Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 680/10, oddalił skargę R. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...], z dnia [...] lutego 2010 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r., w sprawie wypowiedzenia R.W. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, iż mł. chor. szt. rez. R. W. pełnił zawodową służbę wojskową od 1988 r. do 2004 r., ostatnio na stanowisku chorążego w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w G. Na podstawie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych nr PF-179 z dnia 5 września 2002 r., w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w Wojskowych Komendach Uzupełnień, w jednostce wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową, z dniem 1 listopada 2003 r. wprowadzono nowy etat. Fakt ten spowodował likwidację stanowiska służbowego zajmowanego przez chorążego.
W związku z powyższym, w dniu [...] października 2002 r. z zainteresowanym przeprowadzono rozmowę służbową, podczas której zaproponowano mu przyjęcie niższego stanowiska służbowego: dowódcy załogi w [...] Brygadzie Zmechanizowanej. R. W. odmówił przyjęcia wymienionego stanowiska służbowego. W tej sytuacji Dowódca [...] Okręgu Wojskowego, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) oraz § 137 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.) – decyzją nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r., wypowiedział R. W. (ówcześnie posiadającemu stopień wojskowy starszego chorążego) stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Decyzję tę doręczono zainteresowanemu w dniu [...] lutego 2003 r. Od decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego żołnierz nie odwołał się w terminie ustawowym, skutkiem czego decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2003 r.
Pismem z dnia [...] października 2003 r. mł. chor. szt. rez. R. W. wystąpił do Dowódcy Wojsk Lądowych o "rozpatrzenie zasadności decyzji kadrowej nr [...]" wskazując, że jednostka wojskowa ulegnie rozformowaniu z dniem 1 listopada 2003 r. i dopiero wówczas nastąpi likwidacja zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego, pomimo iż uznał wystąpienie chorążego za wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., rozpatrzył sprawę na podstawie przepisu art. 154 § 1 i 2 k.p.a. W jego wyniku wydał decyzję nr [...], z dnia [...] listopada 2003 r., którą zmienił ostateczną decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002r., "w części dotyczącej biegu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia", którego początek ustalił od 1 listopada 2003 r.
R. W. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2004 r.
Następnie, pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżący wystąpił do Biura Skarg i Interwencji Ministerstwa Obrony Narodowej, z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2003 r. Postanowieniem nr [...], z dnia [...] stycznia 2009 r., Dyrektor Departamentu Kadr przekazał wystąpienie chorążego Dowódcy Wojsk Lądowych, celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Dowódca Wojsk Lądowych, po sprecyzowaniu przez zainteresowanego żądania zawartego w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r., decyzją nr [...], z dnia [...] lipca 2009 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2003r. Po rozpatrzeniu wniesionego przez chorążego odwołania od tej decyzji, Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...], z dnia [...] listopada 2009 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, iż decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2003 r., w przedmiocie zmiany terminu wypowiedzenia R. W. stosunku służbowego została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie można stwierdzić jej nieważności, gdyż wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Decyzję tę doręczono zainteresowanemu w dniu [...] listopada 2009 r.
W dniu [...] grudnia 2009 r. R. W. wystąpił do Dowódcy Wojsk Lądowych z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r., w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zarzucił w nim, iż został zwolniony z zawodowej służby wojskowej po okresie przekraczającym ustawowy, dziewięciomiesięczny termin wypowiedzenia. Z powyższej okoliczności wywiódł, iż decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r., nie mogła stanowić podstawy zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, jak również że wydłużenie okresu wypowiedzenia rażąco naruszało przepisy prawa. Wskazał także, iż w przedłużonym ponad ustawowy termin okresie mogły zdezaktualizować się przesłanki pozwalające na wypowiedzenie mu stosunku służbowego, tj. mogła powstać możliwość wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Postanowieniem nr [...], z dnia [...] grudnia 2009 r., Dowódca Wojsk Lądowych wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ten, decyzją nr [...], z dnia [...] lutego 2010 r., odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. W odwołaniu chorąży podtrzymał argumentację zawartą we wniosku inicjującym sprawę, a nadto zarzucił, iż organ pierwszej instancji nie odniósł się do jego zarzutów, lecz rozpatrywał kwestie związane z zasadnością dokonanego mu wypowiedzenia stosunku służbowego. Organ II instancji, rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, zwrócił uwagę, że z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej wynika, iż organ prowadzący postępowanie ma obowiązek wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy, a zatem w żadnym razie nie jest związany ani ograniczony zakresem zarzutów sformułowanych przez stronę.
