Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 18 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 404/14, oddalił skargi J. K. i L. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z [...] lutego 2014 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych:
Prezydent Miasta Poznania, w wyniku wszczętego z urzędu postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym, wynikających ze złożonego opracowania geodezyjnego, zarejestrowanego pod numerem [...], decyzją z [...] października 2013 r., na podstawie art. 2 pkt 8, art. 6a ust. 1 pkt 2b i ust. 3, art. 7d, art., 20 ust. 1 i 2 oraz art. 22 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) oraz § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), odmówił wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmiany danych ewidencyjnych, polegającej na zmianie granic i pól powierzchni działek ewidencyjnych nr [-A-] i [-B-] na arkuszu mapy [...], dla których Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto prowadzi księgi wieczyste odpowiednio o numerach [...].
W wyniku rozpatrzenia wspólnych odwołań U. K. i L. K. oraz J. K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu decyzją z [...] lutego 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wpisami uwidocznionymi w księgach wieczystych właścicielem działki nr [-A-] jest Miasto Poznań, natomiast jako właściciele działki nr [-B-] ujawnieni są: H. G. - w udziale stanowiącym 7/140 części, U. K. - w udziale 27/70 części, J. K. - w udziale 7/140 części, L. K. - w udziale 65/140 części oraz Z. K. - w udziale 7/140 części. Obie ww. nieruchomości są zabudowane jednym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, wzniesionym na początku dwudziestego wieku. Z wykazu zmian gruntowych z 1964 r. wynika, że obecna działka nr [-A-] o pow. 0,0069 ha odpowiadała parceli 173/35 o pow. 0,0069 ha, natomiast działka nr [-B-] o pow. 0,0812 ha odpowiadała parcelom 173/35, 174/35, 176/35 o łącznej powierzchni 0,0865 ha.
Organ wyjaśnił, że w sprawie złożono wniosek o przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wykonanego na zlecenie współwłaścicieli działki nr [-B-] U. K. i L. K., opracowania geodezyjnego zarejestrowanego pod nr [...]. Powyższe opracowanie zostało sporządzone w celu "aktualizacji ewidencji gruntów i budynków - potwierdzenie lub wykluczenie zajęcia działki nr [-A-] budynkiem istniejącym".
W opinii z 9 lipca 2013 r. sporządzonej przez geodetę działającego w ramach opracowania geodezyjnego stwierdzono, że "budynek przy ul. B. zlokalizowany jest tylko i wyłącznie na działce ewidencyjnej nr [-B-] a działka nr [-A-] jest częścią terenu samej ulicy B.". Z kolei, w wykazie zmian danych ewidencyjnych wykonawca opracowania wykazał zwiększenie powierzchni działki nr [-B-] o 50 m2, natomiast na mapie uzupełniającej wykazał zmianę granicy działki [-B-], zwiększając jej powierzchnię o grunt stanowiący działkę nr [-A-]. Zmiana ta spowodowała przesunięcie lokalizacji działki [-A-], która znalazła się w granicach działki nr [...], zajętej pod ulicę B..
W konsekwencji dokonanych zmian nastąpiła zmiana dotychczasowego przebiegu granic przedmiotowych działek oraz zmniejszenie powierzchni działki [...]. Organ uznał, że zmiana danych ewidencyjnych nie może skutkować zmianą przebiegu granicy pomiędzy działkami.
Na podstawie przedłożonego opracowania stwierdzono, że przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków nie zachowano należytej staranności przy wykazaniu przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [-A-] i [-B-], które nie korelują z danymi z dawnego katastru gruntowego. Dokumentacja zebrana w sprawie potwierdza bowiem, że budynek usytuowany przy ul. B. został wzniesiony w całości na nieruchomości, stanowiącej obecnie działkę nr [-B-]. Dowodem na to, jak wskazano w opracowaniu, są szkice z katastru gruntowego z 7 grudnia 1889 r. i z 27 lipca 1905 r.
