Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 lipca 2014r. sygn. akt III SA/Kr 187/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K[...] z dnia 15 [...] r. nr IG[...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie ewidencji gruntów.
Wspomniany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Starosta T[...] decyzją z dnia 1 [...] r. znak: G[...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287), dalej powoływanej jako "ustawa", oraz § 44 pkt 2 i § 83 rozporządzenia Ministra R[...] z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454 ze zm.), dalej powoływanego jako "rozporządzenie", odmówił dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych jednostki ewidencyjnej S[...], obręb S[...], polegającej na zmianie właścicieli nieruchomości położonej w S[...], oznaczonej jako działka nr 373.
W motywach rozstrzygnięcia Starosta wyjaśnił, że D[...] pismem z dnia 3 grudnia 2007 r. zwróciła się o wpisanie w operacie ewidencji gruntów gminy S[...] jako współwłaścicieli działki nr 3[...] o powierzchni 0,27 ha, położonej w S[...], D[...] córki M[...] i S[...] oraz Z[...] syna J[...] i E[...] na prawach wspólności ustawowej majątkowej – na podstawie odpisu z księgi wieczystej nr T[...], obejmującej parcelę gruntową l. kat. 3[...] położoną w S[...]. Starosta ustalił, że Naczelnik Gminy S[...] stwierdził w akcie własności ziemi z dnia 10 listopada 1977 r., iż M[...] i S[...] z domu D[...] t stali się z mocy samego prawa współwłaścicielami na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej, nieruchomości położonej w S[...], oznaczonej jako działka nr 3[...], o powierzchni 0,27 ha. W dniu 11 listopada 1977r. S[...] sprzedała D[...] nieruchomość położoną w S[...], objętą księgą wieczystą nr T[...], oznaczoną jako parcela gruntowa liczba katastralna 3[...], o powierzchni 0,1007 ha.
Na podstawie ww. aktu notarialnego Sąd Rejonowy w Tarnowie, Wydział VI Ksiąg Wieczystych, dla parceli gruntowej l. kat. 3921/1 o powierzchni 0,1007 ha, położonej we wsi S[...], założył księgę wieczystą nr T[...], gdzie w dziale II, jako współwłaściciele zostali ujawnieni: D[...] córka M[...] i S[...] i Z[...] syn J[...] i E[...] na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Starosta wskazał, że zgodnie z wykazem synchronizacyjnym sporządzonym przez geodetę uprawnionego J[...] z dnia 27 grudnia 2005 r. – parcela gruntowa l. kat. 3[...] o powierzchni 0,1007 ha, objęta księgą wieczystą nr 3[...], odpowiada części działki nr 3[...] o powierzchni 0,27 ha, na którą jest wydany ww. akt własności ziemi.
Następnie organ przypomniał, że decyzja z dnia 3 marca 2009 r. odmawiająca wprowadzenia wnioskowanych zmian w operacie ewidencyjnym została uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K[...] z dnia 28 kwietnia 2009 r. z uwagi na niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 10 K.p.a.. Nadto kolejna decyzja Starosty T[...] z dnia 12 lipca 2011r. odmawiającą wpisania D[...] i Z[...] jako właścicieli działki nr 3[...] została uchylona przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K[...] z powodu nieustalenia pełnego kręgu stron postępowania.
Starosta T[...] wyjaśnił następnie, że w dniu 31 maja 2013 r. pełnomocnik D[...]przedłożył postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po S[...] i M[...] małżonkach B[...]. Ponadto w dniu 21 czerwca 2013 r. wpłynęło pismo zawierające protokół z rozprawy przed Sądem Rejonowym w Tarnowie z dnia 22 października 2012r. sygn. akt l Ns 1600/12, w którym B[...]stwierdziła, że działka nr 3[...] "faktycznie ma pow. około 11 arów mniejszą niż w rejestrze gruntów, czyli ma pow. około 16 arów."
W dalszej części decyzji Starosta wskazał, że protokół ten nie jest dokumentem pozwalającym na dokonanie zmiany powierzchni i własności działki nr 3[...] w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków gminy S[...]. Podsumowując organ stwierdził, że D[...] nie przedstawiła stosownej dokumentacji z podziału działki nr 3[...], polegającego na wydzieleniu z niej części stanowiącej dawną parcelę gruntową l. kat. 3[...] o powierzchni 0,1007ha, a więc nie było podstaw do dokonania wnioskowanej zmiany dotyczącej własności tej działki.
Odwołanie od decyzji Starosty T[...] wniosła D[...].
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K[...] decyzją z dnia 15 [...] r. znak: I[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 14 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1955r. o ewidencji gruntów i budynków, dla jednostki ewidencyjnej S[...], w oparciu o mapę pochodną z mapy zasadniczej 1:2000 został odnowiony operat ewidencji gruntów i budynków. Dotychczasowy operat ewidencji gruntów i budynków założony w oparciu o mapę katastralną stracił moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej obwieszczenia Wojewody T[...] z dnia 18 lutego 1982 r. w sprawie zastąpienia dotychczasowego operatu katastru gruntowego nową ewidencją gruntów gminy S[...] (Dz.Urz. WRN w Tarnowie nr 4, poz. 23 z dnia 4 marca 1982r.).
