Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 328/11

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 265/08 oddalił skargę [...] z siedzibą w D., I. na postanowienie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok powyższy zapadł w następujących prawnych i faktycznych okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...] z siedzibą w D., I. art. 7 ust. 1 lit. a w związku z art. 5 ust. 1 lit. c oraz art. 9 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 lit. b przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 (Dz. U. UE L 46 z 17 lutego 2004 r.), polegające na niedopełnieniu obowiązku wypłaty na rzecz pasażera odszkodowania w wysokości [...] EUR oraz zapewnienia pasażerowi dwóch bezpłatnych rozmów telefonicznych, w związku z odwołaniem rejsu nr [...], który miał odbyć się [...] kwietnia 2006 r. na trasie z W. do L. Opisana wyżej decyzja została doręczona [...] z siedzibą w D., I. w dniu 15 października 2007 r., w miejscu siedziby przewoźnika lotniczego. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, nadany w polskiej placówce pocztowej w dniu 31 października 2007 r.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] przez [...] z siedzibą w D., I. Podkreślił, że warunkiem skuteczności złożenia wniosku o ponowne rozpoznania sprawy jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie terminu powoduje bezskuteczność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Oznacza to, że w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z uchybieniem terminu bez jednoczesnego wniosku o przywrócenie tego terminu, organ administracji publicznej, stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., jest zobowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotowe odwołanie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej 31 października 2007 r., a więc 16 dnia od dnia doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy miał więc obowiązek stwierdzić, stosownie do art. 134 k.p.a., uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na postanowienie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego z [...] listopada 2007 r. złożył [...] z siedzibą w D., I. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1). naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte poinformowanie strony skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych postępowania, wyrażające się w doręczeniu stronie decyzji w innym języku aniżeli język angielski, który to język jest językiem urzędowym siedziby skarżącej w I., 2). naruszenie art. 39 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie polegające na nieprawidłowym doręczeniu decyzji skarżącemu za pośrednictwem firmy kurierskiej, albowiem brak było w chwili doręczenia przedmiotowej decyzji jakichkolwiek uzasadnionych okoliczności, które uzasadniałyby skorzystanie z innej niż przez pocztę formy doręczenia, a nadto brak było upoważnienia do doręczenia dokonywanego przez inne osoby lub organy, w konsekwencji czego skarżący nie potraktował jako urzędowej tak doręczonej korespondencji; 3). naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez przytoczenie wyłącznie nieoficjalnego (tj. nie w formie tłumaczenia przysięgłego) tekstu konstytutywnych elementów decyzji administracyjnej oraz 4). naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zamieszczenie wyłącznie polskiego tekstu uzasadnienia decyzji uniemożliwiając w ten sposób stronie zapoznanie się z faktami, które organ uznał za udowodnione oraz dowodami, na których się oparł, a także przyczynami, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, podczas gdy Rozporządzenie Rady (WE) 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych wymaga, aby pisma w takich postępowaniach były w całości przysięgle tłumaczone na język, którym włada adresat.

W odpowiedzi na skargę, uzupełnionej pismem z 2 sierpnia 2010 r., Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wnosił o jej oddalenie. Podkreślił, iż zarzut naruszenia Rozporządzenia Rady (WE) 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych jest bezzasadny, bowiem art. 16 tegoż rozporządzenia stanowi, że dokumenty pozasądowe mogą być przekazywane w celu doręczenia w innym Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że przekazywanie dokumentów w celu ich doręczenia w innym Państwie Członkowskim, w ramach postępowania administracyjnego może, ale nie musi być dokonywane w sposób określony rozporządzeniem. Podmiot taki jak [...] z siedzibą w D., I. decydując się świadczyć usługi przewozu osób, bagażu i towarów z Polski i do Polski powinien mieć świadomość, iż w postępowaniach przed organami polskimi będzie otrzymywał decyzje oraz wszelkie inne pisma w języku polskim i będą one skuteczne.

Nieznajomość języka polskiego nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu. Natomiast okoliczność, iż organ pomimo braku obowiązku dokonał tłumaczenia sentencji decyzji oraz pouczenia strony o przysługujących środkach zaskarżenia nie może być oceniane negatywnie. Tym samym zarzut naruszenia art. 9 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w ocenie organu, nie jest zasadny.

Ustosunkowując się do naruszenia art. 39 k.p.a. organ stwierdził, iż jest on także niezasadny. Okoliczność, iż organ posłużył się formą doręczenia decyzji przy użyciu upoważnionej osoby, zamiast jak zwykle przesyłką pocztową, nie stanowi naruszenia prawa. Spółka ma siedzibę w I. i nie ma przedstawicielstwa ani przedsiębiorstwa w Polsce. Decyzję z [...] października 2007 r., stosownie do art. 45 k.p.a., należało jej doręczyć w lokalu jej siedziby tj. w I. Z uwagi na to, że poczta irlandzka nie zwraca PP Poczta Polska zwrotnych poświadczeń odbioru, obowiązkiem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego było doręczyć pismo w sprawie za pomocą innego, wskazanego w art. 39 k.p.a., podmiotu. Z uwagi na wysokie koszty doręczenia pism przez pracowników oraz czasochłonność takiego doręczenia, organ skorzystał z publicznie dostępnej oferty osoby prawnej – spółki z o.o. [...] ([...]) w W., którą upoważnił do doręczania pism urzędowych i za pośrednictwem jej kurierów, postanowił doręczyć przedmiotową decyzję do lokalu siedziby skarżącej.