W tym kontekście Minister Obrony Narodowej wskazał, że wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2009 r. spowodował wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r. Tym samym organ wojskowy obowiązany był zbadać wymienioną decyzję w aspekcie przesłanek stwierdzenia nieważności, określonych w zamkniętym katalogu art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślił, iż skarżący nie kwestionuje argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...], z dnia [...] lutego 2010 r., a jedynie podnosi, że stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r., winno nastąpić z uwagi na zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej, po upływie ustawowego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego Minister wyjaśnił, że decyzja o stwierdzeniu nieważności (lub o odmowie stwierdzenia nieważności) decyzji administracyjnej ma charakter kasacyjny. Oznacza to m.in., że wady prawne wymienione w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. mają charakter materialnoprawny, tkwią w samej decyzji i godzą w elementy podmiotowe stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Z obowiązującego w dacie wydania wspomnianej decyzji przepisu art. 79 ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynikało, że w przypadku dokonania żołnierzowi zawodowemu wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następowało w ostatnim dniu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, przy czym okres ten mógł być skracany za pisemną zgodą zwalnianego żołnierza zawodowego i właściwego organu wojskowego.
Natomiast po myśli art. 79 ust. 5 tej samej ustawy, termin wypowiedzenia stosunku służbowego, biegł od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. A zatem, data początkowa biegu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego oraz data upływu tego terminu wynikała z przepisów ustawy i została uzależniona od daty doręczenia stronie decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego. Wymienione daty nie były natomiast precyzowane w decyzji administracyjnej. Wobec powyższego, ustalenie daty zwolnienia R. W. z zawodowej służby wojskowej nie stanowiło elementu rozstrzygnięcia decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r. Zatem ta kwestia pozostaje bez znaczenia dla oceny ważności tej decyzji. Z tych powodów żądanie stwierdzenia jej nieważności, oparte na zarzucie wydłużenia okresu wypowiedzenia stosunku służbowego ponad okres ustawowy uznał organ ten za bezzasadne.
Nie wystąpiła bowiem żadna z przesłanek enumeratywnie wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ II instancji dodatkowo zauważył, że decyzją nr [...], z dnia [...] listopada 2009 r., Minister Obrony Narodowej stwierdził, iż decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2003 r., w przedmiocie zmiany terminu wypowiedzenia R. W. stosunku służbowego została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie można stwierdzić jej nieważności, gdyż wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Sprawa ustalenia innej daty początkowej biegu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego stanowiła zatem sprawę inną niż obecnie rozpatrywana i w tamtej sprawie została już wydana ostateczna decyzja administracyjna. Organ podkreślił również, że podstawą prawną decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r., był art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie zaś art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, co oznacza, że przesłanką wypowiedzenia R. W. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nie był brak możliwości wyznaczenia na stanowisko służbowe, a wyrażona przez chorążego na piśmie odmowa przyjęcia niższego stanowiska służbowego.
Decyzja ta została zaskarżona przez R. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniesiony został zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegający na przyjęciu, iż dopuszczalnym jest odmienne od ustalonego ukształtowanie terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, to jest wypowiedzenie stosunku służbowego z zachowaniem dłuższego niż ustawowy okresu wypowiedzenia, bez stosownego wniosku w tym przedmiocie. Uzasadniając ten zarzut, pełnomocnik skarżącego wskazał, iż skarżący został zwolniony wskutek upływu terminu wypowiedzenia z dniem [...] lipca 2004 r. Podstawą takiego zwolnienia z pewnością nie mogła być decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r. Nie sposób bowiem pogodzić ze sobą zwolnienia w dacie [...] lipca 2003 r. z wypowiedzeniem wręczonym w dniu [...] lutego 2003 r. Oznaczałoby to bowiem, iż na podstawie tej decyzji okres wypowiedzenia wynosił nie 9 miesięcy, jak stanowiła ustawa pragmatyczna, lecz 17 miesięcy.
