Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 411/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę L. P. i J. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r., skarżący L. P. oraz J, S, wystąpili do Prezydenta [...] o ustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1955 r., sygn. akt [...] – wskazaną w pkt 36 orzeczenia, jako własność R. S. Z aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] czerwca 2013 r. Rep. A Nr [...] wynika, że spadek po R. S. nabyli L. P. oraz J. S. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r., Prezydent [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za ww. nieruchomość. Organ wskazał, że na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1955 r. sygn. [...] wywłaszczono w trybie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 roku Nr 4 poz. 31), zwanego dalej: "dekretem", na rzecz Huty W. w Budowie, nieruchomości położone w W. i S., w tym nieruchomość stanowiącą własność R. S. wskazaną w pkt 36 orzeczenia, jako działka nr [...] o pow. 39 327 m².
Organ stwierdził, że z decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], która została wydana w związku z ww. postępowaniem wynika, iż nieruchomości wskazanej w pkt 36 orzeczenia odpowiada aktualnie część działki ewidencyjnej nr [...] z obr. [...].
Z orzeczenia zaś wynika, że na podstawie art. 27 - 36 dekretu oraz przepisów Rozporządzenia Urzędu Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1952 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 52, poz. 339) przyznano odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone ww. orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1955 r., w tym R. S. w kwocie [...] zł. Zgodnie z przekazanym zaświadczeniem Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1955 r. [...] orzeczenie to jest prawomocne i podlega wykonaniu.
Organ zaznaczył, że w powyższym orzeczeniu wnioskodawca wywłaszczenia - H. w Budowie zobowiązany został do zapłaty wskazanych w orzeczeniu kwot w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1952 r. Z orzeczenia wynika, iż wypłata ustalonego odszkodowania miała nastąpić na podstawie prawomocnego orzeczenia o odszkodowaniu w terminie przewidzianym w § 5 ww. rozporządzenia przez Bank Inwestycyjny, po przedstawieniu Bankowi przez uprawnionych do podjęcia odszkodowania zaświadczenia Sądu Powiatowego o stanie obciążenia wywłaszczonej nieruchomości. Zgodnie z treścią orzeczenia nieprzedstawienie wskazanych dowodów miało spowodować złożenie kwoty odszkodowania do depozytu sądowego. W ww. orzeczeniu, została również zawarta informacja, iż prawo do otrzymania odszkodowania ulega przedawnieniu po upływie trzech lat od dnia, w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się prawomocne.
Natomiast z wniosku o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego nieodebranych odszkodowań wynika, że Huta W. w Budowie, została zobowiązana prawomocnym, omawianym orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1955 r. do wypłacenia odszkodowań za wywłaszczone tereny położone we wsi W. i S. Z wniosku wynika jednocześnie, iż Huta W. wzywała w marcu 1956 r. osoby, których nieruchomości zostały wywłaszczone celem odebrania należnych kwot stanowiących odszkodowania z tytułu wywłaszczenia. Wobec niezgłoszenia się przez uprawnione osoby do otrzymania odszkodowania Huta W. w Budowie wniosła do Sądu Powiatowego dla [...] o wydanie orzeczenia zezwalającego na złożenie do depozytu sądowego kwoty 104 173 zł. stanowiącej łączną wartość należnych odszkodowań niepodjętych przez poprzednich właścicieli pomimo wezwań i ogłoszeń.
Prezydent [...] stwierdził, że kwota przeznaczona do przekazania do depozytu sądowego stanowi kwotę wskazaną w pkt 36 orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1955 r. o odszkodowaniu z tytułu wywłaszczenia oraz, że dokument ten stanowi realizację zapisów zawartych w powyższym orzeczeniu, przez osoby uprawnione do podjęcia odszkodowania. Skoro nie zostały złożone stosowne dokumenty zatem należna kwota odszkodowania została złożona do depozytu sądowego.
Organ ustalił, że w przedmiotowej sprawie na mocy prawomocnego ww. orzeczenia zostało ustalone na rzecz R. S. odszkodowanie należne z tytułu wywłaszczenia, a następnie należne odszkodowanie zostało wpłacone do depozytu sądowego na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] sygn. akt [...] z dnia [...] września 1957 r.
