Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn.akt III SA/Łd 421/15 oddalona została skarga J. K. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy;
Decyzją z dnia [...] marca 2015r. Rektor [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 190 ust. 2 pkt 1 oraz art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn.Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), a także § 33 ust. 5 Regulaminu Studiów [...], przyjętego uchwałą nr [...] Senatu [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] stycznia 2015r., w przedmiocie skreślenia J. K. z listy studentów czwartego semestru, niestacjonarnych studiów drugiego stopnia, na kierunku finanse i rachunkowość, z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce.
Dziekan Wydziału [...] w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że w art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawodawca określił sytuacje, w których kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej szkoły wyższej skreśla studenta z listy studentów (art. 190 ust.
1) albo może skreślić studenta z listy studentów (art. 190 ust. 2). W niniejszej sprawie z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce, zaistniała w przypadku J. K. przesłanka fakultatywnego skreślenia z listy studentów 4 semestru studiów, na kierunku finanse i rachunkowość. Zgodnie z pkt 22 Regulaminu sesji egzaminacyjnej, student może ubiegać się o wpis warunkowy na kolejny semestr maksymalnie z dwóch przedmiotów. Zasada ta nie dotyczy jednak studentów będących na ostatnim semestrze studiów. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 2 pkt a i § 33 ust. 5 Regulaminu Studiów student, który nie uzyskał w semestrze/roku minimalnej liczby punktów, o której mowa w § 5 ust. 2 lit. b, potrzebnej do zaliczenia warunkowego lub nie zaliczył określonych przez Radę Wydziału przedmiotów, nie zalicza tego semestru/roku i ma prawo za zgodą Dziekana do ponownego wpisania na ten sam semestr/rok studiów celem powtarzania. Rada Wydziału ogranicza możliwość powtarzania semestru/roku studiów na kierunkach prowadzonych na wydziale do 2 przypadków. Dziekan Wydziału [...] wskazał, że J. K. jest studentem ostatniego semestru studiów i ma niezaliczone dwa przedmioty, jednocześnie wykorzystał już wszystkie dopuszczalne możliwości powtarzania czwartego semestru. Wobec powyższego ponowne podjęcie studiów II stopnia może nastąpić poprzez rekrutację na pierwszy semestr studiów.
Od decyzji Dziekana J. K. złożył odwołanie wskazując, że kwestionowana decyzja mija się z prawdą i stanem faktycznym sprawy. Podkreślił, że brak zaliczenia dwóch przedmiotów spowodowany był niezależnymi od niego okolicznościami, tj. trudną sytuacją rodzinną i obowiązkami związanymi z wykonywanej pracy zawodowej. Wskazał, że częste delegacje uniemożliwiły systematyczną naukę, a fakt zamieszkiwania poza miejscem studiowania utrudniał często dojazd na zajęcia. Skreślenie z listy studentów stanowiło w ocenie skarżącego nieadekwatną karę.
Decyzją z dnia [...] marca 2015r. Rektor [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 190 ust. 2 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce. Rektor [...] nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i podał, że aktualnie J. K. ma niezaliczone dwa przedmioty czwartego semestru studiów, a przy tym powtarzał ten semestr aż trzykrotnie, tj. pierwszy raz - w semestrze zimowym roku akademickiego 2011/2012; drugi raz - w semestrze letnim roku akademickiego 2011/2012, i po raz trzeci w semestrze zimowym roku akademickiego 2012/2013. Okoliczności te wynikają z akt osobowych studenta J. K. i świadczą jednoznacznie, że student faktycznie wykorzystał możliwości powtarzania przedmiotowego semestru, a wynikający z tego faktu stan nieuzyskiwania postępów w nauce, ma z perspektywy czasu charakter trwały.
Podniesione przez studenta okoliczności nie mogą stanowić przesłanki przemawiającej za uchyleniem decyzji Dziekana o skreśleniu z listy studentów, pomimo, że decyzja o skreśleniu z listy studentów z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce ma charakter fakultatywny. Ustawodawca pozostawiając swobodę, co do konieczności jej zastosowania, mając niejako na względzie, że w pewnych sytuacjach niezaliczenie semestru może wynikać z okoliczności zupełnie niezależnych od woli studenta, to jednak nie może pozostawać obojętny na sytuacje, w których student pomimo wielokrotnie dawanej szansy nadrobienia zaległości w nauce, nie skorzystał z niej. W efekcie przedłużył jedynie okres odbywania studiów, co jednak nie przełożyło się na poczynione przez niego postępy edukacyjne. Rektor [...] wskazał, że student, będąc na studiach niestacjonarnych, powinien tak organizować swoją pracę zawodową oraz inne obowiązki, by godzić je z planem zajęć, w tym przede wszystkim z realizacją obowiązku uzyskiwania niezbędnych zaliczeń i egzaminów, ponieważ zgodnie z § 10 lit. a oraz lit b Regulaminu, obowiązkiem studenta [...] jest postępowanie zgodnie z treścią ślubowania, Statutem [...] i Regulaminem Studiów oraz wykorzystywanie możliwości kształcenia stwarzanych przez [...], czego jednak J. K. nie uczynił.