Organ podkreślił także, że zmiana granic i powierzchni działek ewidencyjnych dotyczy stanów własnościowych, zatem zmian w ewidencji gruntów w zakresie przebiegu granic dokonuje się tylko na podstawie dokumentów urzędowych. Mogą nimi być wpisy w księgach wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, czy dyspozycje zawarte w aktach normatywnych.
Organ II instancji wskazał, że wykonawca dokumentacji geodezyjnej nie zachował ponadto procedury obowiązującej przy ustalaniu przebiegu granicy, zaś sama dokumentacja nie została sporządzona na potrzeby któregokolwiek z postępowań wymienionych § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli zaś praca geodezyjna nie miała na celu ustalenia przebiegu granicy, to jej wyniki nie mogą skutkować zmianą dotychczasowego przebiegu tych granic. Dodatkowo organ wskazał, że w myśl § 38 ust. 1 rozporządzenia o czynnościach podjętych w celu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych wykonawca zawiadamia wszystkich właścicieli oraz użytkowników wieczystych tych działek lub osoby władające tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania, zaś z czynności ustalenia przebiegu granic należy sporządzić protokół.
Konkludując, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu zwrócił uwagę, że Sąd Rejonowy postanowieniem z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt. V Ns [...] zawiesił postępowanie w sprawie wniosku L. K. (współwłaściciel działki [-B-]) o zasiedzenie działki nr [-A-] stanowiącej własność Miasta, z powodu śmierci jednego z uczestników postępowania. Z uwagi na powyższe, wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy organ posiada informację o toczącym się postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie o zasiedzenie nieruchomości będącej przedmiotem dokonywanych zmian, stanowiłoby naruszenie prawa.
Skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego wnieśli J. K. i L. K. Pierwszy ze skarżących domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy: tj. naruszenie § 36 pkt 6, 8, § 37 ust. 1, § 44 pkt 2 oraz § 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38 poz. 454 ze zm.) oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 8 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.
Drugi ze skarżących, L. K., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia. Jego zdaniem, organy obu instancji przyznały, iż dane zawarte w operacie ewidencyjnym są błędne i jednocześnie niezgodne ze stanem faktycznym. W konsekwencji skarżący zażądał wdrożenia instytucji uregulowanej w § 45 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w celu przywrócenia w operacie ewidencyjnym stanu pierwotnego, zgodnego z rzeczywistym stanem prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, obie skargi oddalił, podzielając jednocześnie stanowisko organów administracji orzekających w sprawie, zgodnie z którym aktualizacja danych ewidencyjnych nie może skutkować zmianą przebiegu granic między nieruchomościami.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przychylił się do stanowiska, zgodnie z którym pojęcie aktualizacji obejmuje nie tylko wprowadzenie nowych informacji wynikających z dokumentów źródłowych, lecz polega również na usuwaniu (prostowaniu) błędnych wpisów znajdujących się w bazie danych ewidencyjnych, ale tylko takich, które mają charakter oczywistych – w świetle złożonych dokumentów – pomyłek. W kontekście powyższego uznał, że przedłożone w sprawie opracowanie geodezyjne powyższych warunków nie spełnia, a żądania skarżących nie zostały poparte żadnymi, wymaganymi przez prawo dokumentami, które mogłyby uzasadniać dokonanie zmian w zakresie powierzchni działek i ich granic.
Sąd stwierdził ponadto, że z uwagi na wtórny charakter aktualizacji operatu ewidencyjnego, względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji, w razie powstania sporu, co do przebiegu granic działek ewidencyjnych należy najpierw ten spór rozstrzygnąć w drodze odpowiedniego postępowania, a dopiero potem ujawnić wydany wyrok w operacie ewidencyjnym. Z kolei rejestracyjny charakter ewidencji gruntów wyklucza prowadzenie postępowania, w którym rozstrzygane są spory dotyczące przebiegu granic i pól działek ewidencyjnych. Organy ewidencyjne rejestrują bowiem jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, nie rozstrzygając samodzielnie o prawach do gruntów oraz przebiegu granic. W tym kontekście Sąd wskazał, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się informacja o toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniu w sprawie o zasiedzenie nieruchomości będącej przedmiotem dokonywanych zmian, zatem spełnienie żądania skarżących tym bardziej stanowiłoby naruszenie prawa.