Wadliwym jest zatem, zdaniem skarżącego, określenie w decyzji daty początkowej i końcowej biegu terminu wypowiedzenia. Ponadto w skardze podniesiono, iż nie da się wykluczyć, że istniejące w chwili wręczania wypowiedzenia oraz wydawania decyzji o wypowiedzeniu przesłanki jego dokonania uległy, wobec wydłużenia okresu wypowiedzenia, dezaktualizacji. Znaczny upływ czasu mógł bowiem powodować, że pojawiły się stanowiska, na które można byłoby wyznaczyć skarżącego, a on taką propozycję przyjąłby. Dlatego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ postulował jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż sprawa ustalenia decyzją Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2003 r., innej daty początkowej biegu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego stanowiła odrębną sprawę niż sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...], z dnia [...] listopada 2002r., i w tamtej sprawie została już wydana ostateczna decyzja administracyjna.
W piśmie procesowym z dnia 12 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż sam fakt, że w decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. określono 9-miesięczny termin wypowiedzenia, nie oznacza, że decyzja była prawidłowa, skoro obecnie wywołuje ona skutki nie do pogodzenia z obowiązującym wówczas stanem prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Za bezsporne przyjął, iż na podstawie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych w G. nr [...], z dnia [...] września 2002 r., Wojskowa Komenda Uzupełnień w E. uległa przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną z dniem 1 listopada 2003 r., wskutek czego stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego uległo likwidacji. Nie budził również wątpliwości fakt, że skarżącemu w dniu [...] października 2002 r. zaproponowano objęcie niższego stanowiska służbowego, na co jednakże nie wyraził on w formie pisemnej zgody.
Sąd I instancji zaakcentował, że dla prawidłowości wypowiedzenia stosunku służbowego, w oparciu o przepis art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 6, ust. 4 pkt 2 oraz ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 10, poz. 55 ze zm.), istotne jest, czy zachodzi związek pomiędzy likwidacją etatu a wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe i wypowiedzeniem stosunku służbowego. W jego ocenie wypowiedzenie skarżącemu stanowiska służbowego stanowiło logiczną i nieuchronną konsekwencję likwidacji stanowiska służbowego przez niego zajmowanego oraz odmowy wyrażenia zgody na objęcie niższego stanowiska służbowego (k – 64 i 65 akt osobowych). W tej sytuacji organ był uprawniony do wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w oparciu o przepis art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej.
Następnie Sąd zaakcentował, iż przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Rażące naruszenie prawa, na które w swym wniosku o stwierdzenie nieważności powołuje się skarżący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił, jako rażące (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. o sygn. V SA 86/92 – ONSA 1993/1/23). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność.
W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa, jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa, niż stabilność ostatecznej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. o sygn. III SA 565/95 – Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r. o sygn. III ARN 22/95). Nie każde więc naruszenie prawa będzie stanowić podstawę stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie brak jego tego rodzaju podstaw do wzruszenia decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego. Ustosunkowując się do kwestii okresu wypowiedzenia stosunku służbowego, Sąd wskazał, iż w myśl art. 79 ust. 5 ustawy pragmatycznej z 1970 r. termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1-4, biegnie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenie. Z przepisu tego wynika zatem, że data początkowa biegu terminu wypowiedzenia oraz data upływu tego terminu jest określona ustawowo.
Daty te nie są zatem przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Jak wynika z treści kontrolowanej w trybie postępowania nadzorczego decyzji o wypowiedzeniu stosunku nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r., nie ujęto w niej okresu wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego. Data początkowa i końcowa terminu wypowiedzenia została co prawda zamieszczona na stronie 1 dokumentu z dnia [...] listopada 2002 r. (k-92 akt osobowych), jednakże daty te widnieją pod podpisem osoby piastującej funkcję organu, w części dokumentu, która nie stanowi żadnego ze składników decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Ponadto decyzja ta wydana została przez Dowódcę [...] Okręgu Wojskowego, zaś okres wypowiedzenia stosunku służbowego, jaki wynika ze wskazanego dokumentu, został określony przez dowódcę jednostki wojskowej, a więc przez inny podmiot.
