Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R.S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia do celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I Instancji wskazał, że orzeczeniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. utrzymano w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem. Sąd wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz. U. z 2014 r., poz. 839 ze zm.), a przedmiotowe orzeczenie wydane zostało w związku z koniecznością ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu, spowodowanego wypadkiem.
Wskazał, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, gdyż w sprawach, na potrzeby których wydawane są orzeczenia takie jak zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, właściwy jest sąd powszechny (art. 22 ust. 4 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową). Z tego względu wniesioną skargę uznał za niedopuszczalną i odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł, reprezentowany przez r.pr. J.K., R.S., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania sadowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi naruszenie art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. polegające na przyjęciu, że nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego orzeczenie komisji lekarskiej II instancji co do kwestii procesowych, nie zaś medycznych (merytorycznych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Stosownie do brzmienia art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Ponadto, zgodnie z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna może zostać sporządzona przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowany nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, jak również przez prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka, doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami i rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna, wniesiona w dniu 10 października 2015 r. (data prezentaty sądu) od postanowienia Sądu I instancji z dnia 22 września 2015 r., sporządzona została przez r.pr. J.K.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), r.pr. J.K. wymierzona została kara zawieszenia prawa wykonywania zawodu na okres 3 lat. Przedmiotowe orzeczenie uprawomocniło się w dniu 16 września 2015 r. Zatem od dnia 16 września 2015 r. r.pr. J.K. nie posiadał uprawnień do wykonywania zawodu.
W konsekwencji uznać należy, że skarga kasacyjna wniesiona już po uprawomocnieniu się postanowienia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2014 r., sporządzona została przez osobę do tego nieuprawnioną. Zatem nie spełnia ona warunków określonych w art. 175 p.p.s.a. a brak ten nie jest usuwalny, co powoduje, że uznać należało ją za niedopuszczalną. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.
Dodatkowo Sąd podkreśla, że na ocenę czy w momencie sporządzenia skargi kasacyjnej jej autor został już ukarany prawomocnym postanowieniem o wymierzeniu kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu radcy prawnego, nie miała wpływu data wskazana na skardze kasacyjnej, tj. 1 września 2015 r. W dacie tej bowiem niemożliwym było sporządzenie skargi kasacyjnej do postanowienia wydanego dopiero w dniu 22 września 2015 r., a doręczonego pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 października 2015 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną.