Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29.11.2005 r. sygn. akt III SA/Gd 53/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], która utrzymana została w mocy decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Decyzjami tymi uchylona została, w wyniku wznowienia postępowania, decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 12.11.2002 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Scania zarejestrowanego przez J. K. i którą odmówiono rejestracji tego pojazdu i zwrócono dowód rejestracji. Wznowienie postępowania i uchylenie w nim rejestracji pojazdu należącego do J. K. nastąpiło z tego względu, że na skutek sprzeciwu Prokuratury Rejonowej w Świecku, uchylona została pierwsza rejestracja tego pojazdu, dokonana na H. F., wobec skazania go za poświadczenie nieprawdy przy rejestracji tego samochodu, który nabył następnie J. K., co przesądza o tym, że każda następna rejestracja, jako kolejna, wymaga przedstawienia dowodu rejestracyjnego, a ten został H. F. uchylony.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że decyzja o zarejestrowaniu samochodu na rzecz H. F. została uchylona jako wydana w wyniku przestępstwa, czego konsekwencją było uchylenie kolejnych decyzji o rejestracji, wydanych już J. K., gdyż przedstawiony przez niego pierwszy na ten samochód dowód rejestracyjny przestał funkcjonować w obrocie prawnym i wobec tego nie można było pozostawić decyzji rejestracyjnych wydanych w oparciu o ten dowód. Sąd wyjaśnił też, że zakreślony art. 146 kpa termin został zachowany, gdyż wynosi on w tej sprawie 10 lat wobec wydania decyzji o rejestracji w wyniku przestępstwa.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył J. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wnoszącego o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa o postępowaniu administracyjnym, a w szczególności art. 145 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że w sprawie ma zastosowanie dziesięcioletni termin, w trakcie którego można uchylić decyzje we wznowionym postępowaniu, w uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w wyniku przestępstwa została wydana decyzja na rzecz H. F., zaś wznowienie postępowania w stosunku do niego nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 kpa, a wobec tego rozciąganie okoliczności dot. H. F. na skarżącego i wiążącego się z tym terminu nie ma podstaw prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym i (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." i są nimi naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, zarzuty dotyczące tak prawa materialnego, jak i procesowego powinny być kierowane do tych aktów prawnych, które stosował wojewódzki sąd. Jeżeli idzie o prawo materialne przytoczyć należy te przepisy, które sąd ocenił albo powinien lub nie był zastosować, zaś co do przepisów postępowania wskazać należy akt, według którego wojewódzki sąd administracyjny procesuje – tj. przepisy ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W skardze kasacyjnej J. K. zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku naruszenie prawa o postępowaniu administracyjnym, a w szczególności art. 146 § 1 kpa. Stwierdzić należy, iż jakkolwiek z formalnego punktu widzenia skarga ta zawiera podstawę kasacyjną, to jednak jej przytoczenie nie w pełni odpowiada art. 174 p.p.s.a. Przepis ten bowiem nie zawiera takiej podstawy, jak naruszenie prawa o postępowaniu administracyjnym, ale, jak wskazano wyżej, naruszenie prawa materialnego lub procesowego. Tak przytoczony zarzut, jak to ma miejsce w niniejszej skardze kasacyjnej, nie pozwala na jego identyfikację i rozpoznanie czy chodzi o naruszenie prawa materialnego, czy procesowego, a także charakteru naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd ten nie ma uprawnień ani obowiązku interpretowania podstaw skargi kasacyjnej, a takiego zabiegu musiałby dokonać w niniejszej sprawie, zatem w istocie dorozumiewać się o co skarżącemu chodzi.
Wojewódzkie sądy administracyjne nie stosują w postępowaniu przed nimi przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w jego świetle natomiast oceniają działanie organów. Bezpośrednio zatem nie mogą naruszyć przepisów tego aktu, a tylko w związku z przepisami, które przed tymi sądami mają zastosowanie wprost. Z powyższych względów zarzut skargi kasacyjnej jest nietrafny.
Natomiast należy się z nim zgodzić co do zasady. Artykuł 146 § 1 kpa stanowi, że we wznowionym postępowaniu uchylenie decyzji z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa nie może nastąpić, gdy od dnia doręczenia upłynęło 10 lat, a z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 kpa jeżeli od doręczenia upłynęło 5 lat, Decyzja o rejestracji samochodu skarżącego nie została wydana w sytuacjach, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, zatem nie mógł mieć do niej zastosowania 10-letni okres, o którym mowa w art. 146 § 1 kpa. Jednak w sprawie pogląd wojewódzkiego sądu co do 10-letniego okresu nie ma znaczenia o tyle, że we wznowionym postępowaniu, zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu, uchylona została decyzją z dnia 12.11.2002 r., zatem uchylenie mieściło się w każdym terminie wskazanym w art. 146 § 1 kpa.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.