W odnowionym operacie ewidencji gruntów i budynków gminy S[...], obręb S[...], w jednostce rejestrowej G[...] jako właścicieli działki nr 3[...] o powierzchni 0,27 ha wpisano wówczas małżeństwo: M[...] i S[...] na podstawie ostatecznego aktu własności ziemi nr U[...] z dnia 10 listopada 1977r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K[...] zaznaczył, że aktualnie w operacie ewidencyjnym jako właściciele działki nr 373 wykazani są spadkobiercy M[...] i S[...], tj. B[...], R[...], Z[...], D[...] i M[...]. Organ odwoławczy powołał się na treść § 12 i § 46 ust. 2 rozporządzenia, a także na orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdził, że załączona do pisma z dnia 19 czerwca 2013r. kserokopia protokołu z rozprawy przed Sądem Rejonowym w Tarnowie z dnia 22 listopada 2012r. sygn. akt I Ns 1600/12 nie może stanowić podstawy do dokonania wnioskowanej przez D[...] aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla działki nr 3[...]. Organ odwoławczy podkreślił, że poprzez żądanie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków nie można dochodzić ani udowodnić swych praw właścicielskich do nieruchomości.
Skargę na ww. decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K[...] wniosła D[...], zarzucając naruszenie:
- 1) § 12 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia przez odmowę uwidocznienia w ewidencji prawa skarżącej do działki gruntowej 3921/1 o powierzchni 0,1007 ha na podstawie przedstawionego odpisu z księgi wieczystej T[...]oraz aktu notarialnego z dnia 11 listopada 1977r. Rep. A 7[...];
- 2) art. 104 § 2 w związku z art. 138 K.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy przez organy administracji publicznej przez niezrozumiałe dla strony twierdzenia, iż dochodzi ona swoich praw właścicielskich do nieruchomości w postępowaniu dotyczącym zmian w ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji gdy strona nie ma żadnych wątpliwości co do swych uprawnień właścicielskich, które wynikają bezpośrednio z aktu notarialnego z dnia 11 listopada 1977r. i księgi wieczystej nr T[...];
- 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 w związku z art. 75 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ administracji podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego;
- 4) art. 76 § 1 i § 3 K.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 K.p.a. poprzez:
- – brak przeprowadzenia postępowania przeciwko treści dokumentu urzędowego aktu własności ziemi z dnia 10 listopada 1977r. w zakresie wskazanej powierzchni działki nr 373;
- – odmowę uznania jako dowód dokumentów urzędowych – aktu notarialnego z dnia 11 listopada 1977r., odpisu z księgi wieczystej nr T[...] prowadzonej dla działki gruntowej l. kat. 3921/1 o powierzchni 0,1007 ha oraz protokołu z rozprawy przed Sądem Rejonowym w Tarnowie z dnia 22 października 2012r. sygn. akt I Ns 1600/12 i faktów z tych dokumentów wynikających, które zaprzeczają prawdziwości treści aktu własności ziemi z dnia 10 listopada 1977r. w zakresie wskazanej powierzchni działki nr 373,
- – przyznanie jednym dokumentom urzędowym mocy dowodowej wyższej niż innym;
- 5) art. 104 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., art. 7 i art. 9 K.p.a. poprzez:
- – brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, oraz brak stanowiska organu co do przyczyn odmowy uwzględnienia dowodów przedstawionych przez stronę oraz przyczyny odmowy przedstawionym dowodom mocy dowodowej, w konsekwencji niewyjaśnienia dlaczego akt notarialny z dnia 11 listopada 1977r. i księga wieczysta nr T[...] nie są przez organ honorowane;
- 6) § 44 pkt 2 w związku z § 46 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 1 rozporządzenia, poprzez brak aktualności operatu ewidencyjnego oraz niewprowadzenie zmian wynikających z aktu notarialnego z dnia 11 listopada 1977r., skutkiem czego w ewidencja gruntów obejmuje jedną działkę nr 3[...] niejednorodną pod względem prawnym;
- 7) § 36 pkt 1 rozporządzenia, poprzez jego pominięcie i uznanie, że sprawa o rozgraniczenie prowadzona przez Wójta Gminy S[...] mająca na celu ustalenie przebiegu granicy działki gruntowej 3[...] z działką nr 3[...] nie jest prejudykatem dla przedmiotowej sprawy,
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K[...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uczestnicy B[...], R[...] i M[...] wnieśli o oddalenie skargi, podnosząc, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła dokumentów, które uzasadniałyby wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków wnioskowanej przez nią zmiany.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi D[...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Sąd przypomniał, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na wniosek skarżącej, a precyzyjne ustalenie treści żądania strony jest kwestią zasadniczą, ponieważ determinuje – wraz z treścią przepisu prawa – zakres i rodzaj koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Biorąc pod uwagę stanowisko strony wynikające z szeregu pism składanych w toku postępowania, a także przedstawianych w jego toku dokumentów Sąd I instancji uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie dotyczy w istocie żądania skarżącej. Z rozstrzygnięcia Starosty T[...], utrzymanego w mocy przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K[...] wynika bowiem, że przedmiotem postępowania było dokonanie "aktualizacji operatu ewidencji gruntów jednostki ewidencyjnej S[...], obręb w S[...], polegającej na zmianie właścicieli nieruchomości położonej w S[...], oznaczonej jako działka nr 3[...]". Organ I instancji – wbrew regulacji art. 64 § 4 K.p.a. – nie zawiadomił stron o wszczęciu postępowania na wniosek skarżącej i nie określił przedmiotu tego postępowania. Zdaniem Sądu treść rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie wskazuje, że organy podejmując je, kierowały się wyłącznie treścią pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 3 grudnia 2007r., wszczynającego postępowanie w sprawie.
