Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II SA/Op 384/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2014 r. nr SKO.I/40/3030/2013/dr, w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zarejestrowania pojazdu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł, że nie podlega ona wykonaniu.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy;
Decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r., nr KM5503006634/09, Starosta [...] na wniosek A. A., dokonał rejestracji czasowej pojazdu marki [...] [...]. Następnie, decyzją z dnia 31 sierpnia 2009 r., nr KM.5503007493/09, organ pierwszej instancji zarejestrował ten pojazd na stałe oraz wydał dowód rejestracyjny (seria i numer [...]), tablice rejestracyjne o numerze [...] i znak legalizacyjny o numerze [...]. Rejestracji organ dokonał na podstawie wniosku złożonego przez pełnomocnika A. A. - B. B. wraz z dołączonymi do wniosku dokumentami: fakturą VAT-marża nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., wystawioną przez C. C., kserokopią zaświadczenia nr [...] o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej C. C. prowadzącego firmę [C] w X., niemieckim dowodem rejestracyjnym samochodu wraz z tłumaczeniem, niemieckim wtórnikiem karty pojazdu serii [...], zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 21 lipca 2009 r., wystawionym przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w Y., poświadczeniem wprowadzającego pojazd nr [...], wydanym przez [D] Sp. z o.o. w D., oświadczeniem C. C. o sprowadzeniu pojazdu na lawecie w związku z brakiem tablic, dokumentem potwierdzającym zapłatę akcyzy nr [...], wydanym przez Urząd Celny w Z. Oddział Celny w Y., umową kupna-sprzedaży samochodu osobowego marki [...], zawartą pomiędzy C. C. a E. E., zamieszkałym w Niemczech.
W dniu 14 września 2012 r. Prokurator Okręgowy w Gliwicach działając w trybie art. 184 § 1 i 2 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 2 k.p.a. wniósł sprzeciw od decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia 31 sierpnia 2009 r., w sprawie zarejestrowania ww. pojazdu na A. A.. W uzasadnieniu sprzeciwu Prokurator wskazał, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zakwestionowaną decyzją o rejestracji przedmiotowego pojazdu, albowiem w toku śledztwa nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w Gliwicach (sygn. akt V Ds. 129/10/S) stwierdzono, że dokumenty przedłożone do rejestracji w postaci dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu są fałszywe. Prokurator wskazał, że ustalenie to zostało dokonane na podstawie opinii biegłego z zakresu badań technicznych dokumentów, z dnia 22 kwietnia 2011 r., nr H-E-l-5480/3714/10, z której wynikało, że fałszerstwo nastąpiło przez podrobienie.
Prokurator podniósł, że podrobienie dokumentów służących rejestracji pojazdu jest niewątpliwe i nosi cechy oczywistości oraz, że zachodzi konieczność zapobieżenia poważnej szkodzie w interesie społecznym, jaką może przynieść utrzymanie w mocy rejestracji samochodu, dokonanej na podstawie podrobionych dokumentów, co uzasadniało w jego przekonaniu zastosowanie przepisu art. 145 § 2 k.p.a. Ponadto Prokurator wskazał, że posłużenie się powyższymi dokumentami, jako podrobionymi, jest przedmiotem zarzutu popełnienia przestępstwa m. in. z art. 270 § 1 Kodeksu karnego, przedstawionego osobie zbywającej pojazd na rzecz A. A. Postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. nr KM.5410.934.2012, Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją tego organu z dnia 31 sierpnia 2009 r., nr KM5503007493/09, w sprawie rejestracji samochodu.
Następnie decyzją z dnia 1 października 2012 r., nr KM.5410.933.2012, Starosta [...] postanowił uchylić decyzję ostateczną z dnia 31 sierpnia 2009 r., o rejestracji samochodu osobowego marki [...], nr rej. [...], wydaną na wniosek A. A. oraz odmówić zarejestrowania przedmiotowego pojazdu. Jako podstawę rozstrzygnięcia, organ wskazał art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.). Organ wywiódł, że skuteczna rejestracja może zostać dokonana wyłącznie na podstawie prawdziwych dokumentów oraz podał, że zgodnie ze złożoną do akt sprawy opinią biegłego z zakresu badań technicznych dokumentów z dnia 22 kwietnia 2011 r., przedłożone przez stronę zagraniczne dokumenty, tj. dowód rejestracyjny i karta pojazdu okazały się fałszywe (podrobione). Zdaniem organu, sfałszowanie dowodu było oczywiste, a wznowienie postępowania było niezbędne w celu zapobieżenia posługiwania się dowodem rejestracyjnym, wydanym na podstawie fałszywych dokumentów, co z kolei niewątpliwie mogło doprowadzić do powstania poważnej szkody dla interesu społecznego.