W związku z powyższym organ uznał, iż sprawa odszkodowania z tytułu wywłaszczenia orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1955 r. została rozstrzygnięta w drodze prawomocnego orzeczenia, które zostało wydane również w dniu [...] sierpnia 1955 r. Ustalone odszkodowanie w wysokości [...] zł. zostało wpłacone do depozytu sądowego na mocy postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] w W. sygn. akt [...] z dnia [...] września 1957 r.
W ocenie organu skoro w przedmiotowej sprawie o ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość organ administracji orzekł ostateczną decyzją i odszkodowanie to zostało wypłacone (przez złożenie do depozytu sądowego), to obecnie nie można orzec o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za tę samą nieruchomość (w odniesieniu do zapisów art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Istnienie decyzji ustalającej odszkodowanie oraz jego wpłata do depozytu sądowego skutkuje również brakiem możliwości jego waloryzacji i wypłaty stosownie do art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według ustaleń dokonanych przez organ w toku przedmiotowego postępowania odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości zostało ustalone prawomocnym orzeczeniem. W przedmiotowej sprawie zachodzi zatem tożsamość sprawy administracyjnej w stosunku do tej zakończonej orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1955 roku sygn. [...].Nie zachodzą również inne nowe okoliczności sprawy.
Zatem wydanie przez organ nowej decyzji w sprawie, bez wzruszenia poprzedniej stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności drugiej decyzji, a zatem jest bezprzedmiotowe, zatem organ zobowiązany jest do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w tej części.
Skarżący L. P. oraz J. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z treści wniosku inwestora - Huty W. w Budowie - z dnia [...] lutego 1957 r. wynika, że decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1955 r. został zobowiązany do wypłaty odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości położone we wsi W. i S., w tym za przedmiotową nieruchomość [...] zł na rzecz R. S. Kwota odszkodowania wymieniona w ww. piśmie odpowiada kwocie odszkodowania ustalonej w decyzji odszkodowawczej. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że wniosek inwestora został pozytywnie rozpoznany przez Sąd Powiatowy dla [...], który postanowieniem z dnia [...] marca 1957 r. sygn. [...], zezwolił inwestorowi - Hucie W. w Budowie-na wpłacenie do depozytu sądowego odszkodowania należnego R. S., co potwierdza ostateczność decyzji odszkodowawczej.
Prawidłowo w ocenie organu odwoławczego Prezydent [...] ustalił, że wniosek skarżących z dnia [...] maja 2014 r. o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość został już skonsumowany ostatecznym rozstrzygnięciem odszkodowawczym Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1955 r., uzyskując w dniu [...] sierpnia 2014 r. od następcy prawnego inwestora - spółki A. decyzję odszkodowawczą dotyczącą całej przedmiotowej nieruchomości. Dlatego prawidłowo umorzono niniejsze postępowanie jako bezprzedmiotowe, gdy po wszczęciu postępowania stwierdzono zaistnienie przesłanek bezprzedmiotowości.
