Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 315/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 sierpnia 2012 r., II SA/Wa 831/12 oddalił skargę A. S. na niewykonanie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej "GIODO") wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że powyższym wyrokiem GIODO został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącej w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponieważ od tego wyroku organ wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 grudnia 2011 r., I OSK 168/11 oddalił, dopiero w dniu 13 lutego 2012 r. do GIODO wpłynął odpis prawomocnego wyroku WSA z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10 wraz z aktami postępowania administracyjnego.

Zatem od dnia następnego rozpoczął bieg 30-dniowy termin do rozpatrzenia wniosku skarżącej. Generalny Inspektor wydał decyzję w niniejszej sprawie [...] marca 2012 r. rozstrzygając w niej zagadnienie przetwarzania danych osobowych skarżącej do dnia 31 marca 2010 r., natomiast zagadnienie przetwarzania tych danych po dniu 31 marca 2010 r. rozstrzygnął decyzją z [...] kwietnia 2012 r.

Zatem w chwili wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na bezczynność organu w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego, jak i w chwili orzekania w sprawie tej bezczynności, GIODO w bezczynności nie pozostawał. Wniosek skarżącej został bowiem rozpatrzony decyzją z [...] marca 2012 r. w zakresie przetwarzania jej danych osobowych za okres do dnia 31 marca 2010 r. – zatem w terminie zakreślonym wyrokiem z 14 października 2010 r., natomiast w pozostałym zakresie (to jest za okres po dniu 31 marca 2010 r.) – decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Skarga na niewykonanie lub opieszałe wykonanie wyroku ma wymusić na organie wykonanie wyroku sądu administracyjnego. W chwili orzekania przez Sąd sprawa skarżącej w przedmiocie przetwarzania jej danych osobowych została załatwiona opisanymi wyżej decyzjami. Pierwsza z nich została wydana w zakreślonym w przedmiotowym wyroku terminie, druga zaś z niewielkim opóźnieniem.

Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę nie był uprawniony wnikać w prawidłowość podjętych przez organ decyzji. W zakresie wyrokowania w tej sprawie Sąd ograniczył się do samego faktu wydania rozstrzygnięcia przez organ w kontekście zaleceń terminowych wskazanych w wyroku z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10. Natomiast meritum powyższych rozstrzygnięć administracyjnych, jeżeli nie odpowiada stronie, powinno zostać wyjaśnione w drodze odrębnych skarg na te konkretne decyzje, oczywiście po wyczerpaniu trybu administracyjnego. Z tych względów, analizując treść art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie można uznać aby działanie organu naruszało prawo w taki sposób, żeby zastosować sankcje przewidziane w tym przepisie.

Nie można także uznać, aby wydanie przez organ w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzji w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącej w okresie po dniu 31 marca 2010 r. należało kwalifikować jako wyraz szczególnie rażącej bezczynności.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez A. S. poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 173 § 1 w zw. z art. 185 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2012 roku zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:

1. 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przedstawienia stanu sprawy w zakresie niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku,
2. 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i oddalenie skargi w niniejszej sprawie pomimo ustalenia, że organ administracji nie wydał decyzji administracyjnej w toku postępowania administracyjnego objętego uwzględniającym skargę na bezczynność prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2010 roku, II SAB/Wa 137/10),
3. 3) art. 170 p.p.s.a. poprzez ustalenie, że w toku postępowania administracyjnego, objętego wyrokiem WSA w Warszawie z 14 października 2010 roku, II SAB/Wa 137/10 - organ administracji rozpatrywał również inny, od wniosku z 30 listopada 2009 roku, wniosek skarżącej o przetwarzanie jej danych osobowych przez Spółkę [...] po dniu 31 sierpnia 2011 roku, chociaż prawomocnym wyrokiem z 12 października 2011 r., II SAB/Wa 170/10 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, że wniosek skarżącej A. S. z 1 lutego 2011 roku - zdaniem organu administracji rozpoznany decyzją GIODO Nr [...] z [...] kwietnia 2012 roku - zainicjowała postępowania administracyjne odrębne od postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącej z 30 listopada 2009 r., czym orzekł wbrew wiążącemu go prawomocnemu wyrokowi WSA w Warszawie z 12 października 2011 r., II SAB/Wa 170/10.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że na wstępie konieczne jest sumaryczne przedstawienie stanu faktycznego sprawy:

1. 1. Wnioskiem z 30 listopada 2009 roku skarżąca wystąpiła do GIODO o wydanie decyzji administracyjnej w związku z bezprawnym przetwarzaniem jej danych osobowych w celach marketingowych przez Spółkę [...].
2. 2. W związku z bezczynnością organu w opisanym powyżej postępowaniu administracyjnym skarżąca wystąpiła ze skargą uwzględnioną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10. Skargę kasacyjną organu od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 13 grudnia 2011 roku, sygn. akt I OSK 168/11.
3. 3. Niezależnie od powyższego wnioskiem z 1 lutego 2011 roku skarżąca wystąpiła do GIODO o wydanie decyzji administracyjnej w związku z bezprawnym przetwarzaniem jej danych osobowych w celach marketingowych przez Spółkę [...] wyjaśniając w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że ten ostatni wniosek dotyczy innego stanu faktycznego i inicjuje odrębne postępowanie administracyjne od postępowania administracyjnego wszczętego jej wnioskiem z 30 listopada 2009 roku.
4. 4. Organ administracji takiego stanowiska strony nie przyjął do wiadomości i faktycznie rozpoznawał wniosek skarżącej z 1 lutego 2011 roku w toku postępowania administracyjnego wszczętego jej wnioskiem z 30 listopada 2009 roku.
5. 5. W związku ze spowodowaną przyczynami opisanymi w pkt 4 bezczynnością organu w postępowania administracyjnym wszczętym wnioskiem A. S. z 1 lutego 2011 roku skarżąca wystąpiła ze skargą uwzględnioną prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 12 października 2011 r., II SAB/Wa 170/11. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku Sąd wyjaśnił, że wniosek skarżącej z 1 lutego 2011 roku dotyczy innego stanu faktycznego i inicjuje odrębne postępowanie administracyjne od postępowania administracyjnego wszczętego jej wnioskiem z 30 listopada 2009 roku.
6. 6. W dniu 13 lutego 2012 roku do Biura GIODO wpłynęły akta postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącej A. S. z 30 listopada 2009 roku wraz z wyrokiem WSA w Warszawie z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10.
7. 7. W dniu [...] marca 2012 roku GIODO w toku postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącej z 30 listopada 2009 roku wydał postanowienie o wyłączeniu do odrębnego postępowania materiałów dotyczących wniosku skarżącej A. S. z 30 listopada 2009 roku w sprawie bezprawnego przetwarzania jej danych osobowych w celach marketingowych przez Spółkę [...].
8. 8. W związku z wydaniem przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych opisanego w pkt 7 postanowienia z [...] marca 2012 r., zostało zakończone tym postanowieniem, a więc w inny sposób niż poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżącej z 30 listopada 2009 roku czyli postępowanie administracyjne, objęte uwzględniającym skargę na bezczynność prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10.
9. 9. W świetle powyższego wyroku z 12 października 2011 roku, postępowanie administracyjne w toku którego zapadło postanowienie GIODO z [...] marca 2012 roku pozostało puste, albowiem nie zawierało ono innych kwestii, niż objęte wnioskiem skarżącej z 30 listopada 2009 roku.
10. 10. W dniu [...] marca 2012 roku GIODO w toku postępowania administracyjnego - innego niż objęte uwzględniającym skargę na bezczynność prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10 (postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżącej z 30 listopada 2009 roku), wydał decyzję [...] rozstrzygającą bliżej nieokreślony wniosek skarżącej w sprawie bezprawnego przetwarzania jej danych osobowych w celach marketingowych przez Spółkę [...].
11. 11. W dniu [...] kwietnia 2012 roku GIODO w toku bliżej nieokreślonego postępowania administracyjnego wydał decyzję Nr [...] rozstrzygającą bliżej nieokreślony wniosek skarżącej A. S. w sprawie bezprawnego przetwarzania jej danych osobowych w celach marketingowych przez Spółkę [...],
12. 12. W dniu 21 sierpnia 2012 roku WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa 831/12 nie uwzględnił skargi A. S. na niewykonanie przez GIODO wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10.
13. 13. W związku z okolicznością, że zaskarżony niniejszą skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostaje w sprzeczności z prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 12 października 2011 r., II SAB/Wa 170/11 od którego skargę kasacyjną organu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 17 lipca 2012 r., I OSK 130/12 - GIODO w dniu 5 listopada 2012 roku wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 17 lipca 2012 roku - sygn. akt I OSK 130/12.