A. A. pismem z dnia 12 października 2012 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 28 lutego 2013 r., nr SKO 1/40/3123/2012/dr, uchyliło skarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 1 października 2012 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, w przedmiocie odmowy rejestracji przedmiotowego pojazdu samochodowego. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji odmawiając rejestracji przedmiotowego pojazdu, oparł się jedynie na sprzeciwie Prokuratora, natomiast nie przeprowadził postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, czym naruszył podstawowe zasady procedury administracyjnej określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Wobec powyższego, Starosta [...] wystąpił do Prokuratury Okręgowej w Gliwicach o udzielenie informacji, dotyczącej postępowania karnego w sprawie sfałszowanego dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu przedmiotowego samochodu, a także o przesłanie w/w opinii biegłego z dnia 22 kwietnia 2011 r.
Decyzją z dnia 7 maja 2013 r., nr KM.5410.270.2013, Starosta [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wszczętej postanowieniem z dnia 19 września 2012 r., działając na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 73 ustawy prawo o ruchu drogowym, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 31 sierpnia 2009 r., wydanej w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu samochodowego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta [...] podał, że prowadzone przez Komendę Wojewódzką Policji w Katowicach postępowanie przygotowawcze (sygn. [...] i [...]), dotyczące sfałszowania dowodów rejestracyjnych, w tym dowodów będących podstawą do wydania decyzji o rejestracji, nie zostało zakończone. Z tego względu brak było zdaniem organu podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ wskazał też na brak podstaw do zastosowania przepisu art. 145 § 2 k.p.a., albowiem stwierdzenie sfałszowania dokumentów stanowiących podstawę zarejestrowania pojazdu, będącego własnością strony nie jest oczywiste i nastąpiło dopiero w toku prowadzonego śledztwa, w oparciu o w/w opinię biegłego z dnia 22 kwietnia 2011 r.
W dniu 27 sierpnia 2013 r. Prokurator Okręgowy w Gliwicach skierował do Starosty [...] wniosek o dopuszczenie dowodu z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Y. z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II K 1207/12, skazującego B. B. za przestępstwo podrobienia umowy kupna-sprzedaży z dnia 16 lipca 2009 r. samochodu osobowego o nr rej. [...], który to pojazd, C. C. miał zakupić za granicą. W przekonaniu Prokuratora, orzeczenie sądowe stanowiło okoliczność, która - jako podstawa wznowienia - mogła mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. Starosta [...] na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. i art. 150 § 1 k.p.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku A. A., zakończone decyzją Starosty [...] z dnia 31 sierpnia 2009 r., nr KM.5503007493/09 o zarejestrowaniu przedmiotowego samochodu. Następnie, w dniu 2 października 2013 r. Starosta [...] wydał decyzję nr KM.5410.749/2013, którą uchylił decyzję ostateczną z dnia 31 sierpnia 2009 r. o rejestracji tego pojazdu, wydaną na wniosek A. A. i odmówił jego zarejestrowania. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ przywołał art. 151 § 1 pkt 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Organ zaakcentował, że skuteczna rejestracja może być dokonana wyłącznie na podstawie prawdziwych dokumentów, a dokumenty, na których oparł się organ rejestrując samochód okazały się fałszywe (podrobione), co wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Y. z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. II K 1207/12.
W tym stanie rzeczy, Starosta dowodził, że stosownie do przepisów art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 k.p.a., zobligowany był do uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej rejestracji ww. pojazdu i odmowy jego zarejestrowania, ponieważ przedłożony, niezbędny do rejestracji zagraniczny dowód rejestracyjny, utracił swoje prawne znaczenie.
