Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 września 2014 r. (sygn. akt II SAB/Wa 405/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. P. na bezczynność Burmistrza T. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 23 grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie faktury z dnia [...] października 2010 r. za przygotowanie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. (zlecenie nr [...]) oraz w zakresie faktury z dnia [...] lipca.2011 r. za sporządzenie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia 11 stycznia 2011 r., stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w pozostałym zakresie umorzył postępowanie i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
A. P. wnioskiem z dnia 23 grudnia 2011 r. zwróciła się do Burmistrza T. o udostępnienie jej kopii wszystkich opinii, ekspertyz, analiz (m.in. prawnych, budowlanych i innych) przygotowanych dla Gminy T. od maja 2010 r. do dnia realizacji wniosku oraz kopii umów, faktur i rachunków za wyżej wymienione opracowania.
Burmistrz T. uznał, że żądana informacja ma charakter przetworzony, stąd też pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. wezwał A. P. w terminie 7 dni do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.
Pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. wnioskodawczyni zakwestionowała stanowisko organu wskazując, że żądane przez nią informacje są informacjami prostymi, a następnie w dniu 8 lutego 2012 r. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza T. z uwagi na nieudzielenie jej informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia 23 grudnia 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie bądź odrzucenie. Wskazał, że czynnością materialno – techniczną z dnia 23 lutego 2012 r. przekazał wnioskodawczyni kopie opinii, ekspertyz i analiz znajdujących się w posiadania Urzędu Miejskiego w T. przygotowanych od maja 2010 r. do dnia złożenia wniosku oraz kopie umów za wykonanie opinii, ekspertyz i analiz. Natomiast odnośnie do faktur i rachunków stwierdził, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), gdyż nie są dokumentami urzędowymi i nie pochodzą od funkcjonariusza publicznego. Jednocześnie wskazał, że opinia prawna dotyczy zasadności wszczęcia postępowania sądowego i w związku z tym nie stanowi informacji publicznej.
Następnie Burmistrz pismem z dnia 16 maja 2012 r. poinformował Sąd I instancji, że wykonał kopie wszystkich żądanych wnioskiem rachunków i faktur znajdujących się w jego zasobach oraz tego samego dnia przekazał powyższe kopie skarżącej. W ocenie organu wszystkie żądane wnioskiem informacje zostały skarżącej udostępnione.
Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, ograniczając ją co do bezczynności Burmistrza T. w zakresie udostępnienia kopii faktur i rachunku, bowiem - jego zdaniem - mimo doręczenia są one niekompletne poprzez dokonane na nich zaciemnienia (na pieczątce, na numerze faktury i na nazwie przedsiębiorcy wystawiającego fakturę) oraz w zakresie udostępnienia opinii prawnej wykonanej na zlecenie nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że nie pozostaje w bezczynności i zadośćuczynił żądaniu skarżącej zawartemu we wniosku z dnia 23 grudnia 2011 r., zaś interesująca wnioskodawczynię opinia prawna nie stanowi informacji publicznej, bowiem dotyczy ona "ścieżki" prawnej toczącego się postępowania karnego, a zaciemnienia na fakturze, jak np. dane z pieczęci, nie stanowią informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. (sygn. akt II SAB/Wa 75/12) zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia 23 grudnia 2011 r. w zakresie udostępnienia kopii rachunków i faktur za opinie, ekspertyzy i analizy przygotowane dla Gminy T. od maja 2010 r. do dnia realizacji wniosku oraz opinii prawnej wykonanej na zlecenie nr [...] z dnia [...] września 2010 r., stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.
Burmistrz T. od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną.
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r. (sygn. akt I OSK 2267/12) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Sąd kasacyjny wskazał, że w sprawach dotyczących bezczynności organu, w szczególności z zakresu dostępu do informacji publicznej obowiązkiem sądu jest nie tylko odniesienie się do treści skargi lub treści czynności materialno-technicznej, którą dokonano w całości lub części, ale również precyzyjnego określenia zakresu, w jakim informacja nie została udzielona. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie wykonał tego obowiązku. W sytuacji natomiast, gdy informacja została udzielona częściowo nakładanie na organ obowiązku ponownego jej udzielenia w całości, nie znajduje podstawy prawnej w obowiązujących przepisach. NSA uznał ponadto, że Sąd I instancji przedwcześnie orzekł, że wnioskowana opinia prawna stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., opierając się na wyjaśnieniu organu, że opinia dotyczy interpretacji przepisów, bowiem odnosi się do "ścieżki prawnej".