J. K. skierował od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi,zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj.;
- - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie braków postępów w nauce, które nie wynikały z winy studenta;
- - art.6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi przedstawiając opis dotychczasowego postępowania w sprawie, skarżący podkreślił, że organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy i niesłusznie uznał, że skarżący nie próbował wykorzystać przyznanej szansy w celu nadrobienia zaległości w nauce oraz nie zbadał zaistniałych, niezależnych od winy skarżącego okoliczności, które miały wpływ na niezaliczenie semestru.
W odpowiedzi na skargę, Rektor [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r. uznał skargę za nieuzasadnioną i ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że dokonana przez niego kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja Rektora [...] z dnia [...] marca 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dziekana Wydziału [...] o skreśleniu z listy studentów nie naruszają prawa.
Sąd meriti wskazał, że materialnoprawną podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepisy Regulaminu Studiów w [...]. Zdaniem Sąd I instancji z powyższej regulacji wynika, iż dyspozycją przepisu art. 207 ust. 1 ustawy, objęte są także decyzje, których przedmiotem jest skreślenie na podstawie art. 190 ustawy z listy studentów. Nadto dodał, że podstawowe zasady organizacji studiów znajdują odbicie w przepisie art. 160 ustawy, który w ust. 1 stanowi, że organizacja i tok studiów oraz związane w nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów, a w ust. 2, że studia w uczelni są prowadzone według planów studiów i programów nauczania.
Z kolei zawarty w Rozdziale 2, Działu IV, dotyczącym praw i obowiązków studentów przepis art. 189 ust. 1 stanowi, że student obowiązany jest postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów. Sąd I instancji wskazał, że powyższe regulacje stanowią zatem, że podstawowym - poza ustawą, aktem określającym prawa i obowiązki studenta, jest regulamin studiów uchwalony przez senat uczelni. Konsekwencje naruszenia wymienionych obowiązków studenta, skutkujące brakiem postępów w nauce wskazane zostały w art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Przepis ten stanowi, że w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów.
W ocenie Sądu I instancji wprawdzie w myśl tego przepisu decyzja w przedmiocie skreślenia w takim wypadku ma charakter uznaniowy, a nie obligatoryjny, lecz takie uregulowanie wynika z poszanowania przez ustawodawcę zasady autonomii uczelni. Pozostawienie tej kwestii do swobodnego uznania organów uczelni umożliwia uwzględnienie różnych, nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających studentowi wywiązania się z jego podstawowych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych. Kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może więc – w ramach swego uznania - uwzględnić szczególne okoliczności niezaliczenia określonego semestru lub roku studiów, spowodowanego nieprzewidzianymi wcześniej okolicznościami życiowymi studenta.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego za taką okoliczność nie może być uznana podnoszona przez skarżącego kolizja planu studiów z jego obowiązkami i uwarunkowaniami pracowniczymi, zamieszkiwanie poza miejscem studiowania, uniemożliwiającym czy chociażby utrudniającym udział w zajęciach czy egzaminach. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego słusznie organ podniósł, że skarżący decydując się na podjęcie studiów w miejscowości tak odległej od miejsca jego zamieszkania, powinien ocenić możliwości studiowania w kontekście powyższych trudności. Jednocześnie na poparcie swojej oceny Sąd I instancji podniósł, że stosownie do treści § 5 ust. 2 lit. a Regulaminu Studiów w [...], Rada Wydziału może określić maksymalną liczbę przypadków powtarzania semestru/roku na kierunkach prowadzonych na wydziale. Student, który nie uzyskał w semestrze/roku minimalnej liczby punktów, o której mowa w § 5 ust. 2 lit. b Regulaminu, potrzebnej do zaliczenia warunkowego lub nie zaliczył określonych przez Radę Wydziału przedmiotów, nie zalicza tego semestru/roku i ma prawo za zgodą Dziekana do ponownego wpisania na ten sam semestr/rok studiów celem powtarzania.
Szczegółowe zasady powtarzania semestru/roku ustala Dziekan, określając w szczególności zakres różnic programowych wynikających z aktualnego programu studiów, do których wyrównania student jest zobowiązany (§ 33 ust. 5 Regulaminu). Wykonując dyspozycję § 5 ust. 2 lit. a Regulaminu Rada Wydziału [...] uchwałą z dnia [...] września 2011r. ustaliła, że powtarzanie semestru/roku studiów na tym Wydziale możliwe jest dwukrotnie.