Prokurator Okręgowy w Gliwicach pismem z dnia 19 listopada 2013 r., zgłosił swój udział we wznowionym postępowaniu, a w odwołaniu od decyzji z dnia 29 października 2013 r. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu przez organ pierwszej instancji, że będący dowodem w sprawie, wyrok Sądu Rejonowego w Y. z dnia 27 lutego 2013 r., stwierdza podrobienie dokumentów w postaci dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, podczas gdy w odniesieniu do samochodu [...], B. B. została jedynie skazana za popełnienie występku podrobienia umowy kupna-sprzedaży tego pojazdu. Zdaniem Prokuratora, dokonane przez organ I instancji ustalenia i wydana na ich podstawie decyzja, naruszyła przepis art. 8 k.p.a., co uzasadniało jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie Prokuratora nie zasługiwało na uwzględnienie i podniosło, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie, sprzeczne ze sobą decyzje Starosty [...], tj. decyzja ostateczna z dnia 7 maja 2013 r. i będąca przedmiotem odwołania - decyzja z dnia 29 października 2013 r. Zdaniem Kolegium, w czasie pomiędzy wydaniem kolejnych decyzji nie nastąpiła zmiana w stanie faktycznym sprawy. W przekonaniu SKO ustalenie, że w tej samej sprawie kolejno po sobie zostały wydane dwie decyzje, z których pierwsza jako ostateczna funkcjonuje w obrocie prawnym, jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji ponownie rozstrzygającej sprawę co do istoty, stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., po stwierdzeniu tożsamości sprawy. SKO przyjęło, że tożsamość sprawy oznacza przy tym zachowanie ciągłości regulacji prawnej w zakresie praw i obowiązków strony postępowania, czyli przejęcie regulacji prawnej z poprzedniego rozstrzygnięcia w niezmienionym stanie, przez nowy akt prawny.
W ocenie Kolegium właśnie taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, na skutek ponownego wydania decyzji w przedmiocie rejestracji przedmiotowego samochodu osobowego, po wznowieniu postępowania. Pomimo funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 7 maja 2013 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 31 sierpnia 2009 r., nr KM5503007493/09, w sprawie rejestracji przedmiotowego samochodu, wydanej w wyniku wznowienia postępowania, organ ponownie podjął postępowanie wznowieniowe, zakończone decyzją ostateczną z dnia 31 sierpnia 2009 r., w wyniku którego wydał w dniu 29 października 2013 r. decyzję. Kolegium zauważyło, że przedmiot sprawy, jej zakres podmiotowy, a także stan faktyczny i prawny były tożsame z tym, w którym wydana została decyzja w dniu 7 maja 2013 r. W ocenie organu odwoławczego, nie można uznać, że zmianie uległ stan faktyczny sprawy, skoro postępowanie dotyczyło tego samego pojazdu i tej samej osoby, na rzecz której zarejestrowano samochód.
O zmianie stanu faktycznego nie przesądza bowiem otrzymanie przez organ I instancji wyroku Sądu Rejonowego w Y. z dnia 27 lutego 2013 r., który uzyskał klauzulę wykonalności z dniem 7 marca 2013 r., a więc przed wydaniem decyzji z 7 maja 2013 r. Tym samym, jak podniosło Kolegium, dowód ten istniał, lecz nie był znany organowi pierwszej instancji. W konsekwencji, nie można było przyjąć, że stan faktyczny sprawy zarówno w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji, jak i w dacie wydawania kolejnej decyzji, w przedmiocie uchylenia decyzji z 31 sierpnia 2009 r. o rejestracji przedmiotowego pojazdu i odmowie jego zarejestrowania decyzją z dnia 29 października 2013 r., uległ zmianie. Kolegium podkreśliło, że zmiana stanowiska organu, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, nie może świadczyć o zmianie stanu faktycznego i nie ma na niego wpływu.
W skardze do WSA w Opolu, Prokurator Okręgowy w Gliwicach wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, z dnia 24 kwietnia 2014 r., podnosząc, że jest ona w sposób istotny wadliwa. Decyzji tej zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., polegającą na uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy postępowanie Starosty [...] nie stało się bezprzedmiotowe i wobec tego nie zachodziła podstawa do jego umorzenia, przy czym obraza to mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego o zaistnieniu przesłanki res iudicata. Dowodził, że porównanie obu postępowań wznowieniowych Starosty [...] oraz decyzji z dnia 7 maja 2013 r., pozwala na ocenę, że nie zachodzi ich tego rodzaju tożsamość sprawy, aby można było przyjąć stan powagi rzeczy osądzonej. Zaznaczył, że Starosta [...] za podstawę wznowienia postępowania w dniu 19 września 2012 r. przyjął, za sprzeciwem Prokuratora, przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 2 k.p.a. Ta ostatnia norma według skarżącego, dopuszcza wznowienie postępowania administracyjnego z pominięciem stwierdzenia fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, gdy sfałszowanie dokumentu jest oczywiste i zachodzi konieczność ochrony interesu społecznego. Decyzją z dnia 7 maja 2013 r. Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, argumentując, że dotychczas sprawa fałszerstwa dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu przedmiotowego samochodu, nie została rozstrzygnięta przez sąd, a ponieważ nie zachodzi oczywistość sfałszowania tych dokumentów w rozumieniu art. 145 § 2 k.p.a., brak było podstaw do uchylenia decyzji w przedmiocie rejestracji.