Na rozprawie przed WSA w Warszawie, który rozpoznawał ponownie sprawę w dniu 5 czerwca 2014 r. pełnomocnik uczestnika postępowania – S. złożył oświadczenie, według którego skarżąca, tak jak uczestnik, otrzymała wszystkie żądane wnioskiem z dnia 23 grudnia 2011 r. informacje, poza fakturami z dnia 6 października 2010 r. oraz z dnia 29 lipca 2011 r., które zostały zanonimizowane w zakresie danych osobowych, dotyczących przedsiębiorcy – radcy prawnego prowadzącego kancelarię, tj. imienia i nazwiska radcy prawnego, numeru NIP i regon oraz rachunku bankowego.
WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r. (sygn. akt II SAB/Wa 67/13) zobowiązał Burmistrza T. do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 23 grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie faktury wystawionej na dzień [...] października 2010 r. - dotyczącej obsługi prawnej za przygotowanie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia 3 sierpnia 2010 r. (zlecenie nr [...]) oraz w zakresie faktury z dnia [...] lipca 2011 r. za sporządzenie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia 11 stycznia 2011 r. (pkt 1), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, a także zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (pkt 4).
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Burmistrza T. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I OSK 2339/13) uchylił zaskarżony wyrok w pkt 1 i 4 oraz w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Uzasadniając orzeczenie NSA wskazał, że zanonimizowane faktury z dnia [...] października 2010 r. oraz z dnia [...] lipca 2011 r. zostały skarżącej udostępnione, a spór dotyczy zakresu danych zawartych w treści tych faktur, które zostały już udostępnione i które podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji Sąd I instancji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w zakresie ww. faktur bez ograniczenia zobowiązania w stosunku do danych, które zostały już udostępnione.
NSA przypomniał, że w poprzednim wyroku (z dnia 11 stycznia 2013 r.) dokonał takiej wykładni przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., według której z zestawienia dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nienaruszający wskazanych dóbr chronionych. Zatem wyjaśnienie podstawy prawnej nie może abstrahować od wskazania norm, na podstawie których w rozpoznawanej sprawie należy zbadać, czy nie zachodzą ograniczenia w dostępie do informacji. Obowiązkiem Sądu I instancji jest analiza przepisów, z których wynika status radcy prawnego prowadzącego działalność w formie kancelarii radcy prawnego i dopiero po takiej analizie przesądzenie, czy radca jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (obecnie tekst jedn.
Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.). Brak przymiotu przedsiębiorcy skutkować powinien wyborem przepisów o ochronie prywatności osoby fizycznej, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 922). Przyjęcie natomiast, że radca prawny wykonujący zawód w kancelarii radcy prawnego jest przedsiębiorcą skutkuje wyborem przepisów ograniczających dostęp do informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Zdaniem NSA, każda z żądanych przez skarżącą informacji, zamieszczona na spornych fakturach, o ile nie została dotychczas udostępniona, powinna więc być indywidualnie oceniona w kontekście ograniczeń prawa do informacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Sąd kasacyjny wskazał ponadto na potrzebę rozważenia charakteru informacji o numerze rachunku bankowego radcy prawnego z uwzględnieniem przepisów art. 104-105 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 128 ze zm.).
Wspomnianym na wstępie wyrokiem z dnia 18 września 2014 r. WSA w Warszawie stwierdził, że bezczynność Burmistrza T. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 23 grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie faktury z dnia 6 października 2010 r. za przygotowanie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia 3 sierpnia 2010 r. (zlecenie nr [...]) oraz w zakresie faktury z dnia [...] lipca 2011 r. za sporządzenie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej także jako: p.p.s.a.) przy rozpatrywaniu sprawy związany był wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd I instancji stanął na stanowisku, że przedmiotem ponownej oceny stała się bezczynność Burmistrza T. w zakresie realizacji wniosku skarżącej z dnia 23 grudnia 2011 r. w zakresie faktury wystawionej na dzień [...] października 2010 r. oraz faktury z dnia [...] lipca 2011 r.