Jednocześnie, Sąd uznał za nietrafny zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a., gdyż, w jego ocenie, decyzja organu odwoławczego odniosła się do wszystkich zarzutów skarżących zgłoszonych w odwołaniu.
Zaskarżając powyższy wyrok Sądu I instancji w całości, J. K. w skardze kasacyjnej wniósł o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi.
W skardze kasacyjnej zarzucono:
- - naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z § 37 oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez uznanie, że organy administracji publicznej dysponując opracowaniem geodezyjnym, które budzi uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości odzwierciedlonych w ewidencji gruntów i budynków granic między działkami nr [-A-] i [-B-] i nie podejmując czynności zmierzających do ustalenia właściwego przebiegu granic między nieruchomościami, nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania,
- - naruszenie § 36 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez przyjęcie, że dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzona przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków, dysponując jednocześnie opracowaniem geodezyjnym, nie pozwala na dokonanie aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie skorygowania przebiegu granic nieruchomości;
- - naruszenie art. 2 pkt 8 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 805 ze zm.) przez przyjęcie, że dokonanie aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków zmieni stan prawny (własnościowy) nieruchomości;
- - naruszenie § 44 pkt 2 oraz § 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez przyjęcie, jakoby w niniejszej sprawie nie zachodziła możliwość aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków i tym samym utrzymywanie przez organy rejestrowe operatu ewidencyjnego w stanie nieaktualnym;
- - naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieprawidłowe wykonywanie wymiaru sprawiedliwości, polegające na rezygnacji z wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia zarzutów strony skarżącej.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący ponownie podkreślił, że pomimo uznania przez organ, iż konieczne jest zgromadzenie dodatkowych dowodów, nie zastosował on procedury przewidzianej w § 37 rozporządzenia, polegającej na pozyskaniu danych dotyczących przebiegu granic działek w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych, poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie. Pozyskanie takich danych zgromadziłoby dokumenty niezbędne do aktualizacji operatu ewidencyjnego. Jednocześnie skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, zaakceptowanym przez Sąd i instancji, że opracowanie geodezyjne, którego wyników nie zakwestionowano, powinno stanowić wystarczający impuls dla organów do zweryfikowania prawidłowości danych zawartych w operacie ewidencyjnym i ewentualnej ich korekty.
W dalszej kolejności strona wskazała, że skoro dokumentacja zebrana w ewidencji w sposób jasny i niezaprzeczalny pozwala Sądowi na stwierdzenie, że budynek usytuowany przy ul. B. został wzniesiony w całości na działce nr [-B-], to tym samym aktualizacja danych, wbrew twierdzeniu organu, nie byłaby związana z ingerencją w stosunki własnościowe. Rzeczowe zmiany nie prowadziły bowiem do ukształtowania nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdzały istniejący. W tym miejscu skarżący wskazując na art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podkreślił, że ewidencja gruntów i budynków, jako zbiór danych m.in. o właścicielach nieruchomości ma wyłącznie odzwierciedlać stosunki własnościowe wykazane w księgach wieczystych, a nie je kreować.
W konkluzji, odnosząc się do naruszenia przez Sąd przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wskazał, że nieodniesienie się w orzeczeniu do zarzutu podniesionego w odwołaniu, tj. niezastosowania przez organy § 37 rozporządzenia, stanowi nieprawidłowe wykonywanie wymiaru sprawiedliwości. W opinii strony, choć z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika niezwiązanie sądu zarzutami skargi, to bez względu na to czy istotne dla sprawy zagadnienia prawne zostały wprost w skardze opisane, czy też nie, sąd powinien wziąć je pod uwagę.
