Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt III SAB/Łd 15/15, po rozpoznaniu skargi T. G. na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie załatwienia pisma z dnia 22 lutego 2014 r., umorzył w pkt 1 postępowanie sądowoadministracyjne oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 postanowienia).
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
W piśmie opatrzonym datą "2 kwietnia 2014" T. G. wniósł skargę na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 22 lutego 2014 r. "o dopełnienie zaniechanych czynności przywrócenia treści mapy zasadniczej działki nr [...]/Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa...".
Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie odpisu pisma z dnia 22 lutego 2014 r., którego dotyczy skarga na bezczynność i dowodu złożenia pisma w organie oraz wykazania, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 25 kwietnia 2014 r. skarżący złożył kserokopie dwóch pism, tj.:
- 1) opatrzonego datą "Płock 22 lutego 2014" zatytułowanego "Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za wnioskiem z dnia 22 grudnia 2013r./Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa/Wniosek o dopełnienie zaniechanych czynności przywrócenia treści mapy zasadniczej" wraz z dowodem nadania do Starosty Łódzkiego Wschodniego w dniu 25 lutego 2014 r.;
- 2) opatrzonego datą "Płock 22 lutego 2014" zatytułowanego "Zażalenie na bezczynność organu Starosty Łódzkiego Wschodniego w sprawie: [...] dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej/samowolnych przeróbek mapy zasadniczej..." skierowanego do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 25 lutego 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 13/14, odrzucił skargę T. G. na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie załatwienia pisma z dnia 22 lutego 2014 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący w dniu 25 lutego 2014 r. skierował do organów administracji – wniosek o załatwienie sprawy i jednocześnie również w dniu 25 lutego 2014 r. - zażalenie na niezałatwienie sprawy w przedmiocie tego wniosku. Uwzględniając konieczność wyczerpania wszelkich środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego, należy ustalić, kiedy strona skierowała zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia. W tym kontekście istotny jest więc czas, jaki upłynął od dnia złożenia wniosku o załatwienie sprawy do dnia wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia. W ocenie Sądu skarżący nie wyczerpał trybu z art. 37 § 1 k.p.a., bowiem w tym samym dniu złożył przedmiotowe pisma.
Zdaniem Sądu, skierowanie wniosku o załatwienie sprawy w dniu wniesienia zażalenia na bezczynność organu, nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a.
Od powyższego orzeczenia T. G. złożył skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3158/14 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 13/14.
W uzasadnieniu podkreślono, że jedynym warunkiem formalnym, który musi być spełniony, aby skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania była dopuszczalna, jest wcześniejsze złożenie zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zdaniem NSA niezrozumiałe jest stwierdzenie, że złożenie obu pism w tej samej dacie "pozbawiło organ I instancji możliwości wynikającej z treści art. 35 § 3 k.p.a., a zatem miesięcznego terminu na niezałatwienie sprawy". Niezależnie bowiem od wadliwych działań strony organ ma obowiązek prowadzić postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami, a ewentualne opóźnienia spowodowane z winy strony są uwzględniane zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. W konkretnej sprawie organ powinien złożonemu przez stronę wnioskowi nadać właściwy bieg, a zażalenie miał obowiązek przekazać organowi wyższego stopnia, który oceniłby jego zasadność.
Ponadto wskazano, że Sąd powinien przede wszystkim ustalić, czy doszło do wszczęcia i zakończenia postępowania w konkretnej sprawie. W szczególności obowiązkiem Sądu było zweryfikowanie okoliczności podanych w skardze i odpowiedzi złożonej przez organ administracji, który domagając się oddalenia skargi wskazał na załatwienie sprawy. Natomiast fakt ewentualnego złożenia wniosku równocześnie z zażaleniem mógłby mieć znaczenie dla oceny zasadności skargi, a nie jej dopuszczalności, zwłaszcza gdy Sąd rozpoznaje sprawę po upływie tak długiego okresu od dnia złożenia zażalenia oraz skargi na bezczynność organu.
NSA podkreślił, że strona wskazując na bezczynność organu nawiązała nie tylko do wniosku z 22 lutego 2014 r., ale też do dwóch zażaleń z dnia 1 kwietnia 2014 r., które w ustaleniach Sądu zostały pominięte. Nieprecyzyjne jest też przedstawienie w uzasadnieniu postanowienia treści pism z 22 lutego 2014 r. Sąd opisuje bowiem, że dwa pisma opatrzone datą 22 lutego 2014 r. zatytułowane były jako "zażalenia", a rozważania odnosi do wniosku z dnia 22 lutego 2014 r. oraz zażalenia z tej samej daty, wywodząc następnie, że równoczesne ich złożenie wykluczało skuteczne wyczerpanie trybu zaskarżenia bezczynności.