Wykonując wytyczne NSA Sąd I instancji wskazał na dopuszczalne formy prowadzenia działalności zawodowej przez radców prawnych w świetle ustawy z dnia 6 lipca 1982 o radcach prawnych (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 233). Ustalił, że w rozpoznawanej sprawie radca prawny wystawiający sporne faktury VAT za wykonane usługi na rzecz Gminy prowadzi jednoosobowo kancelarię prawną. Zatem wykonywał on działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Stąd też, zadaniem WSA w Warszawie, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej radca prawny prowadzący kancelarię w ramach działalności gospodarczej korzysta z ochrony prawnej ograniczającej dostęp do informacji publicznej (związanej z przedmiotem tej działalności) ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.
Jednocześnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że dane takie jak: imię i nazwisko przedsiębiorcy, jego numer NIP I REGON są ogólnie dostępne. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji jest obowiązany umieszczać w oświadczeniach pisemnych, skierowanych w zakresie swojej działalności do oznaczonych osób i organów, numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz posługiwać się tym numerem w obrocie prawnym i gospodarczym. Dane radcy prawnego, który wystawił ww. faktury, tj. imię i nazwisko, nazwa kancelarii, numer identyfikacji podatkowej NIP i numer REGON nie tylko nie korzystają z ochrony prawnej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) lecz są jawne i każdemu dostępne w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (art. 38 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej).
Bez względu na przedstawione wyżej argumenty, w ocenie Sądu I instancji, wspomniane dane zostały już wcześniej udostępnione skarżącej. Wprawdzie zostały one usunięte z kopii spornych faktur, ale udostępniono je w "Opinii prawnej w przedmiocie oceny możliwości przekształcenia użytkowania nieruchomości we własność oraz zastosowania 50% bonifikaty od opłat przekształcenia" sporządzonej w dniu [...] lipca 2011 r. oraz w "umowie nr [...] OBSŁUGA PRAWNA URZĘDU I GMINY T. z dnia [...] stycznia 2011 r." (karta 224 i 232 akt sądowych), z tytułu realizacji których przedmiotowe faktury zostały wystawione. Te zaś dokumenty (ich kopie) zostały skarżącej udostępnione po wniesieniu skargi do sądu wraz z kopiami faktur, czego skarżąca w postępowaniu nie kwestionowała. Zatem we wskazanym zakresie żądanie skarżącej o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do kwestii związanej z usunięciem z kopii faktury numeru rachunku bankowego radcy prawnego Sąd I instancji po analizie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe doszedł do wniosku, że rachunek bankowy klienta banku jest objęty tajemnicą bankową. Zatem, bez woli właściciela rachunku (art. 104 ust. 4 zd. drugie cyt. ustawy), nie jest możliwe ujawnienie jego numeru osobom postronnym i instytucjom nieuprawnionym (niewymienionym w przepisach ustawy Prawo Bankowe), zwłaszcza przez podmiot, który wszedł w posiadanie numeru rachunku w ramach realizacji umowy cywilnoprawnej, jak to miało miejsce w analizowanym przypadku.
Wobec tego Sąd I instancji uznał, że nie można Burmistrzowi czynić zarzutu, iż usuwając z kopi faktur numer rachunku bankowego wykonawcy usługi naruszył art. 5 ust. 1 u.d.i.p., albowiem tajemnica bankowa mieści się w pojęciu podlegającej ochronie innej tajemnicy ustawowo chronionej.
WSA w Warszawie stwierdził, że pełna informacja objęta wnioskiem z dnia 23 grudnia 2011 r. (w tym zawarta w fakturach z dnia [...] października 2010 r. i [...] lipca 2011 r.) została udostępniona skarżącej przy piśmie z dnia 16 maja 2012 r. (karta 59 akt sądowych), a zatem już po wniesieniu skargi na bezczynność.