Jak z powyższego wynika, rozpoznanie niniejszej sprawy wymagało szczegółowej analizy dwóch postępowań sądowoadministracyjnych w sprawie skarg na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w sprawach z wniosków skarżącej: 1) z 30 listopada 2009 roku i 2) z 1 lutego 2011 roku oraz postępowań administracyjnych toczących się przed tym organem, a wszczętych tymi wnioskami. Nieuczynienie tego przez Sąd I instancji w zakresie wskazanym powyżej, a tym samym naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., skutkowało wadliwością zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyroku z następujących powodów:

Nie uwzględniając treści prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 12 października 2011 r., II SAB/Wa 170/11 Sąd I instancji naruszył art. 170 p.p.s.a. Konsekwencją tego ostatniego wyroku była bowiem niedopuszczalność wydania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postanowienia z [...] marca 2012 roku o wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowania. Co prawda wyrok ten jako nieprawomocny w dniu [...] marca 2012 roku nie wiązał formalnie jeszcze organu, ale jako prawomocny od dnia 17 lipca 2012 roku wiązał w niniejszej sprawie Sąd I instancji w dniu 21 sierpnia 2012 roku. Jest to w realiach niniejszej sprawy o tyle istotne, że opisane powyżej postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] marca 2012 roku formalnie kończyło postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżącej z 30 listopada 2009 roku, chociaż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2010 roku, sygn. akt II SAB/Wa 137/10 GIODO miał obowiązek zakończyć to postępowanie decyzją administracyjną. W tym właśnie tkwi zasadność skargi i wadliwość wydanego przez ten Sąd I instancji wyroku.

Pomocniczo opisaną powyżej tezę potwierdza podstawa kasacyjna opisana na wstępie w pkt 2. Z tej podstawy wynikają, mianowicie dwa wnioski:

Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. wniosek A. S. z 30 listopada 2009 roku samoistnie wszczął postępowanie administracyjne w dniu jego wpływu do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Ponieważ w toku tak wszczętego postępowania nie doszło, ani do zwrotu wniosku (art. 66 § 3 i art. 261 § 2 k.p.a.), ani do pozostawienia go bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.), ani do jego przekazania innemu organowi (art. 65 § 1 k.p.a.) GIODO mógł zakończyć to postępowanie tylko jeden sposób – przez wydanie decyzji administracyjnej - art. 104 § 1 k.p.a. Natomiast wydanie postanowienia o wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowanie nie stanowi zakończenia postępowania ani przewidzianego przez przepisy k.p.a., ani dopuszczalnego w świetle wyroku WSA w Warszawie z 14 października 2010., II SAB/Wa 137/10.

Wydanie przez GIODO w dniu [...] marca 2012 roku postanowienia o wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowanie zainicjowało nowe postępowanie administracyjne odrębne od postępowania administracyjne wszczętego wnioskiem skarżącej z 30 listopada 2009 roku. Wydanie w toku tego nowego postępowania administracyjnego decyzji [...] z [...] marca 2012 roku nie stanowiło realizacji prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 14 października 2010 roku, albowiem dotyczyło on innego postępowania administracyjnego. Tym samym również ostatnia z omówionych podstaw kasacyjnych jawi się jako usprawiedliwiona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie, jeżeli została wniesiona z uchybieniem terminu. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zaś zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej są bezzasadne. Następnie szczegółowo przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, szeroko polemizując z zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej. Podkreślono wyraźnie, że w wykonaniu wyroku WSA z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/101 Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, w oparciu o materiał dowodowy wyłączony z akt postępowania [...] i zarejestrowany pod nr [...], wydał decyzję administracyjną z [...] marca 2012 r. (znak: [...]). W jej treści precyzyjnie wskazano, że zawiera ona ocenę zasadności skargi A. S. na przetwarzanie jej danych osobowych w celach marketingowych, który to proces - zakwestionowany w jej skardze z 30 listopada 2009 r. - był realizowany do dnia 31 marca 2010 r. Dowodzi tego chociażby następujący cytat: "(...) w celu wykonania opisanych orzeczeń WSA z 14 października 2010 r. (sygn. akt: II SAB/Wa 137/10) i NSA z 13 grudnia 2011 r. (sygn. akt: I OSK 168/11) Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wyłączył z akt niniejszego postępowania (sygn. akt: [...]) całość rzeczonych akt do odrębnego postępowania w przedmiocie przetwarzania przez [...] S.A. danych osobowych A. S. w celach marketingowych, który to proces - zakwestionowany w skardze A. S. z 30 listopada 2009 r. - był realizowany do dnia 31 marca 2010 r. i w oparciu o wyłączony w ten sposób materiał dowodowy wydał niniejszą decyzję (...)" (zob. s. 7 uzasadnienia tej decyzji).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że odpis prawomocnego wyroku WSA z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10 wraz z aktami sprawy wpłynął do Biura GIODO w dniu 13 lutego 2012 r. W celu wykonania Generalny Inspektor postanowieniem z [...] marca 2012 r. ([...]) wyłączył z akt postępowania w sprawie [...] całość rzeczonych akt do odrębnego postępowania w przedmiocie przetwarzania przez [...] S.A. danych osobowych A. S. w celach marketingowych, który to proces - zakwestionowany w skardze z 30 listopada 2009 r. - był realizowany do dnia 31 marca 2010 r. i tak wyłączony materiał dowodowy zarejestrował pod nr [...]. W wykonaniu ww. wyroku WSA i w oparciu o powyższy materiał dowodowy GIODO wydał decyzję administracyjną z [...] marca 2012 r., znak: [...]) - mocą której odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej w sprawie jej skargi z 30 listopada 2009 r. na przetwarzanie przez Spółkę jej danych osobowych w celach marketingowych.

Przedmiotowa decyzja odnosi się do stanu faktycznego ustalonego w ramach postępowania zainicjowanego skargą A. S. z 30 listopada 2009 r. na przetwarzanie przez Spółkę jej danych osobowych w celach marketingowych, który to proces był realizowany do dnia 31 marca 2010 r. i jest wykonaniem wyroku WSA z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10.

Ponadto, GIODO kontynuował (pod nr [...]) postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej przetwarzania przez Spółkę danych osobowych skarżącej w celach marketingowych po dniu 31 marca 2010 r. To postępowanie zostało zakończone decyzją z [...] kwietnia 2012 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącej (znak: [...]). Decyzja rozstrzyga kwestię procesu przetwarzania danych osobowych skarżącej po dniu 31 marca 2010 r. do dnia jej wydania - tj. do [...] kwietnia 2012 r. i nie jest objęta oceną prawną zawartą w wyroku WSA z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10.

Nie można zatem podzielić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oznacza to, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Sytuacja ta nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyjaśniające przesłanki podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Dodatkowo, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że stosownie do art. 184 p.p.s.a., błędne uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego, w tym nieodpowiadające wymaganiom określonym w art. 141 § 4, tylko wtedy stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli fakt ten może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, powinno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Z tych względów mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem kasacji – por. wyr. SN z 5 czerwca 1998 r., II UKN 77/98 (OSNAPiUS 1999, nr 11, poz. 378). Tak więc, uznając za zasadne twierdzenie skarżącej, że Sąd I instancji bezpodstawnie zakresem swej kontroli i oceny prawnej objął decyzję GIODO [...] kwietnia 2012 r., to i tak nie można tego zarzutu uwzględnić, bo pozostaje on bez wpływu na wynik sprawy, albowiem trafnie przyjął Sąd I instancji, że wydanie przez GIODO decyzji z [...] marca 2012 r. stanowi wykonanie wyroku WSA w Warszawie z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10.

Nie ma również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. Jak wynika z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ prowadzący postępowanie jest gospodarzem postępowania wyjaśniającego. W ramach przysługujących mu w tym zakresie kompetencji może on w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, wyłączyć z prowadzonego postępowania określoną sprawę do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, jeżeli jest to niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Na skutek upływu czasu, zakresem prowadzonego przez GIODO postępowania administracyjnego, zainicjowanego wnioskiem skarżącej z 30 listopada 2009 r. została również objęta sprawa, której dotyczył jej wniosek z 1 lutego 2011 roku. Racjonalnym zatem było ze strony organu wyłączenie tej pierwszej sprawy do odrębnego postępowania celem wykonania wyroku WSA w Warszawie z 14 października 2010 r., II SAB/Wa 137/10 i działanie to nie pozostawało w sprzeczności z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 3 k.p.a.

Wreszcie za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 170 p.p.s.a. poprzez ustalenie, że w toku postępowania administracyjnego, objętego wyrokiem WSA w Warszawie z 14 października 2010 roku, II SAB/Wa 137/10 - organ administracji rozpatrywał również inny, od wniosku z 30 listopada 2009 roku, wniosek skarżącej o przetwarzanie jej danych osobowych przez Spółkę [...] po dniu 31 sierpnia 2011 roku. Fakt, że Sąd ten poza granice sprawy prawomocnie osądzonej powyższym wyrokiem WSA z 14 października 2010 r., nie oznacza, że Sąd ten naruszył określoną tym przepisem, zasadę związania prawomocnym orzeczeniem, jeżeli – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – wydał wyrok zgodnie z wiążącą go oceną prawną zawartą w podlegającym wykonaniu, prawomocnym wyroku,

W konsekwencji zaskarżone orzeczenie należało uznać za odpowiadające prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego orzekł jak w sentencji.