Sąd Wojewódzki wskazał, że w przedmiotowej sprawie z akt osobowych studenta wynika, że aktualnie ma niezaliczone dwa przedmioty czwartego semestru studiów, a przy tym powtarzał ten semestr aż trzykrotnie. Sąd meriti wskazał, że pomimo, iż decyzja o skreśleniu z listy studentów z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce ma charakter fakultatywny, to w okolicznościach przedmiotowej sprawy, przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznać należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego organ rozważył wszelkie okoliczności sprawy i przekonywująco uzasadnił swe rozstrzygnięcie.
Sąd meriti podkreślił, że sam fakt, iż przepisy pozwalają na dwukrotne powtarzanie semestru, a skarżącemu taką szansę dano nawet trzykrotnie wskazuje na to, że organ uwzględniał każdorazowo trudną sytuację osobistą, zawodową czy też zdrowotną skarżącego. Przy czym Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu odwołania skarżący nie powoływał się na swój stan zdrowia, a historie wizyt lekarskich, które miały miejsce w roku 2013 przedstawił dopiero na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015r.. Analiza tego dokumentu doprowadziła jednak Sąd meriti do wniosku, że skarżący cierpi przede wszystkim na przewlekłą chorobę niedokrwienną serca, chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych oraz kręgosłupa. Dolegliwości te mogą być oczywiście przyczyną nieobecności na zajęciach, ale przedstawiona historia choroby wskazuje, że są to dolegliwości o charakterze przewlekłym, a więc datowane od dawna. Decydując się na studia skarżący winien uwzględnić swój stan zdrowia i ocenić czy pozwala mu na taki wysiłek zarówno intelektualny jak i fizyczny, biorąc pod uwagę odległość uczelni od miejsca zamieszkania oraz jego obowiązki zawodowe.
Dodatkowo w przypadku poważnych problemów zdrowotnych, jak wynika z Regulaminu, student może ubiegać się o urlop długoterminowy. Skarżący z takiej możliwości nie skorzystał, zaś choroby o charakterze krótkoterminowym mogą być podstawą ubiegania się o warunkowe zaliczenie semestru, ale też, jak wynika to z § 33 ust 4 Regulaminu w związku z Uchwałą Rady Wydziału z dnia 26 września 2011r. student ma prawo tylko do dwóch wpisów warunkowych w ciągu jednego roku akademickiego. Sąd Wojewódzki ocenił przedłożone karty okresowych osiągnięć studenta, z których wynikało, że skarżący począwszy już od pierwszego semestru korzystał z instytucji warunkowego zaliczenia semestru.
Jednocześnie Sąd meriti podkreślił, że zaskarżona rozpatrywaną skargą decyzja została poprzedzona ostateczną decyzją Rektora [...] z dnia [...] marca 2015r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na warunkowe zaliczenie przez skarżącego czwartego semestru niestacjonarnych studiów drugiego stopnia na kierunku finanse i rachunkowość.
Reasumując swoje rozważania Sąd I instancji wskazał, że skoro Regulamin studiów narzuca na studenta określone obowiązki, warunkujące zaliczenie semestru lub roku studiów, w tym i obowiązek zaliczenia zajęć określonych planem studiów, a z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący mimo wielokrotnie dawanej mu szansy na dzień wydania decyzji ma niezliczone dwa przedmioty, to tym samym należy uznać za prawidłowe stanowisko organów obu instancji, iż w takiej sytuacji wystąpiła podstawa do stwierdzenia, że skarżący wykazuje brak postępów w nauce. Powyższe w ocenie Sądu I instancji stanowiło uzasadnioną i zgodną z prawem podstawę do podjęcia decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów, co organ wykazał w uzasadnieniu decyzji, które w ocenie Sądu było kompletne i w sposób wystarczający przedstawiło ustalenia stanu faktycznego jak również zastosowane w sprawie przepisy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podkreślił, że istotne z punktu widzenia oceny legalności przedmiotowej sprawy, w której zapadła decyzja uznaniowa było wykazanie, czy organ działał w zgodzie z przepisami prawa i czy przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe, bowiem zasadność samego rozstrzygnięcia pozostaje w przypadku decyzji uznaniowych poza oceną Sądu. Z niekwestionowanych ustaleń wynika w ocenie Sądu meriti niezbicie, że student pomimo dawania mu szansy zaliczenia przedmiotów i złożenia obowiązkowych egzaminów, przy wykorzystaniu regulaminowych możliwości warunkowego zaliczenia oraz powtarzania semestru nie sprostał swoim obowiązkom. W tej sytuacji trafny jest wniosek organów, że wynikający z tego faktu stan nieuzyskiwania postępów w nauce ma z perspektywy czasu charakter trwały.
Wobec powyższego zarzuty form[...]owane przez skarżącego nie mogły zdaniem Sądu I instancji w żadnym razie odnieść oczekiwanego przez niego skutku. W rezultacie, w kontekście powyższych rozważań za bezpodstawne Sąd Wojewódzki uznał zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. i na zasadzie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K., zaskarżył go w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego;
- - art. 189 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym - przez jego błędną wykładnię, tj. uznanie, że brak postępów w nauce skarżącego stanowi naruszenie obowiązków studenta i może być podstawą do wyciągnięcia wobec niego konsekwencji prawnych, podczas gdy brak postępów w nauce był spowodowany wyłącznie okolicznościami niezależnymi od skarżącego;
- - art. 190 ust. 2 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym - przez jego zastosowanie w sytuacji, w której nie powinien on znaleźć zastosowania, tj. przyjęcie, że Rektor [...] był uprawniony do skreślenia skarżącego z listy studentów, pomimo tego, że skarżący nie naruszył obowiązków studenta, a brak postępów w nauce był spowodowany wyłącznie okolicznościami niezależnymi od od niego;
oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. - przez nie uwzględnienie skargi, pomimo tego, że organ dokonał wadliwe oceny dowodów, tj. pominął, że brak postępów skarżącego w nauce był spowodowany okolicznościami niezależnymi od niego;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. - przez nie uwzględnienie skargi, pomimo tego, że organ naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli i uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz skreślił skarżącego z listy studentów, nie uwzględniając, że skarżący nie naruszył obowiązków studenta, a brak postępów w nauce był spowodowany wyłącznie okolicznościami niezależnymi od od niego;
W związku z powyższymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał argumenty na poparcie zarzutów, a w szczególności podnosił okoliczności bardzo trudnej sytuacji rodzinnej skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor [...] na podstawie art. 179 p.p.s.a. wniósł o jej oddalenie. Z uzasadnienia odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika, że organ podzielił argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i uznał za nieuzasadnione wszystkie zarzuty skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej powyżej i dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie były trafne. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia, jaki stan faktyczny wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Mówiąc innymi słowy, sąd administracyjny bada czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31).
W konsekwencji, nie ulega wątpliwościom konstatacja, że obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa na organach prowadzących postępowanie administracyjne w sprawie, a nie na sądzie administracyjnym. Trafna zatem jest ocena prawna Sądu I instancji, że organy [...] tego obowiązku dopełniły, a jest on warunkiem koniecznym prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dowodzi tego niezbicie materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy. Wynika z niego, że skarżący J. K. faktycznie wykorzystał możliwości powtarzania IV semestru, a przy tym-na co zwrócił uwagę Sąd meriti, powtarzał ten semester aż trzykrotnie. Już z tej okoliczności wynika, że organy uczelni wykazały dobrą wolę w stosunku do skarżącego, mimo regulaminowego ograniczenia takiej możliwości do dwóch prób.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zatem dopatrzeć się naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym. Student ma obowiązek postępować zgodnie z treścią ślubowania i Regulaminem Studiów, w tym uczestniczyć w zajęciach dydaktycznych, składać egzaminy ale również przestrzegać poza ustawowo określonymi obowiązkami, również postanowień Regulaminu. Mimo uznaniowego charakteru przedmiotowej decyzji, której natura wynika z poszanowania autonomii szkoły wyższej, ustawodawca jednocześnie pozostawił swobodę na uwzględnienie wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej, rodzinnej czy zawodowej studenta, ale również na dostrzeżenie braku wykorzystywania szans przez studenta, co miało zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego miejsce w przedmiotowej sprawie.
Sąd I instancji słusznie wywiódł, że skarżący podejmując studia daleko od miejsca swojego zamieszkania, winien był zawczasu ocenić możliwości studiowania, podobnie jak stan swojego zdrowia w aspekcie przewlekłych chorób. Tym niemniej właściwie ocenione zostały działania organów [...] przez Sąd Wojewódzki, które nawet wbrew postanowieniom Regulaminu uczelni dały skarżącemu trzy szanse na poprawę semestru. Słuszny zatem zdaniem NSA jest wniosek organów, zaaprobowany przez Sąd Wojwódzki o skreśleniu skarżącego z listy studentów wobec braku postępów w nauce o trwałym charakterze.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzuty naruszenia przepisów postępowania za nie mające żadnych podstaw, Sąd I instancji swoje stanowisko szczegółowo i przekonująco uzasadnił, nie pominął przy tym żadnej z okoliczości podnoszonych przez skarżącego - w tym stanu jego zdrowia. Odmienna ocena prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego prezentowana przez skarżącego i czynienie z niej zarzutu prawidłowemu rozstrzygnięciu Sądu Wojewódzkiego nie może stanowić skutecznej podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Reasumując, prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że decyzje organów obu instancji nie naruszyły prawa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.