Z uwagi na powyższe Sąd I instancji zwrócił uwagę, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy opieszałość organu miała cechy rażącego naruszenia prawa. Z tych względów, WSA w Warszawie wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne, bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
W pozostałym zakresie Sąd I instancji umorzył postępowanie, gdyż żądana przez skarżącą informacja publiczna została udostępniona jeszcze przed wydaniem wyroku, a zatem nie było potrzeby, aby zobowiązać organ do podjęcia stosownych działań określonych w ustawie.
Od opisanego wyroku skargę kasacyjną złożył Burmistrz T. wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w pkt 1 i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 138, 141 § 4, art. 151 p.p.s.a poprzez stwierdzenie, iż Burmistrz T. pozostawał w bezczynności, oraz że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania w pozostałym zakresie, w sytuacji, gdy treść uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że skarga winna zostać oddalona, z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia, gdyż żądane wnioskiem z dnia 23 grudnia 2011 r. informacje, w zakresie stanowiącym przedmiot postępowania przed WSA nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 149 p.p.s.a z zw. z art. 151 i 153 p.p.s.a poprzez stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa podczas gdy z poczynionej przez Sąd oceny faktycznej i prawnej nie wynikały podstawy do stwierdzenia bezczynności organu, bowiem nieudostępniona informacja nie stanowiła informacji publicznej i nie podlegała udostępnieniu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zacytował fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z których wynika, że żądane wnioskiem z dnia 23 grudnia 2011 r. informacje bądź zostały już skarżącej udostępnione bądź też nie stanowią informacji publicznej lub nie podlegają udostępnieniu, gdyż stanowią tajemnicę bankową.
Stąd też w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną brak było podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż wszystkie informacje stanowiące informację publiczną zostały skarżącej udostępnione (tj. dane obejmujące imię i nazwisko radcy prawnego, NIP, REGON). Logiczną konsekwencją dokonania takich ustaleń powinno być oddalenie skargi zgodnie art. 151 p.p.s.a.
Tym samym bezpodstawne było również orzeczenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 149 p.p.s.a, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w tym samym zakresie (tj. imienia i nazwiska radcy prawnego, NIP, REGON) bezczynność organu została już orzeczona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt. II SAB/Wa 67/13. W zakresie pozostałym zaś w ogóle nie wystąpiła.
Reasumując skarżący kasacyjnie organ stwierdził, że sentencja wyroku jest sprzeczna z dokonaną przez Sąd I instancji oceną prawną, a zatem naruszony został art. 153 p.p.s.a, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd ten, w odróżnieniu od Sądu I instancji, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Bada natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły, dlatego sprawa podlegała rozpoznaniu w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Zarzuty te Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej powinny zatem zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny. W uzasadnieniu skargi powinny zostać natomiast wskazane argumenty przemawiające za takim zarzutem uchybienia, a w przypadku gdy podnoszone jest uchybienie przepisom postępowania, wskazanie, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu wyłącznie naruszenie przepisów postępowania.
Stawiając zarzut naruszenia art. 153 w związku z art. 138, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd I instancji bezpodstawnie orzekł, że organ pozostawał w bezczynności, która nie miała znamion rażącego naruszenia prawa, w sytuacji, gdy informacje w zakresie stanowiącym przedmiot postępowania nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Stąd też, zdaniem skarżącego kasacyjnie organu skarga w niniejszej sprawie powinna zostać oddalona.
Następnie autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi WSA w Warszawie naruszenie art. 149 z zw. z art. 151 i art. 153 p.p.s.a poprzez stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z poczynionej przez Sąd oceny faktycznej i prawnej nie wynikały podstawy do stwierdzenia bezczynności organu, bowiem nieudostępniona informacja nie stanowiła informacji publicznej i nie podlegała udostępnieniu.
Przed merytoryczną oceną zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie był wniosek A. P. z dnia 23 grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, ale wyłącznie w zakresie faktury z dnia 6 października 2010 r. za przygotowanie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. (zlecenie nr [...]) oraz w zakresie faktury z dnia [...] lipca 2011 r. za sporządzenie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Sąd I instancji rozpoznając ponownie skargę A. P. w opisanym wyżej zakresie związany był wcześniej wydanym w sprawie wyrokiem NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r. Wobec powyższego stwierdził, że usunięte z treści udostępnionych skarżącej faktur dane takie jak: imię i nazwisko radcy prawnego, jego numer NIP I REGON są ogólnie dostępne w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a ponadto zostały skarżącej udostępnione przez organ wraz z opisaną wyżej opinią prawną (k. 224 i 232).
Odnosząc się do kwestii związanej z usunięciem z kopii dokumentu rachunku bankowego Sąd I instancji stwierdził, że informacja taka jest objęta tajemnicą bankową i zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie podlega udostępnieniu. W końcu WSA w Warszawie uznał, że numer faktury nie stanowi informacji publicznej.
Odnosząc powyższe do treści zarzutów kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zostały one sformułowane w sposób pozwalający na zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji dotyczącego charakteru poszczególnych informacji objętych wnioskiem skarżącej.
Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że autor skargi kasacyjnej nie powiązał w żaden sposób przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazanych w zarzutach kasacyjnych z przepisami prawa materialnego dotyczącymi np. pojęcia informacji publicznej czy też tajemnicy bankowej. Prawidłowo skonstruowany zarzut, w ramach którego strona kwestionuje stanowisko sądu odnośnie do publicznego bądź niepublicznego charakteru żądanej informacji, powinien poza przepisami procesowymi zawierać również przepis prawa materialnego np. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. lub odpowiednie przepisy prawa bankowego.
W niniejszej sprawie tego typu zarzuty nie zostały przedstawione. Niemniej jednak należy zauważyć, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie uznał, że żadne informacje zawarte w fakturach nie stanowiły informacji publicznej. Za informację publiczną WSA w Warszawie uznał imię i nazwisko radcy prawnego, jego NIP oraz REGON, jak też informację o rachunku bankowym (nie podlega udostępnieniu na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p., gdyż jest objęta tajemnicą bankową). Za informację o niepublicznym charakterze została uznana jedynie informacja o numerach faktur.
Wobec powyższego, rozpoznając sprawę w warunkach związania granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, dostrzegając pewne mankamenty zaskarżonego wyroku, przyjął, że udostępnienie żądanych przez A. P. informacji zawartych we wspomnianych fakturach nastąpiło już po wniesieniu skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie organ ani w ramach zarzutów, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podniósł, które konkretnie informacje zostały udostępnione wnioskodawczyni przed wniesieniem skargi, a jak wskazano wyżej, nie zostało także skutecznie zakwestionowane, że informacje te (poza informacją o numerach faktur) nie stanowią informacji publicznej.
Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 w związku z art. 138, art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu kasacyjnego WSA w Warszawie nie orzekł wbrew ocenie prawnej przedstawionej we wcześniej wydanych w sprawie wyrokach NSA, a w szczególności uwzględnił okoliczność, że jeżeli określona informacja została częściowo uwzględniona to brak jest podstaw do wydania orzeczenia o zobowiązaniu organu do jej ponownego wydania.
NSA uznał, że sentencja zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w art. 138 p.p.s.a., a uzasadnienie spełnia wymogi, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów wydano orzeczenie. Umożliwia to przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie. Nie sposób również dopatrzeć się wskazywanych przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną sprzeczności pomiędzy sentencją wyroku a jego uzasadnieniem. Z uwagi bowiem, jak wspomniano wyżej, na niekwestionowany fakt udzielenia informacji już po wpływie skargi na bezczynność, brak było podstaw do jej oddalenia.
Z tych samych powodów na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 149 w związku z art. 151 i art. 153 p.p.s.a. Należy zwrócić uwagę, że jak słusznie przyjął Sąd I instancji, z treści art. 149 p.p.s.a. wynika, że w sytuacji, gdy informacja publiczna została udostępniona wnioskodawcy już po wniesieniu skargi, sąd administracyjny nie może poprzestać na umorzeniu postępowania. Zobowiązany jest wówczas do orzeczenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.
Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.