Kodeks postępowania administracyjnego, w art. 39 rozumie przez "upoważnioną osobę" każdą osobę fizyczną i prawną. Z raportu do listu przewozowego wynika, że przesyłka zawierająca skarżoną decyzję została doręczona do siedziby spółki 15 października 2007 r., a odbiór został pokwitowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2010 r. oddalił skargę, w uzasadnieniu podając, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ, dokonując doręczenia decyzji z dnia [...] października 2007 r., nr [...], nie naruszył art. 39 k.p.a. Z przepisu tego nie wynikają żadne ograniczenia w wyborze podmiotów dokonujących doręczenia, jak również nie można uznać za wiążącą w wyborze kolejność ich wymienienia w przepisie. Wszelkie pisma, w tym decyzje i postanowienia, powinny być doręczone przede wszystkim skutecznie, a wymóg ten obciąża organ administracji publicznej. Okoliczność, że organ przy doręczeniu decyzji posłużył się upoważnioną osobą zamiast zwykle stosowaną przesyłką pocztową, nie stanowi naruszenia przepisów k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ skorzystał z publicznie dostępnej oferty osoby prawnej – spółki z o.o. [...] ([...]) w W. i za pośrednictwem jej kurierów doręczył pisma do lokalu skarżącego.

Kurierzy doręczający, wykonujący zlecenie spółki, nie muszą mieć odrębnego upoważnienia. Upoważnienie posiada spółka na podstawie umowy – wniosku o otwarcie konta z [...] lutego 2007 r., znajdującego się w aktach administracyjnych, obok kopii pisma Centrum Usług Pocztowych Przedstawicielstwo Operacyjne w Warszawie z [...] lutego 2007 r. oraz pism z dn. [...] października 2006 r. i [...] stycznia 2007 r. Dowodzą one wespół upoważnienia spółki z o.o. [...] ([...]) w W. do doręczania pism skarżącej. Tym samym zarzut braku upoważnienia do doręczania pism przez kurierów spółki z o.o. [...] ([...]) w W. nie jest zasadny.

Doręczenia decyzji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] organ dokonał zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 45 k.p.a., który nakazuje doręczania jednostkom organizacyjnym, jaką jest niewątpliwie spółka [...], pism w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Sąd zgodził się z organem, że decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] została prawidłowo i skutecznie doręczona stronie skarżącej 15 października 2007 r., a wniesione odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Nie jest w związku z tym istotne z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat ([...] z siedzibą w D., I.) zapoznał się z treścią pisma. Z pewnością potencjalnie mógł się z nią zapoznać.

Zarzuty naruszenia art. 9 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. dotyczą w istocie decyzji z [...] października 2007 r., która nieskutecznie została zaskarżona w toku instancji. Winna ona być, w ocenie skarżącej, doręczona jej w tłumaczeniu przysięgłym na język angielski. Zdaniem Sądu ten zarzut także nie jest zasadny. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia w języku polskim, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Tymczasem żaden przepis nie nakazuje Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydawania decyzji administracyjnych w sprawie skarg na naruszenie rozporządzenia 261/2004 WE w języku innym niż urzędowy tj. w języku polskim. Nieznajomość języka polskiego nie może być uznawana za okoliczność uniemożliwiającą skuteczne doręczenie pisma, lecz powinna skłonić stronę do skorzystania z pomocy tłumacza.

Raport listu przewozowego został sporządzony w języku angielskim, podobnie potwierdzenie odbioru. Wynika z nich rodzaj doręczonej stronie przesyłki. Także sentencja decyzji i pouczenie, mimo braku wymogu, zostało doręczone w tłumaczeniu na język angielski.

Także zarzut nieuwzględnienia w sprawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, gdyż decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] jest de facto wydana w sprawie cywilnej, nie jest zasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...], zdaniem Sądu, nie została wydana w sprawie cywilnej tylko administracyjnej.