Pismo to zawiera żądanie "ujawnienia i wpisania, na podstawie załączonych dokumentów, w rejestrze gruntów jako właścicieli i władających działką nr 3[...] o powierzchni 0,27 ha położoną w S[...] gm. S[...] – skarżącej D[...] oraz jej męża Z[...], na prawach wspólności ustawowej". Sąd stwierdził, że już taka treść żądania odczytana łącznie z treścią załączonych do wniosku dokumentów winna była wzbudzić wątpliwości organu. Do wniosku dołączony został bowiem odpis księgi wieczystej T[...], z którego wynika, że skarżąca i jej mąż są właścicielami działki gruntowej 3[...], położonej w S[...], zaś z załączonego do wniosku wypisu z wykazu synchronizacyjnego przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego dnia 6 stycznia 1994r. wynika, że parcela gruntowa l. kat. 3[...] stanowi część działki nr 3[...].
Następnie zaś pełnomocnik skarżącej podał, że wnosi o "dokonanie wpisu w ewidencji właścicieli ujawnionych w księgach wieczystych, na rzecz D[...] i Z[...], na nieruchomości stanowiącej część działki nr 3[...] a to działki gruntowej nr 3921/1 o pow. 0,11 ha". Zdaniem Sądu I instancji pierwotnie sformułowany przez skarżącą wniosek z dnia 5 grudnia 2007r., w świetle treści załączonych do niego dokumentów, oraz stanowiska wynikającego z następnych pism skarżącej nie mógł stanowić wyłącznej podstawy określenia przez organ przedmiotu postępowania i prawidłowego ustalenia treści żądania skarżącej. Obowiązkiem organu było zatem już na tym etapie postępowania wezwanie do wyjaśnienia treści wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie, skoro już z pisma pełnomocnika z dnia 4 lutego 2008r. wynikało, że jest on odmienny od żądania zawartego w piśmie z dnia 3 grudnia 2007r.
Sąd podał, że także w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 8 maja 2008r. zawarty został wniosek "o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków jako właściciela dawnej parceli gruntowej l. kat. 3[...] o pow. 0,1007 ha, dla której założona jest księga wieczysta nr K[...] D[...], oraz Z[...]".Tymczasem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, a także wszystkie poprzednie wydane w sprawie decyzje organu I instancji zawierają rozstrzygnięcie nie odnoszące się do istoty żądania i faktycznego przedmiotu postępowania, bowiem orzekają o odmowie dokonania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków jednostki ewidencyjnej Skrzyszów, polegającej na zmianie właścicieli nieruchomości położonej w S[...], oznaczonej jako działka nr 3[...]. Powyższe – w ocenie Sądu – stanowi podstawę do uznania, że organy nie rozpoznały sprawy co do jej istoty, a wada ta jest naruszeniem przepisu art. 104 § 2 K.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Organy nie mogły bowiem ograniczyć się do treści literalnie odczytanego, pierwotnego żądania skarżącej, skoro w toku postępowania zostało ono zmodyfikowane i było wielokrotnie powtarzane.
W przekonaniu Sądu I instancji zainicjowane na wniosek skarżącej postępowanie miało na celu odtworzenie w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obręb S[...], działki, która odpowiadałaby byłej parceli l. kat. 3[...], dla której założona jest księga wieczysta T[...], a jej właścicielami są D[...] i Z[...] oraz ujawnienie w ewidencji jako właścicieli tej działki D[...] i Z[...] Skarżąca domagała się zatem aktualizacji ewidencji w zakresie przedmiotowym i podmiotowym, nie żądała więc aktualizacji ewidencji polegającej na "zmianie właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka 3[...]", jak to literalnie odczytały organy. Jeżeli jednak organ miał w tym zakresie wątpliwości, powinien był wezwać skarżącą do sprecyzowania żądania.
Dalej Sąd zauważył, że skarżąca nie żądała od organów prowadzących ewidencje ustalenia swoich praw do działki 3[...], ponieważ stanowi ona przedmiot własności jej i jej męża. Skoro z wpisu w dziale II księgi wieczystej nr T[...] wynika, że skarżąca oraz jej mąż Z[...] są właścicielami działki gruntowej przed założeniem ewidencji oznaczonej jako 3[...], to niewątpliwie fakt ten stanowi podstawę ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków prawa własności wymienionych w księdze wieczystej właścicieli do części gruntu, który nabyli na podstawie umowy sprzedaży z dnia 11 listopada 1977 r., Rep. A nr 7[...].
Sąd podkreślił, że w toku kontrolowanego postępowania tytuł własności skarżącej oraz jej męża do działki gruntowej 3[...]nie został zakwestionowany przez uczestników. Także organ prowadzący ewidencję nie wskazywał, aby w jego zasobach znajdował się jakikolwiek dokument należący do kategorii dokumentów, o których mowa w § 12 rozporządzenia, wskazujący na odmienny stan prawny tej działki. Tymczasem – zdaniem Sądu – treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala na uznanie, że organy okoliczność tę poddały należytej analizie. Ze stanowiska organu odwoławczego zawartego w uzasadnieniu wynika jedynie, że żądanie skarżącej jest nieuprawnione, ponieważ działkę nr 3[...] o powierzchni 0, 27 ha, której część odpowiadała parceli gruntowej 3[...] objęto w całości uwłaszczeniem na rzecz M[...] i S[...].
