Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 16 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 416/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora [...] [...] i [...] w [...] z [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie odrzucenia zarzutów dotyczących danych zawartych w modernizowanej ewidencji gruntów i budynków.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - błędne zastosowanie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) – dalej ppsa, przez nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję organu odwoławczego w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 kpa i uchylenia skarżonej decyzji z uwagi na błędne przyjęcie przez organy i przez Sąd, że doszło do przyjęcia granicy działek ew. nr [...] i [...] a [...], obręb [...], wg ostatniego spokojnego posiadania w sytuacji, gdy ustalenie takie dokonane przez geodetę uprawnionego – [...] [...] było dowolne i dokonane wbrew zasadom przeprowadzania modernizacji określonymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zwłaszcza przez pominięcie § 38 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia i przeprowadzenie czynności na gruncie pomimo usprawiedliwionej nieobecności jednego z zainteresowanych właścicieli – A. S. i jego wniosku o wyznaczenie innego terminu,
- - art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ppsa, przez nierozpoznanie przez Sąd wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą mimo, że obowiązkiem Sądu było również uwzględnienie z urzędu innych okoliczności ujawnionych w toku prowadzonego postępowania, o ile uzasadniałyby one uwzględnienie skargi, co miało na celu dokonanie przez Sąd w oparciu o akta sprawy kontroli działania organów administracji publicznej orzekających w sprawie,
- - art. 141 § 4 ppsa, przez sformułowanie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny, bez wskazania jakim dowodom i z jakich przyczyn Sąd udzielił wiarygodności, a jakim takiego waloru odmówił, a także wykazanie tak sporządzonym uzasadnieniem braku prawidłowej analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: błędne zastosowanie art. 151 ppsa, przez nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa i uchylenia skarżonej decyzji z uwagi na błędne przyjęcie, że przebieg granicy pomiędzy działkami ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] jest sporny pomiędzy właścicielami sytuacji, gdy taki spór nie istniał i nie istnieje, co znalazłoby potwierdzenie w sytuacji stawiennictwa właściciela działki ew. nr [...] z obrębu [...] co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 39 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zarzutów kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Z akt wynika, że według oceny geodety istniejące dokumenty nie były wystarczające do określenia przebiegu granicy w sposób określony w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dlatego geodeta zastosował tryb określony w § 37 ust. 1 i § 39 powołanego rozporządzenia. Pomimo to, skarżąca odmówiła podpisania protokołu ustalenia granic. Również jeden z uczestników postępowania – A. S., w piśmie z [...] września 2018 r. (doręczonego do organu I instancji w dniu [...] września 2018 r.), stwierdził, że nie wyraża zgody na proponowany przebieg granicy pomiędzy działką [...] a [...].
Jakkolwiek więc uznanie przez geodetę niemożliwości stawienia się A. S. na gruncie w wyznaczonym terminie za nieusprawiedliwioną obecność nie było prawidłowe, to nie zmienia okoliczności, że ustalony przez geodetę przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...], wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, okazał się być sporny. Z tego względu zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego nie mógł być uwzględniony.
Z tego samego powodu także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 ppsa, jako przepisu postępowania, nie podważył prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjęcie przez geodetę przebiegu granicy w sposób ujęty w protokole ustalenia tego przebiegu okazało się ostatecznie sporne co do działek nr [...] i nr [...], dlatego ustalenie to nie jest wiążące dla określenia przebiegu granicy według stanu prawnego. Dał temu wyraz Sąd I instancji stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że modernizacja ewidencji gruntów i budynków nie przesądza stanu prawnego działek gruntu i w konsekwencji nie rozstrzyga sporu granicznego. Temu służy odrębne postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości, którego nie można zastąpić czynnościami w toku modernizacji ewidencji gruntów i budynków.
Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ppsa, nie wskazano natomiast innych okoliczności, które Sąd miał uwzględnić z urzędu. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa musi bowiem wskazywać, jakie okoliczności Sąd pominął i jaki miało to wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Twierdzenie o nieuzasadnionym zastosowaniu w sprawie § 39 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie zostało poparte w skardze kasacyjnej jakimikolwiek argumentami podważającymi dopuszczalność zastosowania tego przepisu.
Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa nie mógł być uwzględniony, ponieważ samo nieakceptowanie przez skarżącą treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mogło skutecznie podważyć zawartych w nim ustaleń i ocen uzasadniających rozstrzygnięcie sprawy w sposób określony w sentencji zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano bowiem wystarczające motywy, które przemawiają za poprawnością wydanego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.