Skarżący podniósł, że w decyzji tej, organ rejestrujący przesądził wobec tego ostatecznie, jedynie brak podstaw wzruszenia decyzji z dnia 31 sierpnia 2009 r. w trybie art. 151 § 1 k.p.a., z uwagi na oczywiste fałszerstwo dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Prokurator argumentował, że tak przyjęta podstawa faktyczna i prawna decyzji, określa jej zakres i nie można mówić, że jest on tożsamy z zakresem decyzji z dnia 29 października 2013 r., która, co podkreślił, oparta została na innej podstawie faktycznej i prawnej. Zauważył, że art. 145 § 1 pkt 1- 8 k.p.a. wyczerpująco wymienia dopuszczalne przesłanki wznowienia postępowania, przy czym podstawy te pozostają względem siebie w stosunku niezależności. Wykluczenie w toku postępowania wznowieniowego, że nie zachodzi jedna z przesłanek wznowieniowych, co nastąpiło w decyzji z dnia 7 maja 2013 r., nie przesądza o niedopuszczalności późniejszego wznowienia z innej przyczyny.
Stąd w ocenie skarżącego, Starosta [...] prawidłowo przyjął za podstawę prawną wznowienia postępowania, a następnie decyzji, przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., według którego można nadzwyczajnie rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli stwierdzono fałszerstwo innego, aniżeli dotychczas branego przez organ pod uwagę dokumentu. Skarżący wskazał, że po stronie Starosty [...] doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, polegających na uznaniu, że wyrok karny stwierdza fałszywość dokumentów, na podstawie których zarejestrowano samochód oraz przyjęciu w decyzji, że orzeczenie karne przesądza o fałszerstwie zagranicznych dokumentów (dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu). Ustalenia te nie odpowiadały prawdzie, albowiem wyrok Sądu Rejonowego w Y. ma charakter skazujący w odniesieniu do podrobienia tylko jednego dokumentu służącego rejestracji samochodu [...], tj. umowy jego kupna. Orzeczenie to nie obejmowało natomiast dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, których fałszerstwo nie zostało dotychczas potwierdzone w sposób określony w art. 145 § 2 k.p.a..
Skarżący nie zgodził się przy tym z poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w sprawie zaistniał stan bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 ust. 1 k.p.a., który uzasadniał umorzenie postępowania na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że będąca przedmiotem oceny w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2014 r., wydana we wznowionym postępowaniu, rozstrzygająca o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania wszczętego w trybie wznowienia, wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc skutkującym koniecznością jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.,dalej jako p.p.s.a., Zdaniem Sądu meriti, organ odwoławczy w zakresie prowadzonego postępowania nie ustalił w sposób prawidłowy okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, w konsekwencji czego, sprawa nie została prawidłowo rozpoznana w jej całokształcie.
Ponadto, dokonana przez Kolegium ocena zamiast dotyczyć ponownego rozpoznania sprawy, sprowadzała się w istocie do nieuprawnionej kontroli decyzji organu pierwszej instancji, w granicach dokonanej przez ten organ oceny, przez co naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażona w art. 15 k.p.a. Sąd Wojewódzki rozważając prawidłowość zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. dostrzegł, ustalając kompetencję organu odwoławczego do uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania administracyjnego pierwszej instancji w danej sprawie, iż powyższy przepis nie określa przesłanek podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak w ocenie Sądu meriti przyjąć należało, że ograniczenie swobody organu odwoławczego, w wyborze zakończenia postępowania odwoławczego wydaniem decyzji określonej w art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., związane jest z naruszeniem przepisów prawa przez organ pierwszej instancji, uzasadniającym uchylenie jego decyzji oraz z kryterium umorzenia postępowania, o którym mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie natomiast z art. 105 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek umorzyć postępowanie w każdym przypadku, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Sąd meriti podkreślił, że bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Wiąże się to z brakiem któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygniecie jej co do istoty. Sąd I instancji wskazał, że w sytuacji zaistnienia wadliwości określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ odwoławczy zobowiązany jest uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w danej sprawie, gwarantując w ten sposób poszanowanie zasady trwałości decyzji, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego zaistnienie omawianej przesłanki wymaga jednak stwierdzenia identyczności obu spraw, która ma miejsce jedynie w przypadku tożsamości podmiotu i przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej identyczności stanu prawnego oraz faktycznego. Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie zaistnieje wtedy, gdy w sprawie pojawią się całkiem nowe okoliczności faktyczne, mające charakter prawotwórczy, tj. wpływające na załatwienie sprawy, odmienne od tych, które zostały ustalone i uwzględnione w poprzednio prowadzonym postępowaniu. Ma to szczególne znaczenie w przypadku sprawy rozstrzyganej w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania, którego prowadzenie zależy właśnie od zaistnienia określonych okoliczności faktycznych, wyczerpujących znamiona ustawowych przesłanek wznowienia.