Sąd podkreślił, że argumentacja taka prowadzi do zakwestionowania tytułu własności skarżącej do działki 3[...], wynikającego z aktualnego wpisu w księdze wieczystej, w której na podstawie umowy sprzedaży z dnia 11 listopada 1977r., jako jej właściciele figurują D[...] i Z[...]i uznania przez organy, że tytuł ten musi "ustąpić" przed tytułem własności wynikającym z wydanego na działkę nr 3[...] aktu własności ziemi. Takie stanowisko organu odwoławczego jest nieuprawnione i w istocie sprowadza się do oceny przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków treści dokumentów, z których wynikają dane podmiotowe.
Następnie Sąd stwierdził, że podjęcie błędnego rozstrzygnięcia wynikało również z naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez pominięcie treści znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów zgromadzonych przez organ I instancji, jak i pominięcie dokumentów przedstawionych przez skarżącą, oraz na skutek nieprzeprowadzenia dalszych koniecznych w sprawie dowodów. Powyższe skutkuje istotnymi brakami postępowania dowodowego, oraz nienależytą oceną dowodów już zgromadzonych. Sąd I instancji przypomniał, że częściami składowymi operatu ewidencyjnego są operat geodezyjno – prawny i operat opisowo – kartograficzny. Z wpisu w rubryce 0.2 księgi wieczystej nr T[...] wynika, że założenie tej księgi nastąpiło w wyniku odłączenia części nieruchomości z innej księgi wieczystej, natomiast z zapisów w dziale I.O – "oznaczenie nieruchomości" wynika, że przyłączenie działki gruntowej 3[...] nastąpiło z księgi wieczystej nr 0[...].
Natomiast z rubryki "Podstawa oznaczenia" wynika, że podstawą tą był plan sytuacyjny L[...] sporządzony w dniu 2 marca 1961r. W rubryce "położenie dokumentu" wymieniona jest księga wieczysta nr 0[...]. Z zapisu w tomie XII rejestru gruntów założonego w 1976r. (t. II akt adm.) wynika, działka 3[...] była ujawniona jako przedmiot władania D[...] i Z[...]w 1979r. (nr mapy 8), a więc po wydaniu aktu własności ziemi na działkę nr 3[...]. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że do znajdującego się w aktach sprawy pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 6 lutego 2008r., przekazanego Staroście T[...] dołączona została kserokopia "wyrysu z mapy ewidencyjnej" bez jakichkolwiek danych identyfikujących tę mapę, z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem przez niezidentyfikowaną osobę, z dopiskiem "podział działki 3[...] z uwzględnieniem parcel gr.". Pełnomocnik nie wskazał jednak w tym piśmie żadnych danych dotyczących pochodzenia tego dokumentu. Nadto, także z zapisów z badania przez organ ksiąg wieczystych (t. I, k.
- 32) wynika, że była parcela gruntowa 3[...]odłączona została do księgi wieczystej nr 3[...].
Sad wskazał, iż dane wynikające z powyższych dokumentów nie spowodowały podjęcia przez organy dalszych czynności celem przeprowadzenia koniecznych w sprawie dowodów z części kartograficznej operatu ewidencji gruntów. Sąd podkreślił, że brak w aktach planu sytuacyjnego L[...] będącego podstawą opisu działki 3[...] w księdze wieczystej, oraz kopii dokumentów księgi wieczystej T[...], a także brak danych dotyczących opisu działki nr 3[...], co pozwoliłoby na ustalenie, czy w istocie działka skarżącej jest częścią obecnej działki nr 3[...]. Brak jest także jakichkolwiek danych z okresu poprzedzającego założenie ewidencji, w tym danych dotyczących źródeł i podstaw uwidocznienia na mapie działki nr 3[...]. Brak również odpisu z księgi wieczystej nr 1[...], z której działka 3[...] została odłączona, oraz informacji, czy w zbiorze dokumentów tej księgi znajdują się dokumenty mogące stanowić podstawę uwidocznienia danych przedmiotowych.
Brak także kopii aktualnej mapy ewidencyjnej, oraz mapy aktualnej na datę nabycia przez skarżącą działki 3[...]. Natomiast z "badania hipoteki" sporządzonego przez organ wynika, że księga wieczysta nr 1[...] obejmuje parcelę budowlaną i parcele gruntowe tam wymienione (nie zaś działkę nr 373), oraz że obejmowała także działkę 3[...] przed jej odłączeniem do księgi wieczystej nr T[...].
W ocenie Sądu I instancji organy nie tylko, że nie ustosunkowały się do treści dokumentów przedłożonych przez skarżącą, w tym także do treści wypisu z wykazu synchronizacyjnego, który to dokument znajduje się w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym, ale także nie oceniły dowodów zebranych w sprawie w kontekście żądania wniosku. Nie podjęły także dalszych niezbędnych działań celem rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał, że nie jest wystarczający do ustalenia danych przedmiotowych dotyczących nabytej przez skarżącą działki sporządzony przez organ dokument "badanie hipoteki", a nadto nadmienił, że powyższe braki w materiale dowodowym są niezrozumiałe, bowiem dotyczą w większości dokumentów znajdujących się w zasobach organu prowadzącego postępowanie.
