Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 582/15 odrzucił skargę Z. P. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2015 r.) w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego.
W dniu 18 maja 2015 r. skarżący wniósł do WSA w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zarządzeniami z dnia 18 czerwca 2015 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi wezwał skarżącego do usunięcia braków fiskalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez uiszczenie, stosownie do treści § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz do nadesłania dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.
Odpisy powyższych zarządzeń, tj. osobnego zobowiązującego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i osobnego zobowiązującego nadesłania dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych zostały doręczone skarżącemu w jednej przesyłce w dniu 22 czerwca 2015 r. (k. 9 akt sądowych).
W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2015 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) skarżący odpowiadając na wezwanie sądu wniósł o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Nie uzupełnił natomiast braków formalnych skargi, tj. nie nadesłał dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2015r. Referendarz sądowy WSA w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 10 lipca 2015 r.
Sąd I instancji odrzucając skargę wskazał, iż sprawie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i nadesłania dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych w zakreślonym terminie 7 dni. Wezwania do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych skargi zostały doręczone skarżącemu 22 czerwca 2015 r. Oznacza to zatem, że 7-dniowy termin do wykonania wezwań, rozpoczął swój bieg od dnia 23 czerwca 2015 r., a upływał w dniu 29 czerwca 2015 r. W dniu 29 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, nie uzupełnił natomiast braków formalnych skargi, tj. nie nadesłał dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.
Skargę kasacyjną od postanowienia z 29 lipca 2015 r. wywiódł skarżący zarzucając:
1.naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które to uchybienie polegało na naruszeniu przez WSA art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z przepisem art. 49 § 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w drodze złożenia dwóch jej odpisów, w sytuacji gdy WSA zaniechał, wbrew przepisom prawa, wezwania mojego mocodawcy do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie dwóch jej odpisów;
2. ewentualnie, z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia wyżej wskazanego zarzutu, naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które to uchybienie polegało na naruszeniu przez WSA przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z przepisem art. 166 p.p.s.a., co polegało na wadliwym ustaleniu przez WSA stanu sprawy, a to jest konkretnie przyjęciu, iż mój mocodawca w jednej przesyłce doręczonej mu w dniu 22 czerwca 2015 r. otrzymał zarówno zarządzenie w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz zarządzenie w przedmiocie nadesłania dwóch odpisów skargi, w sytuacji gdy okoliczność ta budzi wątpliwości, szczególnie w kontekście terminowego wniesienia przez mojego mocodawcę wniosku o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu i braku realizacji drugiego zobowiązania, którego to zobowiązania wykonanie, co należy podkreślić, w istocie nie stanowiło dla mojego mocodawcy jakiegokolwiek problemu.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, które to koszty nie zostały zapłacone ani w całości ani też w żadnej części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 p.p.s.a. Prócz wymagań wskazanych w tym przepisie, stanowiących o kompletności pisma, art. 47 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a nadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz do nadesłania dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Odpisy powyższych zarządzeń, tj. osobnego zobowiązującego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i osobnego zobowiązującego nadesłania dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych zostały doręczone skarżącemu w jednej przesyłce w dniu 22 czerwca 2015 r. (k. 7-9 akt sądowych).
Skarżący odpowiadając na wezwanie sądu w dniu 29 czerwca 2015 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Nie uzupełnił natomiast braków formalnych skargi, tj. nie nadesłał dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.
Zatem Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że z uwagi na to, że mimo wezwania nie uzupełniono braku formalnego skargi, tj. nie złożono jej odpisów, zasadnym było odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a..
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 Sędziów z 18.12.2013 r., I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/39, z aprobująca glosą K. Celińskiej-Grzegorczyk, OSP 2014/9/84)przyjął, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Skarga taka nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Podzielając pogląd składu siedmiu sędziów wyrażony w powyższej uchwale, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem, bowiem wnoszący skargę nie uzupełnił jej braków formalnych.
Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu zmierzających do wykazania, że WSA w Łodzi zaniechał, wbrew przepisom prawa, wezwania skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie dwóch jej odpisów wskazać należy, że z akt sądowych przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący został skutecznie wezwany do uzupełnia braków formalnych skargi tj. zwrotne poświadczenie odbioru (k.
- 9) wskazuje, że przesyłka powinna zawierać wezwanie do złożenia 2 odpisów skargi (k.8) oraz wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego (k.7).
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.