Sąd wskazał w tym miejscu, iż w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego pojęciu "sprawa indywidualna" (sprawa administracyjna) nadaje się różne znaczenia. W szczególności przez sprawę administracyjną rozumie się: a), pewną konkretną sytuację życiową, w której interes indywidualny i interes społeczny mają znaleźć wyraz na podstawie prawa administracyjnego w formie władczego rozstrzygnięcia po przeprowadzeniu określonego prawem postępowania, b), zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji państwowej stosuje normę prawa administracyjnego w celu ustanowienia po stronie określonego podmiotu (podmiotów) sytuacji prawnej w postaci udzielenia (odmowy udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci obciążenia określonym obowiązkiem, c), zindywidualizowany i skonkretyzowany splot stosunków między danym organem administracji państwowej a daną jednostką, d), pierwotne ustanowienie sytuacji prawnej po stronie określonego podmiotu reprezentującego interes oparty na prawie administracyjnym, e), wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, ze względu na które zainteresowana osoba żąda wydania decyzji administracyjnej albo ze względu na które właściwy organ administracji publicznej może lub powinien taką decyzję wydać, czyli fakty i zdarzenia tworzące tzw. stan faktyczny sprawy oraz prawa i obowiązki, które na podstawie obowiązujących przepisów prawa administracyjnego mogą lub powinny być przyznane lub nałożone na adresata decyzji administracyjnej oraz f), przedmiot postępowania administracyjnego toczącego się przed właściwym organem administracji.

Decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] została wydana w sprawie, w której organ administracji publicznej (Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego) stosował normę prawa administracyjnego tj. art. 7 ust. 1 lit. a) w związku z art. 5 ust. 1 lit. c) oraz art. 9 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 lit. b) przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 (Dz. U. UE L 46 z 17 lutego 2004 r.) na gruncie zaistnienia zespołu okoliczności faktycznych polegającego na niedopełnieniu wskazanych w niej obowiązków w związku z odwołaniem rejsu nr [...], który miał odbyć się [...] kwietnia 2006 r. na trasie z W. do L. Zgodnie z art. 21 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U.2006.100.696) do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego należy wykonywanie funkcji organu administracji lotniczej i nadzoru lotniczego, określonych w ustawie oraz funkcji władzy lotniczej w rozumieniu umów i przepisów międzynarodowych, w tym związanych z regulacją rynku usług lotniczych i w powyższym zakresie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wykonuje uprawnienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwego organu państwa członkowskiego oraz kompetentnej władzy państwa członkowskiego, o których mowa w rozporządzeniach m. in. 261/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 (Dz. U. UE L 46 z 17 lutego 2004 r.).

Zakresem rozporządzenia objęte zostało prawo do odszkodowania (art. 7), które w swej istocie jest uprawnieniem pasażera do żądania zapłaty przez przewoźnika zryczałtowanej kary pieniężnej czyli kary ustawowej. Znajduje ono zastosowanie w przypadku odwołania lotu. Polska w ramach swobody wskazania organu administracyjnego właściwego do rozpatrywania skarg pasażerów na działalność przewoźników lotniczych (art. 2 preambuły) zdecydowała o przypisaniu tej kompetencji Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego, co w konsekwencji spowodowało rozpatrywanie skarg przez sądy administracyjne, a nie powszechne. Jeżeli przepis prawa przyznaje właściwość postępowania administracyjnego do załatwienia sprawy, to mają zastosowanie przepisy prawa procesowego administracyjnego, skodyfikowane w kodeksie postępowania administracyjnego. Przyznanie przez ustawodawcę organom administracji publicznej kompetencji do autorytatywnego i jednostronnego rozstrzygania określonych zagadnień prawnych na drodze postępowania administracyjnego w stosunku do podmiotu stojącego poza administracją, kreuje w sensie materialnym sprawę administracyjną.

W skardze kasacyjnej [...] z siedzibą w D., I., działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyło w całości powyższy wyrok, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