Nadto wskazano, że stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie był Z[...], będący wraz ze skarżącą właścicielem działki 3[...]na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej. Zdaniem Sądu posiadał on więc interes prawny w kontrolowanym postępowaniu i winien być uznany przez organy za jego stronę. Pominięcie Z[...] jako strony postępowania oznacza, że organy uchybiły przepisom art. 28 i art. 64 § 4 K.p.a., nadto organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 1 K.p.a., nie dostrzegając tego uchybienia. Stanowi ono naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stanowiące podstawę wznowienia postępowania administracyjnego.
Zdaniem Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 12 ust. 1 pkt. 1 i 3, § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia poprzez niedokonanie aktualizacji wskutek pominięcia okoliczności, iż skarżąca legitymuje się tytułem własności wynikającym z działu II księgi wieczystej T[...], oraz § 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 tego aktu przez niedokonanie aktualizacji ewidencji w zakresie przedmiotowym i podmiotowym, a także naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 80 i art. 104 § 2 K.p.a. znajdują uzasadnienie.
W ocenie Sądu I instancji nie znajduje natomiast uzasadnienia zarzut naruszenia przez organy art. 84 § 1 w zw. z art. 75 K.p.a. Skarga nie precyzuje bowiem, jaki rodzaj wiadomości specjalnych wymagany jest w sprawie mającej za przedmiot aktualizację danych ewidencyjnych i na jaką okoliczność organ miałby dopuścić dowód z opinii biegłego. Sąd wyjaśnił, że zarzut ten jest chybiony, gdyż działania organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków prowadzone są w celu rejestracji danych podmiotowych i przedmiotowych o gruntach, budynkach i lokalach. Katalog zaś tych danych jest w zasadzie zamknięty i wynika z przepisów rozporządzenia. Jedną z podstaw rejestracji danych ewidencyjnych są opracowania geodezyjno – kartograficzne przyjęte do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Nie stanowią one jednak opinii biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. i organy prowadzące ewidencję nie "dopuszczają dowodu" z tych opracowań w przypadkach w tym przepisie określonych, tj. gdy wymagane są "wiadomości specjalne".
Sąd nie stwierdził, by przeprowadzenie postępowania celem uwidocznienia na mapie ewidencyjnej działki stanowiącej własność skarżącej i jej męża wymagało wiadomości specjalnych w rozumieniu przepisu art. 84 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu chybione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 76 § 1 i 3 K.p.a. przez brak przeprowadzenia postępowania "przeciwko treści dokumentu jakim jest akt własności ziemi z dnia 10 listopada 1977r.", oraz nieuznanie za dowód w sprawie zaprzeczający treści tego aktu, protokołu z rozprawy przed Sądem Rejonowym w Tarnowie, w sprawie I Ns 1600/12. Zdaniem Sądu zarzuty te nie uwzględniają bowiem istoty ewidencji, która polega wyłącznie na rejestrowaniu danych wynikających ze wskazanych w ustawie, oraz rozporządzeniu dokumentów, aktów i przepisów prawa, w sposób w tych aktach określony. Z rejestracyjnej funkcji ewidencji wynika, że postępowanie dowodowe w przypadku wprowadzania zmian danych ewidencyjnych na podstawie decyzji administracyjnej nie wykracza poza ramy zakreślone przepisami ustawy, oraz rozporządzenia, które stanowią o rodzajach danych stanowiących podstawę wprowadzania zmian.
Ponadto, kwestia powierzchni działki nr 3[...] i mającej się ewentualnie wykazać na mapie ewidencyjnej działki stanowiącej grunt nabyty przez skarżącą i jej męża w 1977r. jest w kontrolowanej sprawie kwestią drugorzędną, ponieważ pole powierzchni działki ewidencyjnej wyznacza jej granica, a istota żądania skarżącej w niniejszej sprawie nie dotyczy zmniejszenia powierzchni działki nr 3[...].
Sąd uznał także za nieuzasadniony zarzut nieprawidłowej odmowy zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie rozgraniczeniowe, gdyż organ odwoławczy odmawiając zawieszenia postępowania prawidłowo ocenił przesłanki zawieszenia postepowania administracyjnego wynikające z przepisu art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. i odniósł je do stanu sprawy.
W końcowej części uzasadnienia Sąd zaznaczył, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organy winny zawiadomić o toczącym się postępowaniu Z[...], określić i poinformować pozostałe strony postępowania o jego przedmiocie, uzupełnić dokumentację celem wyjaśnienia zasadności żądania skarżącej, oraz bezspornego ustalenia na podstawie pozostających w zasobie dokumentów źródłowych, czy istotnie działka stanowiąca przedmiot własności D[...] i Z[...] jest gruntem położonym w granicach działki nr 3[...], co pozwoli na ustalenie, czy działka ta jest niejednorodna prawnie, w rezultacie pozwoli rozstrzygnąć, czy istniejące dokumenty stanowią podstawę do uwidocznienia działki 3[...] na aktualnej mapie ewidencyjnej, zaś w razie stwierdzenia przez organ, że uzasadnione jest wezwanie skarżącej do przedłożenia dokumentacji uzasadniającej żądanie wniosku, organy winny zastosować przepis art. 2 ust. 3 ustawy.