Od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli L. P. oraz J. S., domagając się uchylenia tej decyzji, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, z późn. zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", poprzez niezgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez nie zwrócenie się do Huty W. o przesłanie kompletu akt dotyczących ustalenia odszkodowania za nieruchomość należącą dawniej do R. S., w tym opinii biegłych dotyczącej wyceny nieruchomości;
- 2) art 5 § 1 dekretu z dnia 20 grudnia 1946 r. o postępowaniu dotyczącym złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego lub na zachowanie (Dz.U. 1947 nr 8 poz. 41), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wydanie przez Sąd Powiatowy dla [...] postanowienia o zezwoleniu na złożenie kwoty odszkodowania do depozytu oznacza, iż decyzja odszkodowawcza była ostateczna, w sytuacji, w której sąd wydając postanowienie nie bada prawdziwości oświadczeń zawartych we wniosku o zezwolenie na złożenie świadczenia do depozytu;
- 3) art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez uznanie, iż odszkodowanie ustalone przez organ I instancji obejmowało swoim zakresem całą wywłaszczaną nieruchomość, gdyż dotyczyło nieruchomości "wywłaszczonej orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1955 r.", w sytuacji, w której nie wynika to z żadnego ze zgromadzonych w sprawie dokumentów;
- 4) art. 10 § 1 oraz § 3 k.p.a., poprzez brak zawiadomienie pełnomocnika wnioskodawców o zakończeniu postępowania dowodowego, w sytuacji w której pomimo obiektywnej potrzeby Wojewoda nie zebrał żadnych dodatkowych dowodów, a wnioskodawcy, przed wydaniem decyzji nie mieli możliwości zgłoszenie stosownych wniosków dowodowych; brak utrwalenia w drodze adnotacji, w aktach sprawy przyczyn odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi wywodzono, że organ nie zgromadził materiału dowodowego niezbędnego dla wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżących organ wyprowadził niewłaściwe konsekwencje z faktu złożenia wniosku o złożenie odszkodowania do depozytu sądowego oraz z faktu uwzględnienia tego wniosku. Sąd nie badał bowiem prawdziwości oświadczeń zawartych we wniosku o złożenie do depozytu sądowego. Z faktu tego nie wynika więc zdaniem skarżących, że decyzja była ostateczna. W ocenie skarżących nie ustalono też za jaką powierzchnię nieruchomości zostało wypłacone odszkodowanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zawartej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie ulega wątpliwości, że orzeczenie dotyczące przyznania odszkodowania było ostateczne. Zasadnie organ przyjął, że świadczy o tym zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1955 r., z którego wynika orzeczenie to jest prawomocne i podlega wykonaniu. Nie zasadne są więc wywody skarżących, iż organ w tym zakresie nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego.
W ocenie Sądu I instancji niezrozumiały jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 5 § 1 dekretu z dnia 20 grudnia 1946 r. o postępowaniu dotyczącymi złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego lub na zachowanie (Dz.U. z 1947 r., Nr 8, poz. 41), z którego to przepisu wynika, że sąd nie bada prawdziwości oświadczeń zawartych we wnioski o zezwolenie na złożenie do depozytu przedmiotu świadczenia, a ogranicza się jedynie przy rozpoznawaniu wniosku do oceny, czy według okoliczności przytoczonych we wniosku, złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione.
Jak stwierdził ten Sąd, o tym, że orzeczenie jest ostateczne organ wywiódł na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. O ostateczności orzeczenia dotyczącego odszkodowania miało świadczyć zdaniem organu, przede wszystkim zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1955 r., które stwierdzało to wprost. Sąd ten dodał, że pośrednio wynikało to właśnie z okoliczności dotyczącej złożenia przez Hutę W. w Budowie wniosku o zezwolenie na złożenie do depozytu sadowego. Sąd I instancji wskazał, że wydanie pozytywnego postanowienia przez sąd powiatowy i wpłacenie kwoty do depozytu stanowiło spełnienie świadczenia, czyli zrównane było w swych skutkach z zapłatą należności określonej w orzeczeniu, co oznacza brak podstaw do twierdzenia, że organ naruszył treść art. 5 § 1 dekretu z dnia 20 grudnia 1946 r. o postępowaniu dotyczącym złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu, a okoliczności powyższe przesądzają jednocześnie o braku zasadności naruszenia art. 7 i 77 1 k.p.a.
W ocenie tego Sądu, pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez uznanie, że brak jest dowodów, że odszkodowanie obejmowało swoim zakresem całą nieruchomość. Sąd ten podzielił w tym zakresie stanowisko organu, że z orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1955 r., wynika, iż odszkodowanie dotyczyło całej nieruchomości, o czym wprost stanowi sentencja orzeczenia odszkodowawczego, wskazując, iż odszkodowanie dotyczy nieruchomości wywłaszczonych orzeczeniem z [...] sierpnia 1955 r., a więc i nieruchomości R. S. o pow. 39 327 m2. Brak jest jakichkolwiek dowodów, które powodowałyby powstawanie wątpliwości w zakresie dotyczącym tego, czy orzeczeniem odszkodowawczym objęto całą nieruchomość.