1. 1. przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1.1.- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 39, 9, 107 § 1 i § 3 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, w szczególności w postaci uchylenia postanowienia Prezesa ULC, mimo iż organ administracyjny doręczając decyzję administracyjną skarżącemu za pośrednictwem prywatnego kuriera ([...]) naruszył art. 39 k.p.a., który nie daje organowi podstaw do stosowania takiego sposobu doręczenia. W konsekwencji, skoro organ nie doręczył skutecznie skarżącemu decyzji administracyjnej, a także nie doręczył tejże decyzji skarżącemu wraz z tłumaczeniem oficjalnym jej treści, nie zaczął biec termin do złożenia odwołania od decyzji administracyjnej, a postanowienie odrzucające takie odwołanie winno zostać uchylone, 1.2.- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, w szczególności w postaci uchylenia postanowienia Prezesa ULC mimo, że organ zaniechał doręczenia decyzji zgodnie z wymogami Rozporządzenia Rady (WE) 1348/2000 r. z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych ("Rozporządzenie Rady (WE) 1348/2000").
2. 2. prawa materialnego, tj. 2.1.- poprzez poniechanie wykładni pojęcia "sprawy cywilnej lub handlowej", a także "dokumentu pozasądowego" o których mowa w art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1348/2000, podczas gdy wykładnia prowspólnotowa autonomicznego na gruncie prawa wspólnotowego terminu "sprawy cywilnej lub handlowej" oraz "dokumentu pozasądowego" pozwala na objęcie znaczeniowym zakresem tychże terminów również sprawy rozstrzygane przez organy administracyjne oraz decyzje tych organów. W związku ze wspomnianym wyżej naruszeniem prawa materialnego polegającym na nieprzeprowadzeniu przez WSA interpretacji powyższych terminów, WSA zaniechał wykładni tego terminu z zastosowaniem prowspólnotowych reguł interpretacyjnych, w tym nie wystąpił z pytaniem prejudycjalnym do ETS, tj. wnioskiem o interpretację terminu "sprawy cywilnej lub handlowej" oraz "dokumentu pozasądowego", o których mowa w art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1348/2000, w szczególności o ustalenie, czy sprawą cywilną w rozumieniu tego Rozporządzenia jest sprawa dotycząca odpowiedzialności przewoźnika lotniczego wobec pasażerów z tytułu odwołania lotów na podstawie Rozporządzenia 261/2004 oraz, czy decyzja organu administracji - Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego ustalająca odpowiedzialność odszkodowawczą przewoźnika wobec pasażera z tytułu odwołania lotu, stanowi "dokument pozasądowy" w rozumieniu art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1348/2000. Tymczasem zaistniały podstawy do takiego wniosku, ponieważ brak jest wyroków ETS wyjaśniających powyższe pojęcia w kontekście decyzji ustalających obowiązek zapłaty na rzecz pasażera odszkodowania na podstawie Rozporządzenia 261/2004. Ponadto zagadnienie to ma istotne znaczenie dla jednolitego stosowania Rozporządzenia 261/2004 poprzez wyjaśnienie charakteru zobowiązania do odszkodowania oraz ujednolicenia sposobu doręczania przez organy państw członkowskich decyzji w sprawie odszkodowania na rzecz pasażerów do przewoźników mających siedzibę w innym państwie członkowskim, 2.2.- błędną wykładnię pojęcia odszkodowania należnego pasażerom w razie odwołania lotów na podstawie art. 7 Rozporządzenia 261/2004 i błędne ustalenie, że odszkodowanie to jest "karą pieniężną". Wykładnia tego pojęcia zaproponowana przez WSA została przeprowadzona bez uwzględnienia reguł wykładni prowspólnotowej, zakładającej autonomiczność instytucji i definicji w aktach prawa wspólnotowego. Tymczasem, prowspólnotowa wykładnia przepisów Rozporządzenia 261/2004 pozwala na ustalenie, że rozporządzenie to - w zakresie postanowienia o odpowiedzialności odszkodowawczej wobec pasażerów - jest elementem europejskiego prawa umów, a postanowienia dotyczące wzajemnych świadczeń stron umowy transportu lotniczego, są elementem prawa umów. W konsekwencji odszkodowanie przewidziane w tym Rozporządzeniu nie ma charakteru "kary pieniężnej", ale odszkodowania w rozumieniu prawa cywilnego, przybierającego postać odszkodowania zryczałtowanego.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Ponadto wniesiono o skierowanie w trybie art. 234 TWE pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie wykładni terminów "sprawy cywilnej" i "dokumentu pozasądowego", zawartego w art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1348/2000, a także "odszkodowania", o którym mowa w art. 7 Rozporządzenia 261/2004 i w związku z tym wniesiono o zawieszenie postępowania do czasu wydania przez Trybunał orzeczenia w sprawie interpretacji tychże pojęć.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną działający za pośrednictwem pełnomocnika Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na gruncie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił wojewódzki sąd administracyjny, określenia ich charakteru na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieszczenia uzasadnienia uchybień zarzucanych sądowi.

Skarga kasacyjna opiera się na sformułowaniu zarzutów naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. odnoszą się do określonych w podstawach skargi kasacyjnej przepisów k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem art. 39 k.p.a., który w ocenie strony skarżącej nie daje podstaw do zastosowania takiego sposobu doręczenia, które miało miejsce w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym przepisem upatrywane jest naruszenie także art. 9, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. a także naruszenie Rozporządzenia Rady (WE) 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych (dalej: "rozporządzenie 1348/2000"). Powyższe zarzuty łączą się w ocenie autora skargi kasacyjnej, z zarzutami naruszenia prawa materialnego w tym sensie, że w związku z brakiem zastosowania przez organy administracji powyższego rozporządzenia do oceny sposobu doręczenia, Sąd zaniechał wykładni pojęcia "sprawa cywilna lub handlowa", "dokument pozasądowy" oraz błędnie zdefiniował termin "odszkodowanie".

Przejście do analizy powyższych argumentów powinno być poprzedzone stwierdzeniem, iż przedmiotem zaskarżonego postanowienia było stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy), bowiem decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, stwierdzająca naruszenie przez [...] z siedzibą w D. art. 7 ust. 1 lit. a w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c) oraz art. 9 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów (Dz.U.U.E L 46 z 17 lutego 2004 r., dalej: "rozporządzenie 261/2004"), została doręczona [...] w siedzibie przewoźnika w dniu 15 października 2007 r., a wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nadany został w polskiej placówce pocztowej w dniu 31 października 2007 r., a więc w 16 dniu od dnia doręczenia, przy czym nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku.

Zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów k.p.a. w kontekście dokonania nieprawidłowej kontroli ich błędnego zastosowania przez organy administracji stanowią zarzuty samodzielne o tyle, o ile przepisy te miałyby pierwszeństwo zastosowania przed przepisami rozporządzenia 1348/2000. Sprawą pierwszoplanową staje się zatem rozstrzygnięcie kwestii zastosowania rozporządzenia 1348/2000 do doręczenia powyższej decyzji, odnośnie do której autor skargi kasacyjnej wskazuje na jej s. 6-8, iż w jego ocenie, sposób doręczenia przedmiotowej decyzji powinien mieć miejsce na gruncie przepisów tego właśnie rozporządzenia.

Rozporządzenie 1348/2000 reguluje sprawy doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych. Jego tekst składa się z preambuły i czterech rozdziałów, z których rozdział I zawiera Przepisy ogólne, rozdział II – reguluje doręczanie dokumentów sądowych, rozdział III – doręczanie dokumentów pozasądowych, natomiast rozdział IV zawiera przepisy końcowe. Strona skarżąca, mimo, że zarzuca Sądowi I instancji brak dokonania wykładni pojęcia "dokument pozasądowy", nie kwestionuje, iż doręczona decyzja spełnia cechy dokumentu pozasądowego (stwierdzając wyraźnie na s. 13 skargi kasacyjnej, iż "skarżący wykazał w toku postępowania, że decyzja wydana przez organy administracji może być potraktowana jako dokument pozasądowy w rozumieniu tego rozporządzenia"), z czego wyprowadza wniosek, iż powinien być on doręczony w trybie określonym w rozporządzeniu.

Analiza treści rozporządzenia oraz jego systematyki nie potwierdza jednak tego stanowiska autora skargi kasacyjnej. Wskazane wyżej trzy rozdziały rozporządzenia, a zwłaszcza wyodrębnienie rozdziału III, odnoszącego się do dokumentów pozasądowych, posiada znamiona możliwego odmiennego doręczania tych dokumentów w stosunku do dokumentów sądowych. Art. 16 rozporządzenia bowiem, stanowiący jedyny przepis zamieszczony w rozdziale III, reguluje kwestię doręczania dokumentów pozasądowych wskazując, iż: "dokumenty pozasądowe mogą być przekazywane w celu doręczenia w innym Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia". Oznacza to, że w przypadku dokumentów pozasądowych zastosowanie trybu określonego w rozporządzeniu jest możliwe, ale nie jest obligatoryjne, co w ocenie Składu Orzekającego oznacza, że wobec niewskazania w rozporządzeniu trybu, w jakim miałoby się decydować zastosowanie przepisów rozporządzenia do doręczania dokumentów pozasądowych, to Państwo Członkowskie, które w tym zakresie działa przez swoje organy, w postaci konkretnego zadeklarowania wskazywałoby zastosowanie do danego doręczenia trybu określonego w rozporządzeniu. W sytuacji braku takiej deklaracji, brak jest podstaw do zastosowania trybu określonego w rozporządzeniu do doręczania konkretnego dokumentu pozasądowego.

Zastosowanie argumentów systemowych wykładni powoduje konieczność odmiennego traktowania spraw z zakresu doręczania dokumentów pozasądowych na podstawie wyodrębnienia rozdziału III (art.

16) tego rozporządzenia. Z kolei wykładnia językowa samego przepisu art. 16 nie budzi wątpliwości, że norma z niego zrekonstruowana normuje możliwość a nie obowiązek zastosowania trybu doręczenia określonego w rozporządzeniu. Jednocześnie, na gruncie zastosowania reguł kontekstowych i weryfikacyjnych wykładni, nie można znaleźć argumentów aksjologicznych, celowościowych czy funkcjonalnych, które zmieniałyby w jakimkolwiek zakresie powyższy rezultat wykładni systemowo-gramatycznej.

Prawidłowa w ocenie Składu Orzekającego w niniejszej sprawie, metodologia wykładni przepisów prawa Unii Europejskiej, zakładająca sprawdzenie wersji tekstu wyrażonych w danym języku z wersjami sformułowanymi w innych językach oficjalnych Unii Europejskiej, potwierdza powyższe stanowisko co do rozumienia wyrażenia, zawartego w art. 16 powyższego rozporządzenia, brzmiącego w języku polskim "dokumenty pozasądowe mogą być przekazane w celu ich doręczenia w innym Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia". Najistotniejszy fragment tej wypowiedzi normatywnej określony jest w wersji językowej francuskiej jako "les actes extrajudiciaires peuvent etre transmis aux fins de signification...", w wersji językowej niemieckiej jako: "Aussengerechtliche Schriftstucke konnen sum Zweck der Zustellung..." natomiast w wersji językowej angielskiej – "Extrajudicial documents may be transmitted for service...".

