Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1226/13, po rozpatrzeniu skargi J. K. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2012/2013, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., odmawiającą przyznania J. K., studentowi V rok studiów jednolitych magisterskich Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2012/2013.
Skargę na tę decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. K. Po jej rozpatrzeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1226/13 skargę tę oddalił. Sąd I instancji nie dopatrzył się, aby zaskarżone decyzje Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydane zostały z naruszeniem prawa skutkującym ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności.
Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. K., zaskarżając wyrok w całości. W złożonej skardze kasacyjnej skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu § 2 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia, polegającą na przyjęciu, że artykuł pt. "[...]", w: "[...])" nr [...] nie stanowiło wybitnego osiągnięcia naukowego, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra, a w konsekwencji na nieuwzględnieniu skargi na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 21 kwietnia 2014 r. skarżący cofnął wyżej wskazaną skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na mocy art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych.
Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie woli w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Stanowi to wyraz zasady dyspozycyjności, obowiązującej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego kasacyjnie w sytuacji, gdy cofnięcie złożonej skargi spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07; 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 573/07; 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10; 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 959/12).
W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie.
Skoro cofnięcie skargi kasacyjnej oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tejże ustawy.