Mając na uwadze przedstawione znaczenie pojęcia bezprzedmiotowości postępowania, w kontekście zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., w ocenie Sądu Wojewódzkiego, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że postępowanie wszczęte przed organem pierwszej instancji, w trybie wznowienia w sprawie rejestracji pojazdu, zakończonej ostateczną decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r., należało umorzyć jako bezprzedmiotowe z uwagi na to, że w sprawie tej rejestracji już wcześniej wznowione było postępowanie i zakończyło się ono wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 7 maja 2013 r.
W związku z tym, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się w trybie wznowienia postępowania, Sąd I instancji wskazał, że wznowienie postępowania jest szczególną instytucją procesową, służącą weryfikacji decyzji ostatecznej, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ostatecznie zakończonej. Stanowi ono odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Przy pomocy tego trybu można jednak wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną tylko w przypadku zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania, których katalog został wyczerpująco określony w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Z uwagi na różnorodność i charakter przesłanek wznowienia, które mogą zaistnieć w różnym czasie, nie można w ocenie Sądu I instancji przyjąć, że istnieje niedopuszczalność ponownego wznowienia postępowania w każdej sytuacji, gdy już wcześniej wydana została decyzja w trybie wznowienia.
Przepisy art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a., wskazują bowiem niezależne od innych, podstawy do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Oznacza to, iż każdy z przepisów może być źródłem odrębnego postępowania. Sąd meriti stwierdził, że powaga rzeczy osądzonej, co do sprawy prowadzonej w trybie wznowienia postępowania zaistnieje wtedy, gdy podstawą ponownego wznowienia postępowania w danej sprawie będą te same podstawy, które były już przedmiotem wcześniejszego postępowania wznowieniowego. Podkreślić jednak należy, że nie chodzi tu o samo wskazanie tej samej podstawy prawnej wznowienia, lecz o konkretne okoliczności faktyczne, mogące wyczerpywać znamiona przesłanki wznowienia, które były już wcześniej badane we wznowionym postępowaniu, w kontekście tych przesłanek i tworzyły stan faktyczny, będący podstawą rozstrzygnięcia, podjętego we wznowionym postępowaniu.
Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w drodze postanowienia, które w myśl art. 149 § 2 k.p.a., stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Granice postępowania co do ustalenia podstaw wznowienia, wyznaczają art. 145 § 1, art. 145 a i art. 145 b k.p.a. Bez względu na to jaka podstawa wznowienia zostanie wskazana w postanowieniu, organ jako dysponent postępowania wszczętego z urzędu, może i powinien badać wszystkie te przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, których badanie z urzędu jest dopuszczalne.
Sąd meriti wskazał uwzględniając powyższe, że w niniejszej sprawie, postępowanie wznowione zostało w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r., wydaną w sprawie rejestracji pojazdu. Wszczęte zostało ono z urzędu postanowieniem z dnia 19 września 2013 r., w którym jako podstawę wznowienia wskazano przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Z postanowienia tego oraz ustalonej na podstawie akt sprawy chronologii jednoznacznie wynikało, że okolicznością faktyczną, która spowodowała wydanie postanowienia, było uzyskanie przez organ, w dniu 27 sierpnia 2013 r., informacji o istnieniu prawomocnego wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Y., Wydział II Karny, z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II K 1207/12, w którym stwierdzono, że umowa sprzedaży zarejestrowanego samochodu na rzecz C. C., z dnia 12 listopada 2009 r., została podrobiona. W postanowieniu tym zaznaczono też, że wskazany wyrok stwierdza fałszywość dokumentów, na podstawie których dokonano rejestracji pojazdu, a stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji postanowienie o wznowieniu postępowania wywiera jedynie skutki procesowe, a ustalenia i ocena co do tego, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła okoliczność stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania, może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym już po wydaniu tego postanowienia.