Wszystkie powyższe wersje językowe wskazują zatem jednoznacznie na możliwość zastosowania przepisów rozporządzenia do doręczania dokumentów pozasądowych, co oznacza, w przypadku, gdy nie ma odpowiedniej deklaracji Państwa Członkowskiego co do skorzystania w owej opcjonalnej drogi, że doręczanie odbywa się na gruncie przepisów krajowych.

Rozumienie reguły wyrażonej w art. 16 rozporządzenia 1348/2000 do oceny kwestii zastosowania jego przepisów do doręczenia przedmiotowej decyzji znajduje potwierdzenie na gruncie analizy argumentu językowo-semantycznego, odnoszącego się do samego terminu "dokument pozasądowy". Wskazuje ona, iż nie ma żadnych podstaw (których także nie wskazuje autor skargi kasacyjnej), aby decyzję administracyjną z dnia [...] października 2007 r. traktować jako dokument sądowy. Tylko bowiem w takim przypadku zastosowanie całego rozporządzenia, a zwłaszcza przepisów jego rozdziału II byłoby obowiązkiem Państwa Członkowskiego, a więc także jego organu administracji.

Samo zagadnienie znaczenia terminu "dokument pozasądowy", niekwestionowane zresztą w skardze kasacyjnej w tym sensie, że jej autor twierdziłby, iż decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r. należy potraktować nie jako dokument pozasądowy lecz jako dokument sądowy (co w świetle powyższych ustaleń interpretacyjnych uzasadniałoby bezpośrednio stanowisko o konieczności zastosowania rozporządzenia 1348/2000) nie budzi wątpliwości co do nieobjęcia zakresem pojęcia "dokument sądowy" decyzji administracyjnej, wydanej poza postępowaniem sądowym. Wskazany w skardze kasacyjnej (s.

14) wyrok TSUE (C-14/08 Roda Golf & Beach Resort SL), pozwala wprawdzie na zastosowanie do dokumentu pozasądowego przepisów wskazanego wyżej rozporządzenia 1348/2000, niemniej ów pogląd Trybunału, wskazując na zastosowanie art. 14 i art. 15 tego rozporządzenia, które dotyczy możliwości doręczania dokumentów sądowych pocztą oraz w drodze doręczania bezpośredniego, dotyczy zupełnie odmiennego od decyzji administracyjnej, dokumentu wystawionego przez notariusza, mającego jednoznacznie treść cywilnoprawną i będącego ściśle związanym z postępowaniem sądowym.

Brak jest w związku z powyższym podstaw do skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE dotyczącego pojęcia dokumentu pozasądowego, w stosunku do którego droga zastosowania może opierać się opcjonalnie na przepisach rozporządzenia 1348/2000, ale może również opierać się na przepisach prawa krajowego.

Nie są także, wobec powyższego, zasadne wnioski o zadanie pytań prejudycjalnych odnośnie do pojęcia sprawy cywilnej oraz odszkodowania. Niezależnie bowiem od tego, w jaki sposób zakreślone byłoby pojęcie odszkodowania czy też pojęcia sprawy cywilnej w związku z tytułem rozporządzenia 1348/2000, opcjonalne zastosowanie uregulowań rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów pozasądowych, w sytuacji braku wątpliwości co do takiego właśnie charakteru przedmiotowej decyzji administracyjnej oraz braku odpowiedniego zadeklarowania zastosowania rozporządzenia oznacza, iż oparcie się w toku sądowej kontroli działania organu administracji na kryteriach wyrażonych w przepisach prawa krajowego (k.p.a.) stanowiło prawidłowy sposób rozstrzygnięcia.

Ubocznie można wskazać, iż Sąd I instancji przyjął w zakresie pojęcia sprawy cywilnej koncepcję ograniczenia zakresu tego pojęcia, nie obejmującego wyjaśnionej precyzyjnie na s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku "sprawy administracyjnej". Niezależnie od trafności samego ujęcia tego ostatniego pojęcia, należy przyznać rację stronie skarżącej, iż pojęcie sprawy cywilnej, jeśli zostało już poddane analizie, należało ustalić w kontekście wykładni prowspólnotowej, co oznacza, że powinno ono być wyjaśniane także w kontekście rozumień przyjętych na gruncie prawa Unii Europejskiej.

Niezależnie jednak od powyższej konstatacji, wskazane wyżej ograniczenie zastosowania przepisów rozporządzenia do dokumentów pozasądowych czyni rozważania na temat objęcia pojęciem sprawy cywilnej kwestii doręczania decyzji stwierdzającej naruszenie przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia 261/2004, ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów, nie pozwala na powiązanie kwestii zakresu definicji terminu "sprawa cywilna" z treścią wyroku oddalającego skargę.

Dodatkowo należy podnieść, iż Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych ("doręczanie dokumentów") oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.Urz.U.E. I.324/79 z dnia 10 grudnia 2007 r.), zawierające w art. 16 identyczny w stosunku do rozporządzenia uchylonego przepis co do opcjonalnego zastosowania rozporządzenia do doręczania dokumentów pozasądowych, odmiennie niż rozporządzenie uchylone (13548/2000), w art. 1 ust. 1 precyzyjnie wyłącza z zakresu zastosowania rozporządzenia sprawy skarbowe, celne i administracyjne, a także sprawy z zakresu odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania podczas sprawowania władzy publicznej (acta iure imperi). Fakt nieobowiązywania rozporządzenia uchylającego w chwili podejmowania postanowienia zaskarżonego do Sądu I instancji wyklucza bezpośrednie zastosowanie tego wyłączenia, wyraźnie odróżniającego sprawę administracyjną od sprawy cywilnej i handlowej, do oceny kasacyjnej zaskarżonego wyroku, niemniej pozwala na interpretacyjne wykorzystanie takiego sposobu wyrażenia intencji jednoznacznego ograniczenia zakresu zastosowania rozporządzenia w sprawie doręczeń, które co do zasady nie zmieniło się w obu powyższych rozporządzeniach.

Pozwala to na przyjęcie tezy, iż związanie istoty kontrolowanego postępowania administracyjnego z kryteriami wyrażonymi w prawie krajowym prawidłowo antycypuje cele prawodawcy unijnego w zakresie interpretacyjnego określenia zakresu zastosowania rozporządzenia w sprawie doręczeń.

W konkluzji należy przyjąć, iż nie ma podstaw do przyjęcia, iż przepisy rozporządzenia 1348/2000 winny być obligatoryjnie zastosowane do doręczania decyzji administracyjnej jako rodzaju dokumentu pozasądowego. Konstatacja taka może być zasadnie wyprowadzona niezależnie od wskazywanych w skardze kasacyjnej kwestii niedokonania prowspólnotowej wykładni wyrażeń "sprawa cywilna" oraz "odszkodowanie". Niezależnie bowiem od zagadnienia zasadności argumentacji, prowadzącej do ewentualnego rozszerzenia pojęcia "sprawa cywilna" na postępowanie administracyjne w związku z wydaniem decyzji stwierdzającej naruszenie wskazanych wcześniej przepisów rozporządzenia 261/2004, problem zasadności zastosowania rozporządzenia 1348/2000 związany jest z pojęciem dokumentu pozasądowego, który miałby być doręczany na gruncie tego rozporządzenia. Podobnie, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii zastosowania trybu doręczania określonego w rozporządzeniu 1348/2000, ustalenie treści terminu "odszkodowanie" w kontekście porównawczej analizy pojęć "odszkodowania zryczałtowanego" (jak to określa autor skargi kasacyjnej na jej s. 14-16) oraz "zryczałtowanej kary pieniężnej czyli kary ustawowej" (jak to określa Sąd I instancji na s. 7 uzasadnienia wyroku).

W kontekście powyższych ustaleń za niezasadny należy uznać zawarty w skardze kasacyjnej impuls zmierzający do rozważenia skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych w sprawie wykładni terminów "sprawa cywilna" i "dokument pozasądowy" (art. 1 ust. 1 Rozporządzenia 1348/2000) oraz terminu "odszkodowanie" (art. 7 Rozporządzenia 261/2004). Wystąpiła bowiem sytuacja, o której mowa w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 6 października 1982 r. w sprawie Srl CILFIT i Lanificio di Gavardo SpA przeciwko Ministero della Sanita (sprawa 283/81), wskazująca z jednej strony na to, że kwestia pojęcia dokumentu pozasądowego w kontekście rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie pozostawia miejsca na racjonalne wątpliwości co do objęcia nim przedmiotowej decyzji administracyjnej, a z drugiej na to, że podniesione w tym zakresie pytanie nie byłoby, w związku z brakiem powyższych wątpliwości, z powodu treści regulacji art. 16 rozporządzenia 1348/2000, istotne dla rozstrzygnięcia sądowego, powstałego w wyniku przeprowadzenia niniejszej kontroli kasacyjnej.

Powyższe ustalenia pozwalają przejść do kontroli sposobu, w jakim Sąd I instancji odniósł się do zastosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez organ administracji, wydający postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne, bowiem Sąd I instancji prawidłowo i zgodnie z prawem zakwalifikował wydane w postępowaniu odwoławczym postanowienie. Dotyczy to jednoznacznego wskazania przez organ administracji uchybienia terminu do wniesienia odwołania na gruncie art. 134 k.p.a. W tym świetle należy ująć zarzut wskazujący na fakt braku skutecznego doręczenia decyzji wraz z tłumaczeniem oficjalnym jej treści, co w ocenie strony skarżącej oznacza, że bieg terminu do złożenia odwołania od takiej decyzji nie zaczął biec.

Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na brak wynikających z art. 39 k.p.a. ograniczeń odnośnie do wyboru podmiotów dokonujących doręczeń. Wskazany wymóg skuteczności doręczeń oznacza, że nie można uznać za naruszające ten przepis doręczenie dokonane za pośrednictwem innych niż poczta i własny pracownik upoważnionych podmiotów lub organów. Racjonalnie uzasadniony jest w szczególności argument, iż brak wystawiania przez pocztę irlandzką dokumentów zwrotnego poświadczenia odbioru wymagał posłużenia się sposobem doręczenia, w ramach którego takie potwierdzenie (pewność co do daty doręczenia) byłoby uzyskane. Także sposób upoważnienia, wobec braku szczegółowych wymogów określonych w k.p.a., należy uznać za spełniony w sytuacji zawarcia umowy ze spółką, przy pomocy której doręczono decyzję. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej (s. 11 skargi), nie ma podstaw do uznania, że umowa zawarta między organem a kurierem nie może być formą upoważnienia, o którym mowa art. 39 k.p.a., zwłaszcza, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest rozwiniętej argumentacji uzasadniającej taki pogląd.

Nie ma natomiast znaczenia dla oceny prawnej postanowienia fakt, że strona skarżąca nie potraktowała decyzji, doręczonej w lokalu siedziby firmy do rąk osoby upoważnionej do odbioru przesyłek, jako dokumentu czy korespondencji urzędowej, co spowodowało brak jej reakcji na to pismo w czasie, w ramach którego mogła złożyć odwołanie, zwłaszcza, że uczyniła to w okresie dwóch dni po upływie terminu do wniesienia odwołania, składając odwołanie w polskim urzędzie pocztowym.

Ten ostatni fakt wskazuje ponadto, że adresat zapoznał się z treścią decyzji, mimo braku tłumaczenia jej uzasadnienia oraz mimo faktu, że treść samej decyzji została przetłumaczona na język angielski jedynie nieoficjalnie. Nie składając natomiast wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, nie wiązał w istocie z trudnościami w zakresie rozumienia treści uzasadnienia wyrażonej w języku polskim faktu złożenia odwołania po terminie. W tym kontekście należy wskazać, iż zastosowanie przepisów k.p.a. do doręczeń decyzji administracyjnej podmiotom, posiadającym wprawdzie siedzibę poza granicami Polski, ale świadczącym usługi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powoduje, że zaakceptować należy ocenę Sądu I instancji (s. 5-6 uzasadnienia wyroku), że podmioty takie dokonują czynności urzędowych w języku polskim, a żaden przepis nie nakazuje wydawania decyzji w sprawie wykonywania zadań publicznych przez te podmioty na terytorium RP w języku innym niż język urzędowy, w związku z czym nieznajomość języka polskiego nie może być uznana za okoliczność uniemożliwiającą skuteczne doręczenie pisma (decyzji administracyjnej).

W tym kontekście, a także w świetle wcześniejszych wywodów odnośnie do jedynie opcjonalnego zastosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) 1348/2000 do doręczania decyzji administracyjnych jako dokumentów pozasądowych, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 9 k.p.a., a także art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. Sam fakt nieoficjalnego przetłumaczenia konstytutywnych elementów decyzji nie może być zakwalifikowany jako naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., natomiast nieprzetłumaczenie nawet w powyższy sposób uzasadnienia decyzji – jako naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Zwłaszcza że autor skargi kasacyjnej nie wskazuje na konkretne aspekty naruszenia obu przepisów na s. 12 skargi kasacyjnej, poza nie znajdującym oparcia w tych przepisach argumentem dotyczącym wydłużenia się okresu, w którym adresat takiej decyzji mógłby podjąć działanie.

Dodatkowo, w ramach analizy poprawności sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż w przypadku zarzutów naruszenia przepisów k.p.a., autor skargi kasacyjnej nie wskazał sposobu naruszenia tych przepisów przez Sąd I instancji, co jednak na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09) nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może skutkować nierozpoznaniem merytorycznym jej zarzutów (por. ONSAiWSA 2010/1/1, s. 33 i n., szczeg. s. 38-39), prowadząc do potraktowania takich zarzutów jako nakierowanych na sposób dokonanej przez ten Sąd kontroli działania organów administracji.

Niezależnie jednak od powyższego uchybienia, autor skargi kasacyjnej w odniesieniu do żadnego ze sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie przeprowadził odpowiedniej argumentacji, wykazującej możliwy i istotny wpływ podnoszonych uchybień na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Na gruncie natomiast art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zamierzony skutek skargi kasacyjnej może odnieść jedynie takie wykazanie naruszenia przepisów postępowania przez sąd I instancji, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Autor skargi kasacyjnej winien więc przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W przypadku niniejszej skargi kasacyjnej jej autor nie tylko nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, ale także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi.

W świetle ustalonej w toku kontroli kasacyjnej powyższej argumentacji, wskazującej na niezasadność naruszenia tak prawa materialnego jak i przepisów postępowania, należało zaskarżony wyrok uznać za zgodny z prawem, co na gruncie art. 184 p.p.s.a. prowadzi do oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej.