Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 61/15 WSA we Wrocławiu uwzględnił skargę skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie uznania świadczenia z tytułu zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego za nienależnie pobrane i podlegające zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami.
Od tego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, oczekującą obecnie na rozpoznanie przed NSA.
Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, samotnie utrzymuje dziecko, bezskutecznie egzekwuje zapłatę alimentów i utrata nawet kwoty 312 zł będzie dla niej i jej rodziny bardzo dotkliwą szkodą. Załączyła kopię tytułu wykonawczego na kwotę należności głównej 106 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W rozpoznawanej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w stosunku do skarżącej wskutek wykonania decyzji. Skarżąca znajduje się bowiem w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Jak wynika z akt sprawy, zwłaszcza oświadczenia zawartego w formularzy wypełnionym w związku z ubieganiem się przez skarżącą o prawo pomocy, jak i postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2015 r., IV SA/Wr 61/15, skarżąca dysponuje niewielką kwotą pieniężną przeznaczaną na zaspokajanie potrzeb życiowych (wystarczającą z niewielkim zapasem na uregulowanie comiesięcznych należności). Konieczność wykonania decyzji i związany z tym obowiązek zapłaty 312 zł będzie dla niej znacznym obciążeniem finansowym, które może zagrozić zaspokajaniu najistotniejszych potrzeb życiowych jej własnych oraz jej córki, zwłaszcza mieszkania. Skarżąca stanie bowiem przed koniecznością wyboru tego, z zaspokajania jakich podstawowych, zasadniczych potrzeb życiowych będzie musiała zrezygnować, aby uiścić kwotę wymienioną w zaskarżonej decyzji.
Należy również wyraźnie wskazać, że zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Sąd wydając wyrok uwzględniający skargę skarżącej powinien był zatem, zwłaszcza ze względu na przedmiot sprawy, orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.