Postanowienie NSA z 30 marca 2006 r., I OSK 325/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. L.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2005 r. sygn. akt II SAB/Wa 115/05

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi T. L. na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie stwierdzenia pracy w godzinach nadliczbowych postanawia skargę kasacyjną oddalić

Uzasadnienie

T. L. wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Pracy polegającą na braku działań skutkujących podjęcie przez inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Warszawie odpowiednich czynności zmierzających do ustalenia, czy skarżący w okresie swojej pracy w Kancelarii Prawnej N. pracował w godzinach nadliczbowych oraz w jakiej ilości tych godzin. Główny Inspektor Pracy wnosił o oddalenie tej skargi podając, iż w sprawie nie zaistniała bezczynność organu, bowiem sprawa pracy skarżącego w godzinach nadliczbowych była badana przez inspektorów pracy, którzy na tę okoliczność sporządzili odpowiednią notatkę służbową, informując o niej skarżącego.

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. L. po ustaleniu, iż nie dotyczy ona żadnego aktu lub czynności, o których stanowią przepisy art. 3 § 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) a nadto zarzut bezczynności jest nieuzasadniony, bowiem organ ustosunkował się do wszystkich pism skarżącego.

Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2005 r. T. L. wniósł skargę kasacyjną. Zarzucił mu naruszenie przepisów art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 pkt 11a, art. 9 ust. 2a, art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 19a, 19b, 21, 22 i 24 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm.). Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie Głównego Inspektora Pracy do przeprowadzenia w Kancelarii N. sp. z o.o. kontroli stwierdzającej, czy T. L. pracował w niej w godzinach nadliczbowych a nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Organ, którego dotyczy skarga, wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub zarzutu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowym wyjaśniono, że skuteczne powołanie się na którąś z tych podstaw kasacyjnych wymaga wskazania konkretnego przepisu naruszonego przez Sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji, uzasadnienie tego zarzutu a nadto – w wypadku gdy zarzut dotyczy naruszenia przepisu procesowego – wykazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (wyroki SN z dnia 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, publ. OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i NSA z 22 lipca 2004 r. GSK 356/04, publ. ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72). Zarzuty skargi kasacyjnej są skierowane bowiem przeciwko wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i dlatego powinny dotyczyć przepisów zastosowanych lub takich, które Sąd miał obowiązek zastosować. Nie mogą one natomiast dotyczyć postępowania administracyjnego, bowiem przedmiotem kontroli prowadzonej przez NSA nie jest postępowanie administracyjne, lecz sądowe.

Należy nadto zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 183 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że z wyjątkiem przyczyn skutkujących nieważność postępowania inne naruszenia przepisów Sąd bierze pod uwagę tylko wówczas, gdy zarzut ich naruszenia został podniesiony w skardze kasacyjnej.

Z treści rozpoznawanej skargi kasacyjnej wynika, iż wszystkie sformułowane w niej zrzuty dotyczą postępowania administracyjnego a nie sądowego. Dotyczą one wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, która reguluje organizację, kompetencje i postępowanie organów inspekcji pracy. Przepisów tych nie stosował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prowadząc postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia i nie mógł w żaden sposób naruszyć. Skarga kasacyjna nie stawia żadnych zarzutów ani postępowaniu sądowemu, ani wydanemu w nim orzeczeniu. Nie wykazuje ona w szczególności naruszenia przez WSA przepisów art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., który stanowił prawną podstawę zaskarżonego postanowienia.

Dlatego na podstawie art. 184 wymienionej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna podlega oddaleniu.