Sąd meriti podkreślił, że stosownie do zakresu wznowienia, określonego we wskazanym postanowieniu, dostrzec trzeba, iż we wcześniejszym postępowaniu wznowieniowym organ, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 2 k.p.a., badał czy fałszywe były dokumenty przedłożone do rejestracji, w postaci zagranicznej karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego. Zatem ponowne badanie tych okoliczności, tj. ustalenie fałszywości karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego, stosownie do art. 145 § 2 k.p.a., było w niniejszej sprawie niedopuszczalne. W odniesieniu do tych dowodów kwestia ich fałszywości została bowiem już rozpoznana decyzją z dnia 7 maja 2013 r. To oznaczało, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, że co do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., dotyczącej karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego, ocenianej na podstawie art. 145 § 2 k.p.a., zaistniała powaga rzeczy osądzonej i w aktualnym postępowaniu nie mogła ona podlegać badaniu.
Niemniej jednak Sąd meriti dostrzegł, że jakkolwiek organ wznowił po raz drugi postępowanie także na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., to jednak wznowienie to nastąpiło w związku z ujawnieniem innych okoliczności faktycznych, znajdujących potwierdzenie w wyroku karnym, który to stwierdza podrobienie umowy kupna- sprzedaży zarejestrowanego samochodu, na podstawie której samochód nabył C. C. Wyrok ten nie stwierdzał sfałszowania karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego. Dlatego za błędne i nieuprawnione uznać należało w ocenie Sądu I instancji, ustalenia organu pierwszej instancji, co do fałszywości tych dowodów.
Sąd meriti wskazał, że w zaskarżonej decyzji odwoławczej, Kolegium nie ustosunkowało się do tej oceny, choć dostrzegło, że powołany wyrok karny stwierdzał podrobienie umowy kupna-sprzedaży samochodu, niemniej jednak nieprawidłowo uznało, że stan faktyczny podlegający ocenie we wznowionym postępowaniu, jest taki sam, jak ten, na podstawie którego we wcześniejszym postępowaniu, w trybie wznowienia, wydano decyzję z dnia 7 maja 2013 r.. W ocenie Sądu Wojewódzkiego to, że wyrok karny istniał przed wydaniem wcześniejszej decyzji (z dnia 7 maja 2013 r.) nie zmienia sytuacji, że dopiero na skutek uzyskania wiedzy o nim przez organ, wyszła na jaw nowa, istotna okoliczność faktyczna, istniejąca już w dniu rejestracji pojazdu, w postaci braku umowy skutecznie przenoszącej własność spornego samochodu na C. C., który to następnie zbył samochód na rzecz A. A. Sąd meriti zauważył, że o ile karta pojazdu i dowód rejestracyjny, które były badane we wcześniejszym postępowaniu, stanowiły dowód w sprawie rejestracji pojazdu i ich ewentualne fałszerstwo, mogło być badane na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., to już stwierdzenie wskazywanym wyrokiem karnym na podrobienie umowy kupna-sprzedaży, nie mogło stanowić takiej przesłanki w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika, że była ona przedłożona organowi przy rejestracji pojazdu, jako dowód mogący potwierdzić własność pojazdu.
Wyrok karny, a w szczególności wynikająca z niego okoliczność stwierdzenia podrobienia umowy, mogła być badana w kontekście zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjścia na jaw nowej okoliczności faktycznej, w postaci sfałszowania umowy kupna samochodu, która to istniała już na dzień zarejestrowania samochodu, jako mogącej mieć istotne znaczenie dla ustalenia okoliczności, dotyczącej przedstawienia przez rejestrującego pojazd, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowy, dowodu własności pojazdu. Reasumując rozważania, Sąd I instancji wskazał, że o ile sam fakt wydania wyroku, jako że został on wydany już po zarejestrowaniu pojazdu, nie może stanowić w sprawie rejestracji nowego dowodu, istniejącego na dzień wydania decyzji o rejestracji, to jednak, wynikający z niego fakt podrobienia umowy mógł być badany jako nowa okoliczność, gdyż zaistniał przed nabyciem samochodu przez podmioty dokonujące jego rejestracji, a zatem była to okoliczność istniejąca na dzień wydania decyzji o rejestracji.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Wojewódzki stwierdził, że przedmiot rozstrzygnięcia, objęty decyzją z dnia 7 maja 2013 r. i przedmiot podlegający badaniu w niniejszym postępowaniu nie są tożsame, a ponowne wznowienie postępowania na odmiennej podstawie faktycznej, która powinna podlegać ocenie w kontekście innej przesłanki wznowienia jest dopuszczalne. Ustalenie z kolei we wszczętym postępowaniu, że w sprawie nie występuje żadna z podstaw wznowienia, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., skutkować powinna w ocenie Sądu meriti, odmową uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie umorzeniem postępowania.
Z tego względu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd Wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, opierając ją na przesłance, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. na zarzucie naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku zart. 153 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz 138 k.p.a. i art. 151 k.p.a. polegającego na związaniu strony przeciwnej zaleceniami rażąco naruszającymi prawo poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 k.p.a., podczas gdy Kolegium działając jako organ II instancji i rozpoznając odwołanie od orzeczenia Burmistrza [...] z 29 października 2013 r., może wydać wyłącznie jedno z rozstrzygnięć wymienionych w art. 138 k.p.a.,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 146 § 1 k.p.a. polegającego na pominięciu okoliczności mającej istotny wpływ na wynik sprawy, że Kolegium rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji z 20 października 2013 r. i weryfikując, zgodnie z oceną prawną zawartą w zaskarżonym wyroku, czy zachodzi przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., będzie zobligowane uchylić orzeczenie Starosty [...] w całości i umorzyć postępowanie pierwszo-instancyjne w całości z uwagi na upływ 5-letniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a.
Wskazując na powyższe, skarżące kasacyjnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo omówiono zarzuty skargi kasacyjnej i wskazano m.in., że w sytuacji, gdyby wyrok Sądu I instancji z dnia 7 października 2014 r. nie został zaskarżony, Kolegium związane byłoby zawartymi w nim zaleceniami i wydałoby decyzję dotkniętą wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze kasacyjnej również wskazano, że regulacja art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne niż w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystarczy zatem w ocenie skarżącego kasacyjnie samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem warunkiem sine qua non zastosowania omawianej normy prawnej, będącej podstawą uchylenia przez Sąd Wojewódzki decyzji organu administracji publicznej, jest ustalenie, że stwierdzone naruszenia ma istotny wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Okręgowy w Gliwicach wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi, Prokurator odnosząc się do zarzutów sprecyzowanych w skardze kasacyjnej podniósł, że nie jest uzasadniony zarzut w zakresie prawidłowości wskazania w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. art. 153 p.p.s.a., które odnosi się do zastosowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego przepisu z art. 151 k.p.a. Wskazanie takie w żaden sposób nie narusza prawa, albowiem Sąd I instancji zastrzegł, że organ stosowne rozstrzygnięcie podejmie na podstawie art. 151 k.p.a., jednak uczyni tak "W zależności od dokonanej oceny (...)", przez co wyraźnie Sąd Wojewódzki zrelatywizował zastosowanie tej procesowej reguły, do poczynionych w sprawie ustaleń.
W ocenie Prokuratora nie można wobec tego twierdzić, że wykonanie przez organ drugiej instancji wskazania Sądu I instancji w zakresie zastosowania art. 151 k.p.a., doprowadzi do wydania decyzji obarczonej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Po wtóre, Prokurator Okręgowy w Gliwicach wskazał, że błędne jest stanowisko organu drugiej instancji, jakoby w świetle art. 146 § 1 k.p.a., postępowanie odwoławcze po uchyleniu zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji i tak doprowadzić miało do wydania przez organ drugiej instancji decyzji takiej samej, a to z powodu przedawnienia, które już znajduje zastosowanie do przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem od doręczenia decyzji A. A. upłynęło już 5 lat. Organ bowiem nie wziął po uwagę, że art. 151 § 2 k.p.a. nakazuje - w razie zaistnienia negatywnej przesłanki z art. 146 k.p.a. - ograniczenie się przez organ do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa ze wskazaniem powodu, dla którego nie uchylił decyzji, a więc wynik sprawy po uchyleniu decyzji przez Sąd Wojewódzki byłby - o ile uzasadnienie znajdzie zastosowanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - jednak inny, a nie taki sam.