Podsumowując Sąd I instancji uznał, że w sprawie miało miejsce naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 28, art. 77, art. 80, art. 64 § 4, art. 104 § 2, art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, względnie stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, oraz naruszenie prawa materialnego § 12 ust. 1 pkt. 1 i 3, § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia mającego wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wywiedli B[...] oraz R[...]. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:
- a) art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w związku z § 5 pkt 3, § 12 w związku z § 10 ust. 1 pkt. 2, § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, § 36, § 44 pkt 2, § 46 ust. 2 pkt. 2, § 48 ust. 1 i 2 i § 47 ust. 3 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, w następstwie przyjęcia, że organ administracyjny winien dokonać aktualizacji operatu w ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej S[...], poprzez zmianę oznaczenia właścicieli gruntów dla działki nr 373, pomimo ewidentnego sformułowania zawartego w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 3 grudnia 2007r. o ujawnienie i wpisanie na podstawie załączonych dokumentów w rejestrze gruntów jako właścicieli i władających działką nr 3[...] o powierzchni 0,27 ha położoną w S[...], D[...] i jej męża Z[...] na prawach wspólności ustawowej, tym bardziej, że do wniosku dołączony był odpis z księgi wieczystej T[...]i wypis z wykazu synchronizacyjnego przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 6 stycznia 1994 r., z którego wynika, że parcela gruntowa 3[...] stanowi część działki 3[...], a zatem prawidłowe sformułowanie żądania skarżącej sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika zawierało sformułowanie odnoszące się do istoty żądania i faktycznego przedmiotu postępowania, skoro zważy się, że treść art. 21 ust. 1 ustawy ewidentnie wskazuje, że ustalenie przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii graficznych utrwalenia tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenia odpowiednich dokumentów nie rozstrzyga prawa własności, ale wskazuje zasięg tego prawa, a aktualizacja operatu ewidencyjnego może nastąpić tylko w trybie czynności materialno – technicznych w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia, czyli podstawa wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków musi wynikać, albo z prawomocnych orzeczeń sądowych, których w niniejszym stanie faktycznym brak, albo ostatecznych decyzji administracyjnych, których również brak, względnie aktów normatywnych w postaci opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, względnie z dokumentacji architektoniczno – budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, a takich w niniejszym stanie faktycznym również brak. Wskazano, że podobnie brak jest dokumentacji geodezyjnej przyjętych w postępowaniu rozgraniczeniowym, scaleniowym lub wymiany gruntów i co więcej w przywołanym akcie własności ziemi dotyczącym działki nr 373 o powierzchni 0,27 ha prawidłowo figurują właściciele działki – M[...] i S[...] małżonkowie B[...] poprzednicy prawni – rodzice skarżących i uczestników, a po uprawomocnieniu się postanowienia spadkowego o stwierdzeniu nabycia praw do spadku, uprawnionymi są spadkobiercy ustawowi B[...], R[...], Z[...], D[...] i M[...] i spadkobierczyni testamentowa B[...], a zatem brak jest jakiejkolwiek podstawy do wpisu jako współwłaściciela D[...] i jej męża Z[...] po ½ części;
- b) art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 140 K.c. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na ocenie skutków wynikających z załączonych dokumentów przez D[...] i nadanie im znacznej doniosłości prawnej na podstawie odpisu księgi wieczystej T[...] i wypisu z wykazu synchronizacyjnego przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 6 stycznia 1994r., z którego wynika, że parcela gruntowa 3[...] stanowi część działki 3[...] i ustalenie, że Z[...] może mieć prawo strony w niniejszym postępowaniu, albowiem ma interes prawny;
2 istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 13, art. 28, art. 35, art. 36, art. 61, art. 77, art. 105 § 1, art. 136, art. 144 i art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, a zwłaszcza przez przyjęcie, że pomimo trzykrotnego sprecyzowania żądania wniosku przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym organ administracyjny, który ocenia sprawę w oparciu o żądanie i sprecyzowanie wniosku, miał obowiązek w dalszym ciągu wzywania strony do wyjaśnienia żądania wniosku, a w szczególności nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, których D[...] nie powoływała, nie miał obowiązku z urzędu dopuszczać dowód z opinii biegłego geodety, względnie dokonywać oględzin, gdyż organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie mogły wbrew treści § 47 ust. 3 rozporządzenia wprowadzać zmiany skoro zmiany w części opisowej i kartograficznej spowodowałyby niezgodność tej części ze stanem opisowo –kartograficznym operatu, tym bardziej, że w oparciu o art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece oraz w oparciu o § 27 i § 28 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 września 2001r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbioru dokumentów, dla podstawy opisu nieruchomości w księgach wieczystych wymagany jest wyrys z mapy ewidencyjnej i wypis z rejestru gruntów, a zatem naruszenie przepisów cytowanych, a zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 75, art. 76 K.p.a., po modernizacji katastru nie mogło prowadzić do weryfikacji danych ewidencyjnych i modernizacji ewidencji, a wprowadzenie zmian naruszyłoby § 47 ust. 3 rozporządzenia, a zatem przedstawione dokumenty nie mogą samodzielnie rozstrzygać o prawie własności do gruntów, czy też zasięgu tego prawa
Z powyższych względów skarżący kasacyjnie wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie go w całości oraz o zasądzenie od organów kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną D[...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona podniosła, że przedstawione przez skarżących zarzuty polegające na naruszeniu przepisów postępowania nie mogą zostać uwzględnione, gdyż Sąd I instancji nie stosował przepisów K.p.a. Jednocześnie wskazano, iż zarzuty tyczące się naruszenia procedury są nietrafione pod kątem merytorycznym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślono, że dopóki sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną strona może modyfikować swoje żądanie, a organ administracji państwowej ma obowiązek na nowo ocenić żądanie w świetle przepisów prawa materialnego po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego. Zdaniem skarżącej z treści pism przedkładanych w toku postępowania, w sposób jednoznaczny możliwym było odczytanie, iż żądanie strony sprowadza się w istocie do dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, nie zaś, jak się stara wykazać strona przeciwna, do ustalenia czy też przyznania prawa własności. Skarżąca podkreśliła, iż jej prawo własności nieruchomości wynika z aktu notarialnego z dnia 11 listopada 1977r. Rep. A nr 7[...], a przede wszystkim z aktualnej treści księgi wieczystej nr T[...].