Ponadto w analizie stanu faktycznego Sąd I instancji pominął fakt, że jedno z zażaleń z dnia 22 lutego 2014 r. odnosi się do wniosku z 22 grudnia 2013 r., a drugie zażalenie do sprawy o oznaczonym numerze. Treść pism złożonych przez skarżącego wskazywała więc na toczące się już postępowanie, co może oznaczać, iż wadliwie Sąd uznał wniosek z 22 grudnia 2014 r. jako wszczynający odrębne postępowanie. Sąd ustalając stan faktyczny sprawy nie uwzględnił również informacji organu, dotyczących przeprowadzenia i zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem z 22 grudnia 2013 r. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia świadczy o mało wnikliwym zbadaniu akt administracyjnych. Ponadto dla właściwego rozpoznania sprawy niezbędne było przeprowadzenie dowodu z akt sprawy sądowoadministracyjnej zakończonej wyrokiem z 9 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 14/14.
Reasumując wskazano, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd Wojewódzki dokona ustaleń niezbędnych do oceny dopuszczalności skargi oraz w razie potrzeby jej zasadności. Celem uniknięcia ewentualnego rozstrzygania o sprawie objętej już wyrokiem sądu, konieczne będzie zbadanie zakresu sprawy zakończonej wyrokiem podjętym w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Łd 38/14. Jak bowiem wynika z akt sprawy oraz wyroków podjętych w odrębnych postępowaniach sądowych składane przez skarżącego liczne pisma mogą dotyczyć tożsamej sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej co ma znaczenie w kontekście art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. lub art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji postanowił dopuścić jako dowód w sprawie akta spraw o sygn. akt III SAB/Łd 14/14, III SAB/Łd 38/14 i III SA/Łd 481/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umarzając postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej kolejności wskazał, że skarga jest dopuszczalna mimo, że w przedmiocie wniosku skarżącego z 22 lutego 2014 r. wydany został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 38/14.
Skarga na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w załatwieniu pisma z 22 lutego 2014 r. została wniesiona w dniu 2 kwietnia 2014 r. Postanowieniem z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 13/14 WSA w Łodzi odrzucił skargę z uwagi na niezłożenie przez skarżącego zażalenia, o którym mowa w art.37 § 2 k.p.a. Od tego postanowienia T. G. wniósł skargę kasacyjną. W dniu 13 sierpnia 2014 r. T. G. wniósł do WSA w Łodzi ponowną skargę na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie pięciu pism w tym między innymi pisma z 22 lutego 2014 r., co do którego wniesiono skargę w niniejszej sprawie. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą III SAB/Łd 38/14. W sprawie tej wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r. zobowiązano Starostę Łódzkiego Wschodniego do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie pięciu pism w tym m.in. pisma z 22 lutego 2014 r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt organowi. Wyrok w sprawie III SAB/Łd 38/14 stał się prawomocny.
Zdaniem Sądu powstała wątpliwość czy dopuszczalne było rozpoznanie sprawy skoro prawomocnym wyrokiem w sprawie III SAB/Łd 38/14 WSA w Łodzi rozstrzygnął sprawę bezczynności Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie wniosku z 22 lutego 2014 r. Sąd stanął na stanowisku, że dopuszczalne było rozpoznanie sprawy mimo wydania wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14. Mimo wydania wyroku sądowego organ może być bowiem nadal w bezczynności w załatwieniu pisma strony. Nadto po zmianie przepisu art. 149 P.p.s.a. sądy orzekają czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W poprzedniej sprawie (tzn. w sprawie III SAB/Łd 38/14) Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W następnej zaś sprawie sąd ewentualnie może orzec, że doszło do bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, co może mieć istotne znaczenie dla strony. W związku z czym, mimo wydania wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14, dopuszczalne było rozpoznanie niniejszej sprawy tym bardziej, że skarżący nadal popierał skargę podnosząc, że organ administracji jest cały czas w bezczynności.
W ocenie Sądu skarga była dopuszczalna gdyż przed jej wniesieniem wyczerpano środek zaskarżenia przewidziany w art.37 § 1 k.p.a. W dniu 25 lutego 2014 r. T. G. wniósł bowiem zażalenie do Łódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego. Wprawdzie zażalenie to wniesiono w tym samym dniu co pismo skarżącego z 22 lutego 2014 r. (tzn. oba pisma wniesiono 25 lutego 2014 r.) lecz należało uznać, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał środek prawny, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Niezależnie od tego podniesiono, że w dniu 2 kwietnia 2014 r. skarżący złożył kolejne zażalenie do organu odwoławczego na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego. Można zatem przyjąć, że przed wniesieniem skargi wyczerpany został tryb postępowania określony w art. 52 § 1 P.p.s.a. Wprawdzie w sprawie III SAB/Łd 38/14 Sąd uznał, że wyczerpanie trybu nastąpiło poprzez wniesienie zażalenia do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 5 sierpnia 2014 r. lecz Sąd w tamtej sprawie nie dysponował wszystkimi pismami, które zostały złożone w niniejszej sprawie.
Sąd zaznaczył, że T. G. wniósł skargę na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie jego pisma z dnia 22 lutego 2014 r. Pismo to skarżący zatytułował "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za wnioskiem z 22 grudnia 2013 r.". Jego analiza wskazuje, że skarżący domaga się "przywrócenie treści mapy zasadniczej dz. [...] za decyzją Burmistrza M. Tuszyna (BMT)", "sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej", "usunięcia z mapy napisu – granica sporna". Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Starosta Łódzki Wschodni połączył do wspólnego rozpoznania wnioski skarżącego z dnia 8 września 2013 r., 22 lutego 2014 r. i z 25 marca 2014 r. gdyż dotyczą one tego samego żądania i nie było przeszkód aby zostały rozstrzygnięte łącznie.
Następnie decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Starosta Łódzki Wschodni po rozpatrzeniu wymienionych trzech wniosków odmówił wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów obrębu [...] zmian dla działki nr [...] stanowiącej własność T. G. (w aktach administracyjnych). Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. rozpoznano zatem wniosek z 22 lutego 2014 r.
W ocenie Sądu organ administracji dopuścił się bezczynności w załatwieniu wymienionego wniosku. Pomiędzy datą złożenia wniosku (25 lutego 2014 r.) a jego rozstrzygnięciem ([...] marca 2015 r.) upłynęło 13 miesięcy. Przekroczony został zatem znacznie termin miesięczny, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. jak również termin dwumiesięczny dla spraw szczególnie skomplikowanych w rozumieniu art. 35 § 3 k.p.a. Przed wydaniem decyzji z [...] marca 2015 r. organ I instancji pismem z 4 marca 2014 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego pismo z 22 lutego 2014 r. a następnie przesłał je do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego będąc przekonany, że dotyczyło ono sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Starosty Łódzkiego Wschodniego z [...] stycznia 2014 r. Dopiero po wydaniu wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14 organ I instancji rozstrzygnął wniosek z 22 lutego 2014 r. decyzją z [...] marca 2015 r. Ostatecznie zatem pismo skarżącego zostało rozstrzygnięte decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego. Skoro zatem w postępowaniu sądowoadministracyjnym organ I instancji decyzją z [...] marca 2015 r. rozpoznał wniosek z 22 lutego 2014 r. to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że wniosek z 22 lutego 2014 r. nie został rozpoznany bo decyzja z [...] marca 2015 r. nie rozstrzygnęła wniosku zgodnie z żądaniem T. G. Podkreślono przy tym, że przedmiotem postępowania nie jest ocena prawidłowości decyzji z [...] marca 2015 r. lecz to czy w przedmiocie wniosku z 22 lutego 2014 r. organ I instancji wydał określony akt.
W przekonaniu Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie wynikało z lekceważenia strony czy też innych rażących naruszeń prawa. Organ administracji nieprawidłowo zrozumiał treść pisma z 22 lutego 2014 r. sądząc, że jest to pismo złożone do sprawy w której wydano postanowienie z [...] stycznia 2014 r., zaś sprawa została przesłana do organu odwoławczego. W związku z czym Starosta Łódzki Wschodni odpowiedział skarżącemu na to pismo (pismem z 4 marca 2014 r.), a następnie przesłał je do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który także odpowiedział na to pismo (pismem z 11 marca 2014 r.). Opóźnienie w rozpoznaniu wniosku z 22 lutego 2014 r. wynikało zatem ze złego zrozumienia treści tego pisma.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. G., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez umorzenie postępowania na podstawie błędnego uznania, że organ wydał decyzję w przedmiocie pisma skarżącego z dnia 22 lutego 2014 r.;
- 2) art. 149 § 1 P.p.s.a. przez uznanie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organ decyzją z dnia [...] marca 2015 r. odmówił wprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego zmian, co zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku WSA, nadal stanowi o bezczynności organu. Decyzji tej nie można uznać za wydaną w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 22 lutego 2014 r., a tym samym brak podstaw do uznania postępowania w przedmiocie skargi na bezczynność organu za bezprzedmiotowe i umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 ust. 3 P.p.s.a.
Nawet przyjmując, że organ wydał decyzję w dniu [...] marca 2015 r. bezczynność trwała 13 miesięcy i 2 dni, co stanowi rażąco długi okres, w stosunku do wymogów z art. 35 § 3 k.p.a.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w pkt 1 i 2 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania;
- 2) przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, które nie zostały opłacone w całości, ani w części;
- 3) nieobciążanie T. G. kosztami postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Starosta Łódzki Wschodni wniósł o jej oddalenie, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie zachodzi przyczyna nieważności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 3 P.p.s.a., gdyż skarga T. G. na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie załatwienia pisma z dnia 22 lutego 2014 r. została już wcześniej prawomocnie osądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 38/14.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W zakresie objętym regulacją powołanego przepisu stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Innymi słowy przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11; dostępny w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zarówno w sprawie III SAB/Łd 38/14, jak i w sprawie niniejszej zachodziła tożsamość podmiotowa, gdyż podmiotem praw i obowiązków był organ - Starosta Łódzki Wschodni oraz skarżący – T. G. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia mają zatem granice powagi rzeczy osądzonej, jakie wyznaczyło rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 38/14. Powyższym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał Starostę Łódzkiego Wschodniego do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosków T. G.: 1) z dnia 8 września 2013 r. i 22 lutego 2014 r., dotyczących "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z ostateczną decyzją BMT z [...] września 2014 r. w temacie umieszczenia napisu granica sporna";
- 2) z dnia 25 marca 2014 r. dotyczącego "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z zarysem pomiarowym z 1996 r. przez ujawnienie punktu 1402 i przywrócenie punktu 803";
- 3) z dnia 11 maja 2013 r. i 26 maja 2014 r. dotyczących "wyłączenia z powiatowego zasobu geodezyjnego nielegalnie przyjętego operatu geodety J." w terminie 30 dni, od dnia doręczenia akt organowi oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z punktu 1 sentencji wyroku z dnia 12 grudnia 2014 r. wynika, że przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w rozpatrzeniu wniosku T. G. m.in. z dnia 22 lutego 2014 r. Analiza powyższego wyroku nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji była bezczynność w zakresie, w jakim dotyczyła odmowy wprowadzenia przez organ do operatu ewidencji gruntów obrębu [...] zmian dla działki nr [...], stanowiącej własność skarżącego. Okoliczność, że w wyroku z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 38/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał organ do załatwienia innych wniosków strony (z dnia 8 września 2013 r., z dnia 25 marca 2014 r., z dnia 11 maja 2013 r. i 26 maja 2014 r.) nie zmienia faktu, że zarówno w sprawie niniejszej, jak i zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r. przedmiot sprawy (w zakresie wniosku z dnia 22 lutego 2014 r.) był tożsamy.
Na powyższe zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3158/14, którym uchylono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 13/14. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki – kierując się przedstawioną wykładnią art. 52 § 1 P.p.s.a. – dokona ustaleń niezbędnych do oceny dopuszczalności skargi oraz w razie potrzeby jej zasadności. Sąd podkreślił, że celem uniknięcia ewentualnego rozstrzygania o sprawie objętej już wyrokiem sądu, konieczne będzie zbadanie zakresu sprawy zakończonej wyrokiem podjętym w dniu 12 grudnia 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 38/14. Jak bowiem wynika z akt sprawy oraz wyroków podjętych w odrębnych postępowaniach sądowych składane przez skarżącego liczne pisma mogą dotyczyć tożsamej sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej co ma znaczenie w kontekście art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. lub art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Podkreślić należy, że przy badaniu negatywnych przesłanek dopuszczalności skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a., Sąd I instancji bada ich wystąpienie zarówno w dacie wniesienia skargi, jak i w dniu orzekania. Ponieważ w dniu orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie, tj. 8 września 2015 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 38/14 był prawomocny, Sąd ten powinien odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Skoro Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, że wyrok z dnia 12 grudnia 2014 r. korzysta z powagi rzeczy osądzonej, co wyklucza ponowne rozstrzyganie w tej sprawie i wydał wyrok pomimo niedopuszczalności skargi, Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z dyspozycji art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Łodzi z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt III SAB/Łd 15/15 i odrzucił skargę T. G. na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w przedmiocie załatwienia pisma z dnia 22 lutego 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie wynagrodzenia za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 254 § 1 P.p.s.a.).