Niezasadny w ocenie tego Sądu jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niezwrócenie się do Huty W. o nadesłanie kompletu akt dotyczących ustalenia odszkodowania, w tym opinii biegłych dotyczących wysokości nieruchomości, albowiem organ zwrócił się do Huty o nadesłanie dokumentów, które podmiot ten przesłał. Sąd I instancji podkreślił, że kwestia wysokości odszkodowania nie należała do spornych w sprawie, albowiem organ nie badał sprawy merytorycznie, to jest pod kątem ustalenia wysokości należnego odszkodowania, a jedynie oceniał czy sprawa została już zakończona ostatecznym orzeczeniem organu ustalającym wysokość odszkodowania.
Pozbawiany uzasadnionych podstaw w ocenie tego Sądu jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 3 § 1 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia pełnomocnika wnioskodawców o zakończeniu postępowania dowodowego, ponieważ zarzut ten może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, czego nie wykazano.
Mając na względzie powyższe, Sąd I instancji, na podst. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwaną dalej: "p.p.s.a.".
Skarżący L. P. i J. S. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili
I/ naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 133 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez:
- - brak oparcia rozstrzygnięcia na aktach sprawy i bezkrytyczne powielenie ustalenia organu II instancji, iż zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1955 r., dotyczy decyzji odszkodowawczej, a nie wywłaszczeniowej,
- - brak odniesienia się do zarzutu skarżących, iż zaświadczenie z dnia [...] listopada 1955 r., może odnosić się również do decyzji wywłaszczeniowej w sytuacji, w której zaświadczenie to nie nosi żadnych cech, które pozwalają na jednoznaczne ustalenie, której decyzji dotyczy, a zarówno decyzja odszkodowawcza jak i wywłaszczeniowa zostały wydane przez ten sam organ, tego samego dnia i zostały oznaczone tym samym numerem;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji organu II instancji, w sytuacji, w której w doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało ono na zaniechaniu przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 10 §1 i §3 k.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji organu II instancji, chociaż przed wydaniem decyzji stronie nie umożliwiono wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a jednocześnie nie utrwalono w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyn odstąpienia od tej czynności, w sytuacji, w której wnioskodawcy chcieli zgłosić wnioski dowodowe, opisane w skardze do WSA;
- 4) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez faktyczne nierozpatrzenie zarzutu zawartego w pkt. 4 skargi do WSA z dnia [...] listopada 2014 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że treść zaświadczenia z dnia [...] listopada 1955 r. wskazuje jedynie, iż ostateczne jest orzeczenie wydane przez Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1955 r. o nr [...], lecz Sąd I instancji nie zauważył, że Prezydium Rady Narodowej [...], w dniu [...] sierpnia 1955 r., wydało dwa orzeczenia o numerze [...], o wywłaszczeniu i o odszkodowaniu, a z treści zaświadczenia nie wynika, której decyzji ono dotyczy, czy decyzji wywłaszczeniowej czy odszkodowawczej.
Podniesiono, że postanowienie z dnia [...] września 1957 r., o zezwoleniu na złożenie do depozytu sądowego, dotyczy wyłącznie R. S., a sygnatura wskazuje, iż postępowanie wszczęto w 1957 r., a zatem i wniosek musiał być złożony w 1957 r., co świadczy o braku powiązania tych dokumentów oraz że zaświadczenie z dnia [...] listopada 1955 r. dotyczy decyzji odszkodowawczej, a nie wywłaszczeniowej.
Zarzucono, że Sąd I instancji nie wyjaśnił z jakiego powodu zaświadczenie z dnia [...] listopada 1955 r. ma się odnosić do decyzji odszkodowawczej, a nie wywłaszczeniowej, nie przeprowadzając w tym zakresie pełnego postępowania dowodowego.
Podniesiono, że analiza akt postępowania prowadzonego przez Ministra oraz uzyskanie dokumentów od następcy prawnego Huty pozwoliłoby na jednoznaczne ustalenie za jaki obszar ustalono odszkodowanie na rzecz R. S. i czy obszar ten obejmował całą, posiadaną przez nią i wywłaszczaną nieruchomość. Tymczasem konsekwencją zaniechań po stronie organów administracji było wydanie orzeczenia w istocie na podstawie zaświadczenia z dnia [...] listopada 1955 roku oraz na podstawie twierdzeń jednej ze stron postępowania (Huty W.), zawartych we wniosku o złożenie świadczenia do depozytu. Dokumenty te nie zostały skonfrontowane z żadnymi innymi dowodami.
Argumentowano, że decyzja odszkodowawcza dotyczyła kilkudziesięciu, a może nawet i ponad stu osób, przez co wydaje się mało prawdopodobne, aby żadna z nich nie złożyła odwołania. Jeśli odwołanie takie zostało natomiast złożone, to było również mało prawdopodobne, aby rozpoznano je na tyle szybko, iż już w listopadzie 1955 r. było możliwe wydanie zaświadczenia o ostateczności całej decyzji odszkodowawczej.
Wywodzono, że z uwagi na lakoniczną treść decyzji wywłaszczeniowej, biorąc pod uwagę treść art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jej treść powinna być skonfrontowana z treścią akt postępowań, w których je wydano, a.gdyby Sąd uznał, iż w toku postępowania administracyjnego należało zgromadzić kompletny materiał dowodowy, wówczas powinien uchylić zaskarżoną decyzję organu II instancji. Wyrok byłby zatem zasadniczo inny.
Wyjaśniono, że w pkt. 4 skargi wyraźnie opisano, złożenie jakich wniosków dowodowych uniemożliwiono pełnomocnikowi stron oraz, że ich celem było ustalenie, czy decyzja odszkodowawcza była ostateczna oraz czy dotyczyła całego wywłaszczonego terenu.
Podniesiono, że w skardze, na stronach od 9. do 12. skarżący wskazali konkretne czynności, które chcieli dokonać oraz okoliczności, które miałyby być przedmiotem dowodzenia, lecz Sąd I instancji nie odniósł do ich treści, bezpodstawnie stwierdzając, iż skarżący ich nie wskazali, co oznacza, że rozpoznał istoty sprawy, a w opisanym wyżej zakresie sprawa nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Uzasadnienie WSA nie spełnia również wymogów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie sposób się z niego dowiedzieć, z jakiej przyczyny, zarzut z pkt. 4 skargi wraz z zawartym w skardze uzasadnieniem nie jest zasadny.
Bezskutecznym okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji organu II instancji, w sytuacji zaniechania przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Huta powinna dysponować dokumentami, o które nie zwrócono się, tj. - odpisem wezwania skierowanego do R. S. o dobrowolne odstąpienie nieruchomości za określoną w wezwaniu cenę oraz opinią biegłego, który wyliczył cenę nieruchomości; - odpisem wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego wraz załącznikami; - dokumentem, z którego wynika wysokość odszkodowania i sposób jego wyliczenia; - odpisem wniosku o ustalenie odszkodowania oraz - odpisem protokołu z rozprawy, zawierającym stanowisko rzeczoznawców. Nie wskazano jednak, jakie znaczenie dla wyniku przedmiotowej sprawy miałoby dopuszczenie dowodu przez organ z powyższych dokumentów, które w istocie dotyczą zagadnień zupełnie ubocznych z punktu widzenia zagadnienia dopuszczalności prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Z tych też względów brak jest warunków do merytorycznego ustosunkowania się do tak skonstruowanego zarzutu.
Podobnie też nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 10 §1 i § 3 k.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji organu II instancji, chociaż przed wydaniem decyzji stronie nie umożliwiono wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak już wskazano to w wyżej poczynionych rozważaniach, skuteczność wysunięcia zarzutu naruszenia norm procesowych uzależniona jest od wykazania wpływu takiego chybienia na wynik sprawy. Skarżący tymczasem, ani na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, w tym w skardze złożonej do Sądu I instancji, ani też w skardze kasacyjnej nie wykazał takiego związku, w szczególności nie wyjaśnił, jaki skutek mógłby osiągnąć w sytuacji braku naruszenia wskazanej normy, który to miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec zaniechania wykazania wskazanej zależności, zarzut ten nie poddawał się merytorycznej ocenie.
Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez faktyczne nierozpatrzenie zarzutu zawartego w pkt. 4 skargi złożonej do Sądu I instancji. Zarzut ten bowiem nie odpowiada faktom, albowiem Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powyżej wskazany wytyk omówił dochodząc do słusznej zresztą konkluzji, że zarzut ten może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, czego nie wykazano.
Biorąc pod uwagę powyższe, wobec niezasadności skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.