Następnie autorka odpowiedzi na skargę kasacyjną dodała, że zgodnie z przepisem § 44 pkt 2 rozporządzenia organy ewidencyjne mają obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Niezależnie więc od jej wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, organ dysponując przedstawioną dokumentacją, a w szczególności aktem notarialnym z dnia 11 listopada 1977r. Rep. A nr 7[...] winien dokonać stosownej aktualizacji nawet bez wniosku strony.
Skarżąca za nieskuteczne uznała zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z przepisami rozporządzenia, bowiem w toku postępowania przedstawiła dowody w postaci aktualnego odpisu księgi wieczystej nr T[...] prowadzonej dla działki gruntu 3[...]o powierzchni 0,1007 ha obręb S[...] oraz aktu notarialnego z dnia 11 listopada 1977r. Rep. A nr 7[...], potwierdzonych dodatkowo zeznaniem skarżącej B[...]złożonym w trakcie rozprawy przed Sądem Rejonowym w Tarnowie z dnia 22 października 2012r. w sprawie sygn. akt I Ns 1600/12 i wbrew podnoszonym twierdzeniom nie wnosiła o dokonanie aktualizacji w oparciu o te zeznania, gdyż powołano się na nie jako na dowód celem wykazania prawidłowości własnych twierdzeń.
Jednocześnie podkreślono, że podstawę wpisu danych ewidencyjnych stanowi najpóźniej wydany dokument mogący być podstawą wpisu. Dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią bowiem podstawy zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan został stwierdzony późniejszym dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu. Ponadto w toku postępowania strona skarżąca nie kwestionowała autentyczności i prawdziwości księgi wieczystej i aktu notarialnego, mających stanowić podstawę dokonanych wpisów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a", Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej należy wskazać, iż nie zasługują one na uwzględnienie.
Mając na uwadze, iż w skardze sformułowane zostały zarzuty oparte o obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 P.p.s.a., w pierwszej kolejności wypada odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W zakresie tej podstawy zaskarżenia strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych w następstwie braku wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. Oceniając ów zarzut wypada skonstatować, iż jest on w istocie zbieżny z zapatrywaniem Sądu I instancji, które jednak – co wypada podkreślić – zostało wyrażone wobec rozstrzygnięcia organów administracji. Z tego też powodu trudno doszukać się usprawiedliwienia dla tak sformułowanych zarzutów stawianych wyrokowi Sądu I instancji.
Dodatkowo wypada wskazać, iż Sąd ten w ogóle nie prowadził w sprawie postępowania wyjaśniającego, a nadto nie stosował przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a., a jedynie wskazywał na naruszenia poszczególnych norm K.p.a. przez organy administracji w toku prowadzonego postępowania. Jeśli do tego dodana zostanie konstatacja o braku powiązania przez skarżących kasacyjnie przepisów K.p.a., których naruszenie zostało zarzucone Sądowi I instancji, z jakąkolwiek normą P.p.s.a. stanowiącą rzeczywistą podstawę prawną działań Sądu, to oczywisty jest wniosek o błędnej konstrukcji skargi kasacyjnej. Przy czym brak powiązania stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów K.p.a. z naruszeniem stosowanych przez Sąd I instancji przepisów P.p.s.a. nie dyskwalifikuje tych zarzutów skargi kasacyjnej i nie prowadzi do ich nierozpoznania (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym podlegają one ocenie jako zarzuty braku właściwej kontroli ze strony Sądu I instancji nad stosowaniem przez organy administracji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów (art. 3 § 1 P.p.s.a.).