Prokurator podkreślił, że przyjęcie za podstawę decyzji kończącej wznowione postępowanie okoliczności, że strona posłużyła się fałszywym dokumentem, na podstawie którego organ dokonał doniosłych w sprawie ustaleń, leżących u podstaw dokonanej rejestracji pojazdu, a w konsekwencji oparcie decyzji na art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. będzie miało ten skutek, że do tej przesłanki wznowienia zastosowanie znajdzie dłuższy, bo dziesięcioletni okres przedawnienia (art. 146 § 1 k.p.a.), a więc postępowanie będzie mogło się toczyć dalej i otwarta zostanie droga do stwierdzenia w toku rozpatrywania odwołania, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jakkolwiek podjęta została na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, o czym była mowa w odwołaniu prokuratora z dnia 19 listopada 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.
Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z unormowaniem przepisu art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W ocenie NSA skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Podkreślić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do negatywnej oceny wskazań Sadu I instancji, co do dalszego postępowania.
Przechodząc zatem do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy podnieść, że zawarty w obu punktach skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit., przy czym w pkt 1 w związku z art. 153 i 141 § 4 p.p.s.a. oraz 138 i 151 k.p.a., natomiast w pkt 2 w związku z art.145 § 1 pkt 5 i art 146 § 1 k.p.a. nie jest trafny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy wymagał prawidłowego i precyzyjnego ustalenia okoliczności stanu faktycznego, bowiem tylko przy spełnieniu powyższego warunku sprawa mogła zostać prawidłowo rozstrzygnięta.
Zatem prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, w zakresie rozważań co do wypełnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, prowadzonego ponownie przez organ w trybie wznowieniowym. Słusznie zauważył Sąd meriti, że powaga rzeczy osądzonej we wznowionym postępowaniu, będzie miała miejsce jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie miałoby zostać podjęte na podstawie identycznego stanu faktycznego i w oparciu o tożsame okoliczności faktyczne, mające charakter prawotwórczy. Rozważania poczynione przez Sąd Wojewódzki w powyższych zakresach, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił.
Wobec powyższego stwierdzenia, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w kontekście możliwości wystąpienia kolejnej, dotąd nie rozpatrywanej przesłanki wznowienia postępowania, warunkowało w przedmiotowej sprawie, zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, rozstrzygnięcie sprawy. Należy bowiem pamiętać, że instytucja wznowienia postepowania stwarza możliwości prawne ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W instytucji wznowienia postępowania występuje wyraźnie aspekt materialnoprawny, a mianowicie prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Zatem regulacja podstaw wznowienia (art.145 § 1,145a § 1,145b § 1 k.p.a.) i przesłanek negatywnych (art.146 k.p.a.), ma znaczenie dla określenia podstaw skargi kasacyjnej.
W przedmiotowej sprawie, dotyczącej rejestracji pojazdu, wznowionej już po raz kolejny, podkreślenia wymaga, że okoliczność zapadnięcia prawomocnego wyroku karnego w sprawie Sądu Rejonowego w Y. z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II K 1207/12, mocą którego stwierdzono, że umowa sprzedaży przedmiotowego pojazdu na rzecz C. C. z dnia 12 listopada 2009 r., który następnie sprzedać miał przedmiotowy pojazd A. A., została sfałszowana, słusznie przez Sąd meriti wskazana została jako nowa, nieznana dotąd organowi podstawa. Nie budzi przy tym wątpliwości, że podstawą rozstrzygnięcia decyzji z dnia 7 maja 2013 r. były okoliczności, których w/w wyrok karny nie dotyczył. (sfałszowanie karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego pojazdu).Umowa sprzedaży, która okazała się być fałszywym dowodem w sprawie rejestracji pojazdu, stanowiła istotną okoliczność faktyczną. Przestępstwo sfałszowania umowy, stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu karnego, miało tak związek jak i wpływ na wydanie decyzji w sprawie rejestracji pojazdu.
A zatem Sąd I instancji słusznie wskazał na brak zbadania przez organ znaczenia i wpływu ujawnienia prawomocnego wyroku karnego, dla zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania zakończonego decyzją o rejestracji pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jednakże uwagę, że badanie to winno być przeprowadzone również w aspekcie przesłanki wznowieniowej, wskazanej w przepisie art.145§1 pkt 2 k.p.a. oraz w zależności od jego wyniku, przy poszanowaniu treści przepisu art.146 k.p.a.
Wracając zatem do zarzutów skargi, brak jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w oparciu o nie i wobec powyższych rozważań, argumentów na przyjęcie tezy o błędności rozstrzygnięcia Sądu meriti. Sąd Wojewódzki prawidłowo uzależnił w swoich wskazaniach, co do dalszego postępowania, rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy od wszechstronnego zbadania konkretnych i wyszczególnionych okoliczności oraz ich prawidłowej oceny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.