kontroli drogowej pojazd nr rej. [...] z przyczepą [...] należący do "O." spółki z o.o., dalej zwaną Spółką. Pojazd ten wykonywał transport drogowy /przewóz cementu/. Stwierdzono, że pojazd ma 5 osi i wykupiono kartę opłaty drogowej o wartości niższej niż wymagana, a ponadto kierowcy nie okazali licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Przedstawili natomiast wniosek złożony w dniu 7 kwietnia 2004r. o wydanie licencji wspólnotowej wraz z wyjaśnieniem, że nie została ona jeszcze wydana. Podali, że Spółka posiadała koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W związku z powyższym, w protokole kontroli stwierdzono, że transport drogowy wykonywany jest bez licencji. Wspomniany protokół kierowca podpisał bez zastrzeżeń.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 21 czerwca 2004 r. nr [...], powołując się na art. 92 ust.1 i art. 92 ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz.1371 z późn. zm.) oraz poz. Lp.1.4.3. załącznika do tej ustawy nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1000 zł za wykonywanie transportu drogowego z opłatą niższą niż wymagana oraz powołując się na L.p. 1.1.1.1 wskazanego wyżej załącznika do ustawy o transporcie drogowym - karę 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez licencji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że brak licencji wspólnotowej stanowi naruszenie art.3 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. Urz. WE L095 z 9 kwietnia 1992r. ze zm).
W odwołaniu od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego Spółka podniosła, że posiadała licencję wspólnotową ważną od 1 maja 2004r. do 28 kwietnia 2054r. o numerach blankietu [...] oraz wypis z licencji nr [...] ważny od 1 maja 2004r. do 28 kwietnia 2009r., ale ta licencja i jej wypis były przetrzymywane bezprawnie w BOTM. Skarżąca wyjaśniła, że BOTM wymusiło na niej rezygnację ze starej koncesji i licencji wspólnotowej. Do odwołania dołączyła dwie decyzje Ministra Infrastruktury z 14 czerwca 2004r. W decyzji [...] Minister umorzył postępowanie o udzielenie licencji wspólnotowej o numerze [...] wydanej dnia 28 kwietnia 2004r. i ważnej od 1 maja 2004r. do 28 kwietnia 2054r., dla której wydany został wypis nr [...] ważny od 1 maja 2004r do 28 kwietnia 2009r. W decyzji [...] Minister stwierdził wygaśnięcie licencji przewozowej o numerze blankietu [...] (tj. "starej" koncesji) z dniem 4 czerwca 2004 r. Wskazała również, że uiszczenie zbyt niskiej opłaty drogowej było błędem, ale nie zamierzonym.
W toku administracyjnego przed organem odwoławczym BOTM wyjaśniło, że skarżąca posiadała koncesję [...], której zrzekła się 4 czerwca 2004r., wobec tego Minister Infrastruktury decyzją z dnia 14 czerwca 2004r. stwierdził wygaśnięcie tej koncesji z dniem 4 czerwca 2004r. Nowa licencja wspólnotowa nr [...] wydana została skarżącej 16 czerwca 2004r. i jest ważna od 16 czerwca 2004r. do 16 czerwca 2009r.
Po rozpoznaniu odwołania Spółki Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 p.1 KPA, oraz art.5, art.12 ust. 2 i 2a, art. 42, art. 87 ust.1, art. 92 ust.1 i 103 ust.1 ustawy o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 204 poz. 2088) oraz Lp. 1.1.1. i Lp. 1.4.3. załącznika do tej ustawy zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji GITD stwierdził, że koncesja Spółki wygasła w dniu 1 maja 2004 r. z mocy prawa i po tej dacie Spółka mogła wykonywać transport międzynarodowy tylko na podstawie nowej licencji wspólnotowej. Tę licencję skarżąca uzyskała dopiero 16 czerwca 2004r., zatem w dniu kontroli, tj. w dniu 13 maja 2004r. wykonywała transport bez licencji.