Istota ingerencji Sądu I instancji w treść kontrolowanych decyzji zasadza się na nierozpoznaniu przez organy istoty sprawy. Wadliwość ta ma swe źródło w nieustaleniu przez organy tego co jest przedmiotem prowadzonego postępowania. Brak ustaleń w powyższym zakresie – zasadnie wytknięty przez Sąd I instancji – dezawuuje wszelkie późniejsze działania organów, w tym przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Pierwszoplanowym obowiązkiem organu administracji jest bowiem dokładne ustalenie żądania strony, którym organ jest związany i które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego oraz prawa procesowego, które mają znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania, a zatem istnienie jakiekolwiek wątpliwości co do treści żądania nakłada na organ obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądanie (vide: wyrok NSA z dnia 10 listopada 2015r. sygn. akt II OSK 578/14, wyrok NSA z dnia 16 maja 2008r. sygn. akt II OSK 510/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd I instancji zasadnie dostrzegł niekonsekwencję skarżącej w formułowaniu żądania zgłoszonego w kontrolowanym postępowaniu. Okoliczność, iż skarżąca w toku postępowania reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika – wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie – nie podważa tezy o niekonsekwencji w określaniu przedmiotu postępowania. Ten stan niepewności winien być dostrzeżony przez organy administracji i stanowić asumpt do jednoznacznego określenia przez wnioskodawczynię (jej pełnomocnika) treści żądania, co z kolei determinowałoby dalsze działania organów w niniejszej sprawie. Brak należytej uwagi ze strony organów na wstępnym etapie postępowania administracyjnego był nie tylko przyczyną nieokreślenia przedmiotu prowadzonego postępowania, co miało bezpośredni wpływ na wadliwość kolejnych czynności procesowych podejmowanych w sprawie, ale także niewszczęcia tegoż postępowania w sposób, o jakim mowa w art. 61 § 4 K.p.a., co potęgowało wątpliwości w powyższym zakresie.
Powyżej wskazana – za Sądem i instancji – wadliwość przeprowadzonego postępowania administracyjnego ma bezpośredni wpływ na ocenę dalszych zarzutów naruszenia przepisów K.p.a. stawianych w skardze kasacyjnej. Skoro organy wadliwie określiły treść żądania skarżącej, to w toku ponownie prowadzonego postępowania, w sytuacji sprecyzowania żądania, zachodzić będzie potrzeba prowadzenia postępowania w zakresie wyznaczanym prawidłowo ustaloną normą prawa materialnego i prawa procesowego. Tym samym nie można Sądowi I instancji stawiać zarzutu niewłaściwej kontroli organów administracji w zakresie pozostałych – wskazanych w skardze kasacyjnej – norm K.p.a., skoro zostały one zastosowane przez organy w sytuacji istnienia wady pierwotnej całego postępowania, a więc nieustalenia rzeczywistej treści żądania skarżącej.
W powyższym zakresie podkreślenia wymaga, iż analiza okoliczności sprawy, w szczególności treści pism składanych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego pozwoliła Sądowi I instancji wyprowadzić jednoznaczny wniosek, iż przedmiotem kontrolowanego postępowania jest aktualizacja ewidencji gruntów i budynków w zakresie parceli gruntowej l. kat. 3921/1 o powierzchni 0,1007 ha, tak w zakresie przedmiotowym, jak i podmiotowym. Powyższa ocena prawna dokonana przez Sąd I instancji nie była przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną, a zatem – wobec treści art. 153 P.p.s.a. – wiąże ona organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Odnosząc się z kolei do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego wypada wskazać, iż charakter zarzutów postawionych przez Sąd I instancji kwestionowanym decyzjom administracyjnym, w zasadzie uniemożliwiał temuż Sądowi ocenę dokonanej przez organy subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy pod określony przepis prawa materialnego, skoro w sprawie tej wadliwie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, a wadliwość ta była konsekwencją błędu organu przy określeniu przedmiotu postępowania. Tym samym zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego są zupełnie nieadekwatne do okoliczności sprawy, w szczególnego aktualnego jej etapu.
Niemniej jednak rozważania Sądu I instancji odnoszące się do treści § 12 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia, w sytuacji gdy skarżąca legitymuje się tytułem własności działki nr 3[...] wynikającym z działu II księgi wieczystej T[...] oraz z umowy nabycia nieruchomości sporządzonej w formie aktu notarialnego, uznać wypada za trafne w okolicznościach niniejszej sprawy, skoro nie są kwestionowane dokumenty urzędowe, którymi skarżąca legitymuje się w powyższym zakresie. Przy czym powyższe stanowisko Sądu I instancji nie może być traktowane – jak zarzucają skarżący kasacyjnie – jako nadawanie tym dokumentom "znacznej doniosłości prawnej", powodującej naruszenie art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 140 K.c. Skoro nie budzi wątpliwości charakter tytułu prawnego skarżącej i jej męża do działki nr 3[...], to jasna winna być też treść przynależnego im prawa własności.
Natomiast podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, których skutkiem miałoby być dokonanie przez organy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków poprzez zmianę oznaczenia właścicieli działki nr 3[...], nie są oparte na prawdzie, bowiem – o czym była mowa powyżej – Sąd zakwestionował stanowisko organów, że przedmiotem postępowania jest aktualizacja ewidencji gruntów i budynków w powyższym zakresie. Ponadto pozostałe wskazane w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego nie były przez Sąd I instancji nawet przywoływane bądź też, tak jak przepis art. 22 ustawy, zostały przywołane bez związku z konkretnymi okolicznościami niniejszej sprawy. Tym samym chybiony jest zarzut ich naruszenia w realiach kontrolowanego postępowania.
Powyższe prowadzi do wniosku, że skargę kasacyjną, jako nieusprawiedliwioną należało oddalić, na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 P.p.s.a.