Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 335/17 oddalił skargi kasacyjne B. J. i A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1201/15 w sprawie ze skarg R. S., B. J. i A. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.
A. F. w piśmie z [...] grudnia 2018 r. (data wpływu do Sądu) wniósł o uchylenie powyższego wyroku na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Złożony w niniejszej sprawie wniosek A. F. dotyczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 168 § 1 P.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 P.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego jako ostateczne nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym. Wskazany jako podstawa prawna wniosku art. 165 P.p.s.a. odnosi się zaś jedynie do postanowień niekończących postępowanie w sprawie, tym samym wniosek o uchylenie wyroku nie mógł wywołać zamierzonego skutku.
W związku z powyższym wniosek jako niedopuszczalny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a., podlegał odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 335/17 oddalił skargi kasacyjne B. J. i A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1201/15 w sprawie ze skarg R. S., B. J. i A. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.
A. F. w piśmie z [...] listopada 2018 r. (data wpływu do Sądu) zwrócił się z wnioskiem o wykładnię powyższego wyroku. We wniosku wskazał na art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", i podniósł, że w dniu orzekania Naczelny Sąd Administracyjny "znając fakty i dowody zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 21 lipca 1994 r., sygn. akt SA/Kr 1262/93", działał wbrew gwarancji zawartej w dyspozycji tego przepisu. Wskazał na szereg dokumentów twierdząc, że Sąd zobowiązany był do zbadania materiału dowodowego w sprawie. Wniósł ponadto o powołanie na świadka Starostę Powiatu [...] oraz P. Ć. na okoliczność, że Skarb Państwa nie objął gruntu w posiadanie przez co najmniej 10 - 15 lat, a zatem nie utworzono tam placówki dobra publicznego. W piśmie z [...] lutego 2019 r. zawarł uzupełnienie wniosku o wykładnię.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 P.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Konieczność wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wtedy, gdy jest ono sformułowane w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, jak i do uzasadnienia wyroku. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Podkreślić także trzeba, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23 września 2008 r. sygn. akt I OZ 698/08; 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II GZ 1/10 i 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 406/09).
Argumentacja zawarta w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku nie mogła stanowić podstawy do dokonania wykładni wyroku. Wnioskodawca stawia szereg pytań i zarzutów w odniesieniu do uzasadnienia wyroku i jego treści. Zmierza więc do nowej interpretacji rozstrzygnięcia oraz argumentów podanych w uzasadnieniu wyroku w kontekście własnego stanowiska. Wypełnienie takiego żądania wykracza poza obszar właściwy dla dokonywania wykładni wyroku na podstawie art. 158 P.p.s.a. w kontekście wątpliwości co do jego treści. Zwłaszcza, że argumenty odnoszące się do poszczególnych zagadnień podniesionych we wniosku zostały przedstawione w obszernym uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w takim zakresie rozwinięcia, w jakim w ocenie Sądu należało je wskazać jako podstawa wyroku.
Sąd kasacyjny sporządzając uzasadnienie wyroku nie ma obowiązku odnosić do wszystkich znanych mu z urzędu faktów i okoliczności sprawy oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Obowiązkiem Sądu jest rozpoznanie sprawy w granicach zakreślonych skargą kasacyjną i odniesienie się do podniesionych w niej zarzutów, co też Naczelny Sąd Administracyjny uczynił w kwestionowanym przez wnioskodawcę uzasadnieniu wyroku.
Nawiązanie we wniosku do wynikającego z art. 170 P.p.s.a. związania Naczelnego Sądu Administracyjnego prawomocnym orzeczeniem sądu stanowi w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Ponadto należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lipca 1994 r. sygn. akt SA/Kr 1262/93 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z powodów nienależytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które są istotne z punktu widzenia przesłanek zwrotu nieruchomości. Okoliczności te zaś zostały wyjaśnione w toku dalszego postępowania administracyjnego i poddane ocenie Sądu, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku z 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 335/17.
Wniosek zaś o powołanie świadków na okoliczność objęcia w posiadanie gruntu przez Skarb Państwa jest niedopuszczalny jako nieodpowiadający wymogom art. 106 § 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł, jak sentencji.