Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 446/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] spółka z o. o. w [...] na akt Burmistrza Miasta Szczecinek z dnia 19 grudnia 2018 r., nr K.7221.1.41.2018 w przedmiocie zatwierdzenia projektu tymczasowej organizacji ruchu.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżonym do Sądu I instancji aktem Burmistrz Miasta Szczecinek jako zarządca drogi wewnętrznej położonej na terenie działek nr [...], [...], [...] w obr. [...] Szczecinek, poinformował że skraca termin obowiązywania zatwierdzonej tymczasowej organizacji ruchu z dnia 20.09.2018 r. - pn. "Budowa budynku usługowo mieszkalnego na terenie działek nr [...] i [...] w obr. [...] Szczecinek" - na czas robót dla zadania pn. "Budowa budynku usługowo mieszkalnego na terenie działek nr [...] i [...] w obr. [...] Szczecinek" w zakresie wjazdu pojazdów o masie powyżej 3,5 tony do dnia 21.12.2018 r. W związku z powyższym w terminie do dnia 21.12.2018 r. nakazał usunięcie tabliczki T-0 "Nie dotyczy służb miejskich i pojazdów budowy" umieszczonej pod znakiem B-18 (3,5 t). Organ wskazał, że pozostałe oznakowanie może pozostać do dnia 31.12.2019 r. Organ uzasadniając swoją decyzję podał, że podjęta została z uwagi na ciągłe skargi mieszkańców budynku przy ulicy [...] na uciążliwości związane z transportem pojazdów ciężarowych i ciężkiego sprzętu obsługującego budowę oraz z uwagi na nieprzestrzeganie warunków zatwierdzonej organizacji ruchu. Jednocześnie poinformował, że umożliwia Skarżącej dojazd dla samochodów ciężarowych do budowy od parkingu przy ul. [...] po uzyskaniu stosownego zezwolenia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższy akt wniosła [...] Spółka z o. o. w [...].
Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Organ argumentował nieprzestrzeganiem przez Inwestora warunków: braku zapewnienia bezpiecznego ruchu pieszych, stwarzanie niebezpieczeństwa dla innych użytkowników drogi przez przejazd pojazdów ciężarowych, blokowanie dojazdu do posesji oraz dojazdu służb miejskich przez przejeżdżające pojazdy Skarżącego. Ustalenia te poprzedzone były wielokrotnymi skargami Wspólnot Mieszkaniowych w Szczecinku: przy ul. [...] i ul. [...] oraz Zarządców ww. nieruchomości, w sprawie naruszania zakazu wjazdu na drogę wewnętrzną przez samochody ciężarowe obsługujące budowę prowadzoną przez Skarżącą na działkach nr [...] i nr [...] w obrębie [...]. Organ poinformował Skarżącą, że umożliwi dojazd dla samochodów ciężarowych do budowy od parkingu przy ul. [...] po uzyskaniu stosownego zezwolenia. Nie budzi wątpliwości Sądu wojewódzkiego, że całość działań podejmowanych przez organ skłania do przekonania o prawidłowości zatwierdzenia zmiany tymczasowej organizacji ruchu.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [...] Spółka z o. o. w [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
- I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 6 p.p.s.a., wyrażające się w rozpoznaniu skargi na akt Burmistrza Miasta Szczecinek z dnia 19 grudnia 2018 r. w przedmiocie zmiany zatwierdzonej w dniu 20 września 2018 r. tymczasowej organizacji ruchu dla zadania pn. "Budowa budynku usługowo mieszkalnego na terenie działek nr [...] i [...] w obr. [...] Szczecinek", jedynie na podstawie okoliczności, które w żaden sposób nie mają odzwierciedlenia w samym akcie, w wyniku czego doszło do nieuwzględnienia skargi i niestwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, podczas gdy Sąd powinien oceniać nie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy prowadzonych przez organ, do których treść zaskarżonego dokumentu w żaden sposób się nie odnosi, lecz powinien oceniać sam akt, jego treść oraz powoływane w nim dokumenty znajdujące się w aktach sprawy organu, a z których faktycznie wynikało, że zmiana organizacji ruchu nastąpiła na jedynie na podstawie bezkrytycznego uwzględnienia twierdzeń członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], a co świadczyło o nieprawidłowości w procesie oceny, a jednocześnie słuszności zarzutu zgłoszonego w skardze, tj. naruszenia art. 10 ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1990) w zw. z § 3 ust. 1a pkt. 1 oraz ust 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r. poz. 784), co w konsekwencji powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności aktu.
Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Burmistrz Miasta Szczecinek dochodząc jej oddalenia oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna (środek odwoławczy) została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie powołano się na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie stwierdzić należy, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Podstawowym zagadnieniem spornym w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie jest kwestia prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego, który następnie był podstawą do wydania aktu przez Burmistrza Miasta Szczecinek z dnia 19 grudnia 2018 r., nr K.7221.1.41.2018 w przedmiocie zatwierdzenia projektu tymczasowej organizacji ruchu.
Zarzuty skierowane wobec wyroku Sądu I instancji usiłują wykazać, że treść kwestionowanego aktu Burmistrza Miasta Szczecinek niedostatecznie wyjaśnia (uzasadnia, motywuje) jego wydanie na gruncie zastosowanej regulacji prawnej, co niezasadnie zaakceptował Sąd wojewódzki. Wokół powyższego koncentrują się zarzuty środka odwoławczego w niniejszej sprawie.
Już na wstępie realizowanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej należy podkreślić stanowisko, akcentowane również w wyroku Sądu instancji, że zaskarżone zatwierdzenie zmiany organizacji ruchu przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego (Burmistrza Miasta Szczecinek), dalej też zatwierdzenie, w oparciu o art. 10 ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018r. poz. 1990) w związku z właściwymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017r. poz. 784), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stan faktyczny przedstawiony w tym akcie został w sposób bardzo zwięzły (syntetyczny), niemniej jednak w stopniu wystarczającym dla właściwego zastosowania kontrolowanej w postępowaniu kasacyjnym regulacji prawnej i wydania aktu przez Burmistrza Miasta Szczecinek z dnia 19 grudnia 2018 r., nr K.7221.1.41.2018 w przedmiocie zatwierdzenia projektu tymczasowej organizacji ruchu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany akt – zatwierdzenie zmiany organizacji ruchu przez Burmistrza Miasta Szczecinek zawiera niezbędne dla tego typu aktu składniki (elementy).
Sąd I instancji zasadnie uznał, że postępowanie prowadzące do wydania aktu zostało przeprowadzone wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nie sposób więc kwestionować ustaleń faktycznych wypływających z bogatego materiału dowodowego, które legły u podstaw zaskarżonego aktu Burmistrza Miasta Szczecinek. Zakres prowadzonego przez organ postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzały natomiast do wykazania, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy dotyczących prawidłowego zastosowania zwłaszcza przywoływanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, zaś Sąd I instancji takie postępowanie organu zaakceptował. Z takim stanowiskiem strony skarżącej nie można się jednak zgodzić.
Należy podkreślić, że o zakresie postępowania dowodowego decyduje nie subiektywne przekonanie strony, lecz treść przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie. Niezbędne dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy. W niniejszej sprawie organ wykonawczy gminy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe oraz wyjaśnił i przeanalizował wszystkie te okoliczności, które były niezbędne do wydania prawidłowego aktu – zatwierdzenia zmiany tymczasowej organizacji ruchu.
Zwięzłe przedstawianie w treści aktu jego podstawy faktycznej, mającej pełne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym ulokowanym w aktach sprawy, nie miało znaczenia dla prawidłowości zatwierdzenia zmiany tymczasowej organizacji ruchu przez Burmistrza Miasta Szczecinek.
Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że zarzuty środka odwoławczego są nieuprawnione.
Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił bowiem nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd oparł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.