Wyrok NSA z 16 lutego 2023 r., I OSK 342/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 października 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 651/19

Skład

Sędzia NSA Marian Wolanin przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Jolanta Rudnicka
Sędzia NSA Monika Nowicka

Sprawa

w sprawie ze skargi M. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 9 kwietnia 2019 r., nr SKO.4161.2.444.2019 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z 11 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 651/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpatrzeniu skargi M. K. i T. K., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 9 kwietnia 2019 r., nr SKO.4161.2.444.2019, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik organu odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej ppsa, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż Kolegium nie zastosowało się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w zapadłym w sprawie prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z 22 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1011/18, podczas gdy Kolegium w całości zastosowało się do wyrażonej oceny oraz wskazań co do dalszego postępowania. Sąd wadliwie przyjął, iż niewykonanie zaleceń Sądu zawartych w poprzednim orzeczeniu zapadłym w sprawie, skutkowało dokonaniem przez Kolegium wadliwych ustaleń stanu faktycznego, podczas gdy żadnego naruszenia prawa w sferze orzeczniczej organu doszukać się nie można, zaś odmienna ocena stanu sprawy przez Sąd skutkowałaby zapewne oddaleniem skargi, stąd naruszenie Sądu uznać należy za istotne.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny.

Prawidłowo Sąd I instancji zarzucił organowi odwoławczemu niespełnienie wymogów prawidłowego uzasadnienia przez lakoniczne stwierdzenie w decyzji że: "dane wynikające z tych dokumentów były rozbieżne, co zostało przedstawione w sprawozdaniu technicznym Ł. Ć.". W wiążącym w niniejszej sprawie uprzednio wydanym wyroku z 22 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1011/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał bowiem m.in. na konieczność wyjaśnienia pominięcia przez geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym dokumentacji i oparcie się przez niego na oświadczeniach stron, co sprowadza rozgraniczenie - w ocenie Sądu - do dowolnego i niezgodnego z przepisami ustalenia granic nieruchomości, a co za tym idzie korekty ich powierzchni w sposób zastrzeżony jedynie dla innego trybu postępowania. Sąd stwierdził również, że: "gdyby przeto geodeta dysponował wystarczającą dokumentacją do prawidłowego przeprowadzenia rozgraniczenia, to rażącym naruszeniem art. 31 ust 2 i 3 p.g.ik. oraz § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, byłoby oparcie się na zgodnych oświadczeniach stron. Co więcej, w razie powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia czynności przez geodetę, wójt winien zwrócić mu dokumentację do ewentualnej poprawy i uzupełnienia w trybie art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.ik., czego w niniejszej sprawie nie uczynił."

Przy tak jednoznacznie sformułowanej ocenie Sądu, wyrażonej w powołanym wyroku z 22 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1011/18, organ odwoławczy nie mógł poprzestać na zdawkowym stwierdzeniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawienia przez geodetę w sprawozdaniu technicznym zaistnienia rozbieżności w dokumentach, którymi dysponował, co w konsekwencji miało nie pozwolić na bezsporne ustalenie przebiegu granicy w terenie. Obowiązkiem organu odwoławczego – w świetle powołanego wyroku – było dokonanie oceny działań organu orzekającego w sprawie rozgraniczenia w świetle działań geodety i wskazanych przez Sąd przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz powołanego wyżej rozporządzenia z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

Z podanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.