Skargę kasacyjną wniósł także drugi ze skarżących, L. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności decyzji organów administracji geodezyjnej obu instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Zarzuty skargi kasacyjnej oparto na podstawie naruszenia § 36 i § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 P.p.s.a.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie organy obu instancji orzekły w innej sprawie niż ta, której dotyczył wniosek i odwołanie strony, gdyż nie żądała ona zmiany granic działek geodezyjnych a usunięcia istotnych błędów w ewidencji gruntów i budynków w drodze aktualizacji operatu ewidencyjnego. Wadliwie zatem organy chciały rozpatrzyć zarówno wniosek strony jak i odwołanie w oparciu o § 36 ww. rozporządzenia, nie zaś § 45.
Zdaniem tego skarżącego, Sąd I instancji oddalił skargę również z tego powodu, że dokumentacja sporządzona przez uprawnionego geodetę nie powstała na potrzeby któregokolwiek z wymienionych w § 36 ww. rozporządzenia, postępowań. Tym samym Sąd stwierdzając, że w sprawie chodzi o ustalenie przebiegu granic między działkami, dopuścił się błędnego ustalenia stanu faktycznego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawy skarg kasacyjnych nie są usprawiedliwione, stąd obie skargi kasacyjne musiały zostać oddalone.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do powołanego w skardze J. K. zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2001, Nr 38, poz. 454 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji), należy wskazać, że nie jest on trafny. Ustawa z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010, Nr 193, poz. 1287 – tj. ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji) reguluje m. in. problematykę prowadzenia przez starostów ewidencji gruntów i budynków oraz jej aktualizacji. Przepisy art. 20 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 2 i 3 oraz art. 23 tej ustawy mają bezpośredni związek z jej przepisami art. 2 pkt 8 i art. 4 ust. 1a pkt 2, z których wynika nałożony na starostów obowiązek utrzymywania ewidencji gruntów i budynków w stanie aktualności.
Jego celem jest zapewnienie źródeł informacji o zawartych w niej danych. Jednocześnie, ustawa - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zawiera przepisów określających tryb oraz procedury aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, ani też nie odsyła w tym zakresie do innych przepisów, w tym do przepisów k.p.a. Kwestie te regulują jedynie przepisy § 45-47 ww. rozporządzenia, poprzez instytucję aktualizacji operatu ewidencyjnego. Jednocześnie należy zauważyć, że przedmiotem regulacji powołanej ustawy jest tzw. postępowanie rozgraniczeniowe, którego celem jest jednoznaczne określenie zasięgu prawa własności do nieruchomości, tj. określenie, jak na gruncie ma przebiegać linia graniczna między nieruchomościami i jak mają być rozmieszczone punkty graniczne umożliwiające wytyczenie tej linii. Ustalenie i odzwierciedlenie na gruncie granic nieruchomości obejmuje cywilnoprawny problem dotyczący określenia, dokąd sięga prawo własności, a z drugiej strony – administracyjnoprawny aspekt - utrwalenia tych danych dotyczących nieruchomości w sporządzonej - z zachowaniem odpowiednich standardów technicznych - dokumentacji, która wejdzie w skład rejestru danych o nieruchomościach.
Ustalenie położenia punktów granicznych, a w konsekwencji granic nieruchomości jest zatem instytucją o mieszanym administracyjno-cywilnym charakterze. Dane o nieruchomościach zawarte w katastrze nieruchomości są domeną administracji publicznej funkcjonującej na podstawie przepisów prawa administracyjnego. Kwestie własności nieruchomości to z kolei domena prawa cywilnego. Natomiast, sprawa o rozgraniczenie nieruchomości to sprawa, w której przyczyną konfliktu i istotą sporu jest przebieg granicy. Do jej rozwiązania znajdują zastosowanie regulacje zawarte w przepisach art. 29 – 38 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Powołany w skardze kasacyjnej § 37 ust. 1 rozporządzenia, reguluje sytuację związaną z zakładaniem ewidencji i pozyskiwaniem danych, dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych, gdy brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne. W takich okolicznościach dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Przepis § 37 rozporządzenia nie może być jednak rozumiany w taki sposób, że w każdym przypadku gdy zostanie złożony operat geodezyjny, podważający dane zawarte w ewidencji, dotyczące przebiegu granic to organ zarządzi przeprowadzenie pomiarów z urzędu. Przede wszystkim, przepis ten zawarty jest w rozdziale pt. "Zakładanie ewidencji gruntów i budynków", który reguluje problematykę zakładania ewidencji i możliwych w praktyce sytuacji braku, bądź niewiarygodności dokumentacji, będącej podstawą założonej ewidencji, a wymienionej w § 36 rozporządzenia.