Powyższe decyzja w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za brak licencji stała się przedmiotem skargi Spółki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi Spółka ponownie wskazała, że posiadała licencję wspólnotową ważną od dnia 1 maja 2004 r. nr [...] oraz wypis z tej licencji ale dokumenty te były bezprawnie przetrzymywane w BOTM mimo, że zostały wystawione, a w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 14 czerwca 2004r. [...] znajduje się potwierdzenie, że licencja i wypis zostały wydane dnia 28 kwietnia 2004r. Spółka przyznała, że licencja fizycznie nie została jej wydana, lecz działanie takie było bezprawne. Posiadała zatem licencję, a ustalenie, że wykonywała bez niej transport jest wadliwe.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę, naruszenia prawa nie stwierdził.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie niesporne jest, iż w momencie kontroli Spółka nie miała w pojeździe licencji ani jej wypisu. Jest natomiast sporne, czy w świetle treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 14 czerwca 2004r., stwierdzającej wydanie licencji unijnej w dniu 28 kwietnia 2004r., można przyjąć, że strona tę licencję miała.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, skoro licencja unijna wystawiona w dniu 28 kwietnia 2004r. nigdy nie została stronie doręczona, należy uznać, iż licencja ta nigdy nie znalazła się w obrocie prawnym i nie stała się decyzją, z której wypływałoby uprawnienie strony do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Stosownie bowiem do art. 7 ustawy o transporcie drogowym licencja jest udzielana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art.109 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Przepis art.110 k.p.a. stanowi natomiast, że organ administracji, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy prawidłowo oceniły, że w dacie kontroli skarżąca nie mogła już wykonywać transportu na podstawie "starej" koncesji, której moc wygasła z mocy prawa z dniem 1 maja 2004 r., a nowej licencji wspólnotowej, uprawniającej ją do wykonywania transportu międzynarodowego od dnia 1 maja 2004r. -jeszcze nie miała i uzyskała ją dopiero 16 czerwca 2004 r. A zatem w dniu 13 maja 2004r. Spółka wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji.
Z tych względów na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła O. Sp. z o.o. i zaskarżając go w całości zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów o wykonywaniu transportu drogowego w oparciu o licencje oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym zwłaszcza art. 109 K.p.a. w zw. z art. 14 K.p.a.
Powołując się na powyższe naruszenia prawa Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że o wydaniu licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisu z tej licencji Spółka została zawiadomiona na stronie internetowej Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego, gdzie, zdaniem autora skargi kasacyjnej, licencja ta i jej wypisy były bezprawnie przetrzymywane. W ocenie Spółki, pominięcie powyższych okoliczności przez Sąd pierwszej instancji stanowi naruszenie prawa materialnego, regulujących wykonywanie transportu drogowego po uzyskaniu licencji, wydawanej na podstawie wniosku i po spełnieniu wymaganych prawem szczegółowych warunków.
Ponadto, w skardze kasacyjnej podniesiono, również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art. 109 k.p.a. w zw. z art. 14 k.p.a., gdyż zdaniem Spółki decyzja wchodzi do obrotu prawnego nie tylko w przypadku doręczenia jej na piśmie, ale także po jej ustnym ogłoszeniu stronie. W tej sprawie o decyzji (licencji) dowiedziała się z zawiadomienia na stronie internetowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna ma charakter sformalizowany. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Należy przy tym wskazać konkretny przepis prawa materialnego i procesowego, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną został przez Sąd naruszony. Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnośnie pierwszej z wymienionych podstaw należy wskazać, że błędna wykładnia oznacza niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepisu. W takim przypadku należy wyjaśnić, jak zastosowany przepis powinien być rozumiany. Natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.
Podkreślić należy, iż podanie w skardze kasacyjnej prawidłowych podstaw ma w sprawie istotne znaczenie z uwagi na treść art. 183 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki normatywne określa § 2 art. 183 P.p.s.a., a ich istnienia w tej sprawie się nie dopatrzono.
W rozpoznawanej sprawie jej granicę wyznaczyły wskazane w skardze kasacyjnej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu wyrokowi prawa, jak i jego zakres. Sąd kasacyjny nie był natomiast uprawniony do samodzielnego korygowania zarzutów skargi kasacyjnej i rozpatrywania sprawy pod kątem ewentualnego naruszenia innych przepisów, których jej autor nie powołał.
Ostrew Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] skargę kasacyjną oparła na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a.
Formułując zarzut naruszenia prawa materialnego wskazała na błędną wykładnię przepisów o wykonywaniu transportu drogowego w oparciu o licencję. Zarzut ten nie określa poprzez wskazanie oznaczenia liczbowego i aktu normatywnego, w którym został zawarty dany przepis, jaki konkretnie przepis z jakiego aktu prawnego został naruszony. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej, który nie został skonkretyzowany uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego merytoryczne rozpoznanie.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym zwłaszcza art. 109 kpa w związku z art. 14 kpa. Podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Zatem podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej.
W rozpoznawanej sprawie w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazane zarzuty odnoszą się do postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy administracji publicznej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.
O kosztach orzeczono na mocy art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a., a ich wysokość określono na podstawie § 14 ust. 2 lit. c w związku z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).