Wskazanie zatem daty początkowej i końcowej terminu wypowiedzenia na ww. dokumencie z dnia [...] listopada 2002 r. miało, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jedynie charakter informacyjny. Dlatego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez R. W. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na uzasadnieniu stanowiska Sądu okolicznościami, które nie dotyczą skarżącego, co uniemożliwia sformułowanie merytorycznych zarzutów przeciwko zaskarżonemu wyrokowi. Motywując ten zarzut kasator, powołując się na treść art. 133 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, podważył zapoznanie się Sądu w sposób wystarczający z aktami sprawy. Bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnie ustalono, iż R. W. pełnił służbę w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w E., podczas, gdy pełnił on ją w G. Nadto Sąd I instancji wskazał na rozkaz organu z siedzibą w G., mimo, iż takiego dokumentu brak w aktach sprawy, zatem nie sposób ustalić, który organ wydał rozkaz o przeformowaniu i czy w ogóle taki rozkaz został wydany.
Zdaniem kasatora powyższe ustalenia mają kluczowe znaczenie dla sprawy, zatem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie spełnia wymogów zawartych w art. 141 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którymi Sąd przedstawia ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny sprawy, zarzuty skarżącego oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej uzasadnienie. Jeżeli zatem nie można ustalić, czy Sąd w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny, to nie można również prześledzić toku rozumowania Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, jak również nie można sformułować merytorycznych zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej ramy i przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkich sądów administracyjnych, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania, a to art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 1 P.p.s.a.
Zarzut skargi kasacyjnej, zgodnie z którym Sąd I instancji nie zapoznał się z aktami sprawy należy uznać za chybiony. W treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia istotnie znalazła się podniesiona przez skarżącego kasacyjnie nieścisłość, bowiem faktycznie skarżący pełnił służbę wojskową w G., a nie jak podał ten Sąd w E., jednakże błąd ten należy potraktować jako zwykłą omyłkę pisarską, która nie miała wpływu na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne wyroku Sądu I instancji zawarte jest na 6 stronach i poza wspomnianą omyłką dotyczącą miejsca odbywania przez skarżącego służby nie sposób uznać, by Sąd przedstawiając w tak szczegółowy sposób stan faktyczny sprawy nie znał akt sprawy. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, jeżeli skarżący wskaże konkretne zdarzenia, których sąd nie uwzględnił oraz wpływ tych zdarzeń na wynik sprawy.
Podstawowe znaczenie ma jednak fakt, iż zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej kasator nie wykazał, jaki wpływ na wynik sprawy miało błędne określenie przez Sąd I instancji miejsca pełnienia służby przez skarżącego. W jego ocenie określenie miejsca pełnienia służby miało kluczowe znaczenie dla sprawy, jednak skarżący nie kwestionował faktu, iż jednostka, w której służył uległa rozformowaniu. Fakt ten nie był podważany ani w skardze do sądu administracyjnego, ani na żadnym etapie postępowania administracyjnego.
Zatem niewiadomym jest dlaczego omyłka ta miałaby być tak znacząca dla rozstrzygnięcia i uniemożliwiła złożenie merytorycznych zarzutów w stosunku do wyroku Sądu I instancji. Niezrozumiałym jest również stwierdzenie, iż błędne określenie miejsca służby nie może stanowić omyłki pisarskiej, gdyż jest częścią uzasadnienia wyroku. Zgodnie z przytoczonym powyżej art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a nie na podstawie uzasadnienia wyroku, które jest tylko odzwierciedleniem dokonanych ustaleń i rozważań. Z doświadczenia życiowego i zawodowego wynika, iż omyłki pisarskie zdarzają się, i to zarówno w sentencji, jak też w uzasadnieniu wyroku.
Biorąc pod uwagę realną możliwość popełnienia błędu przy sporządzeniu wyroku, w art. 156 § 1 P.p.s.a. ustawodawca przewidział instytucję ich sprostowania. Zgodnie z treścią powołanego powyżej przepisu, sąd może z urzędu sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki znajdujące się w wyroku. Innych zarzutów skarga kasacyjna nie precyzowała.
Konkludując, podstawa kasacyjna okazała się pozbawiona znaczenia dla wyniku sprawy, wobec tego wskazany w niej zarzut nie mógł skutkować wzruszeniem prawidłowego wyroku.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego orzeczenia.