Jeżeli natomiast te dane są już zawarte w ewidencji, to zmiana danych odnoszących się do granic dziełek nie może nastąpić w trybie aktualizacji, czy ustalenia przebiegu granic na podstawie złożonego opracowania geodezyjnego, opracowanego bez zachowania procedury uregulowanej w rozdziale 6 rozporządzenia, zatytułowanym "Rozgraniczanie nieruchomości" (art. 29 – 38 ustawy). Opisana tam specjalna procedura, o której mowa była powyżej, musi zostać zachowana. Skarżący zatem powinni wykorzystać tryb rozgraniczania nieruchomości, wynikający z wyżej wskazanych przepisów, gdyż istniejące, wynikające z księgi wieczystej granice, stały się sporne. W postępowaniu rozgraniczeniowym dla ustalenia stanu prawnego nieruchomości w zakresie granic mogą zostać wykorzystane szkice z katastru z 1889 r. i 1905 r. wskazane w przedłożonym organowi operacie. Nie mogą one natomiast być podstawą zmiany ujawnionych w operacie granic w trybie jego aktualizacji.
Jednocześnie należy podkreślić, że przepisy cytowanego rozporządzenia - § 36 pkt 6 i 37 muszą być odczytywane kompleksowo w powiązaniu z odpowiednimi przepisami ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, w przeciwnym razie, poprzez zastosowanie trybu aktualizacji mogłoby dojść do obejścia przepisów regulujących rozgraniczanie nieruchomości. W doktrynie przedmiotu wyrażony został pogląd, który Sąd orzekający w niniejszym składzie również podziela, zgodnie z którym "postępowanie rozgraniczeniowe jest rodzajowo odmienne od postępowania w sprawie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków (postępowania aktualizacyjnego). Rozgraniczenia nieruchomości w postępowaniu administracyjnym dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast).
Natomiast prowadzący ewidencję starosta nie ma kompetencji do dokonywania rozgraniczenia nieruchomości w ramach powierzonych mu ustawą zadań, a zatem nie jest władny zmieniać przebiegu granic w ramach postępowania "ewidencyjnego". W ewidencji rejestruje się jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, nie rozstrzyga się natomiast żadnych sporów co do gruntów (por. M. Durzyńska i inni, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz do art. 29, LexisNexis2013, Lex/El.). Z tych też względów niezasadne są również pozostałe zarzuty zawarte w opisywanej skardze kasacyjnej.
Jeżeli zaś chodzi o drugą skargę kasacyjną wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, iż organy administracji nie zmieniły przedmiotu sprawy, która od początku dotyczyła aktualizacji ewidencji, a nie rozgraniczenia nieruchomości. Tryb ten został wybrany przez skarżących, a fakt, że nie mógł być wykorzystany do zmiany ujawnionych w operacie granic skutkował właśnie rozstrzygnięciem odmownym. Sąd I instancji nie naruszył zatem powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, a w konsekwencji też nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zamiast art. 151 tej ustawy.
Dodatkowo wskazanie w podstawach skargi na przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wymagało także wyjaśnienia, jaką kwalifikowaną wadliwością z art. 156 § 1 kpa obarczona była kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja. Za chybiony należało także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż przepis ten jedynie wyjątkowo może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a mianowicie gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09), bądź gdy treść uzasadnienia nie pozwala prześledzić toku rozumowania sądu i poznania racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r. II OSK 1751/11). Żadna z tych okoliczności nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie jest prawidłowe, zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a. i wyczerpująco wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Z tych względów, nie stwierdzając ponadto wadliwości branych pod uwagę z urzędu (por. art. 183 § 2 P.p.s.a i art. 189 P.p.s.a.), orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej stosownie do art. 184 tej ustawy.