Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 września 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 50/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że raportem z dnia 4 lipca 2014 r. D. B., wskazując art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zwrócił się o zwolnienie ze służby w Policji, w możliwie najkrótszym terminie. W dniu 11 lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, na podstawie art. 41 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił D. B. ze służby, z dniem 31 lipca 2014 r.
W dniu 13 października 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, na podstawie art. 110 ust. 1-4 w związku z art. 6f ustawy o Policji oraz § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 3 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił D. B. przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2014 r.
W rozstrzygnięciu, powołując się na treść art. 110 ust. 1 – 4 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r., stwierdził, że z uwagi na fakt, iż D. B. nie posiada uprawnień do emerytury policyjnej ani policyjnej renty inwalidzkiej, a za okres od dnia 20 maja 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. nie zachował prawa do uposażenia, należało odmówić wymienionemu przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2014. Wskazał przy tym, iż D. B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia 11 lipca 2014 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 lipca 2014 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.
Ponadto rozkazem personalnym nr [...] z dnia 23 czerwca 2014 r., na podstawie art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, organ zawiesił D. B. uposażenie od najbliższego terminu płatności tj. od dnia 1 lipca 2014 r. Natomiast rozkazem personalnym nr [...] z dnia 21 lipca 2014 r., na podstawie art, 126 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, potrącił wymienionemu przy najbliższej wypłacie, 12/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia 20 maja 2014 r. do dnia 31 maja 2014 r. oraz 30/30 uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.
Od rozkazu personalnego wniesiono odwołanie.
Komendant Główny Policji decyzją nr 698 z dnia 3 grudnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wskazał, iż w dniu 1 czerwca 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Anty korupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 502), którą dokonano nowelizacji m. in. przepisów regulujących zasady przyznawania prawa do nagrody rocznej.
Treść art. 15 wskazywanej ustawy stanowi, iż funkcjonariuszom, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nagrodę roczną za rok 2014 wylicza się według zasad dotychczasowych, z tym że do okresu, od którego uzależnione jest przyznanie nagrody rocznej, zalicza się okresy niewykonywania zadań służbowych z powodu: korzystania z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego.
W związku z powyższym organ wskazał, iż wobec D. B. (który rozpoczął pełnienie służby przed dniem 1 czerwca 2014 r.) nagrodę roczną za rok 2014 należało wyliczyć według zasad dotychczasowych, tj. określonych w przepisach prawa obowiązujących do dnia 31 maja 2014 r.
Podkreślił, że art. 110 ust. 1-4, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r., stanowił, iż policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, a wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust.
- 1. Jednocześnie okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Ponadto warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant: 1) korzystał z urlopu wychowawczego;
- 2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a;
- 3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7;
- 4) zmarł lub został uznany za zaginionego.
Zgodnie natomiast z treścią art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r., w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.
Wyjaśnił, że D. B. od momentu przedłożenia w dniu 20 maja 2014 r. zaświadczenia lekarskiego z tego samego dnia (wydanego przez lekarza medycyny pracy) do dnia zwolnienia tj. 31 lipca 2014 r. nie wykonywał zadań służbowych. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy uznał, iż okres od dnia 20 maja 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. stanowi nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie D. B., czemu dał wyraz wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie zawieszenia uposażenia od najbliższego terminu płatności tj. od dnia 1 lipca 2014 r. oraz rozkaz personalny nr [...] z dnia 21 lipca 2014 r. w przedmiocie potrącenia, przy najbliższej wypłacie, 12/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia 20 maja 2014 r. do dnia 31 maja 2014 r. oraz potrącenia, przy najbliższej wypłacie, 30/30 uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. Powyższe rozkazy personalne zostały utrzymane przez Komendanta Głównego Policji w mocy odpowiednio rozkazem personalnym nr [...] z dnia 11 sierpnia 2014 r. oraz decyzją nr [...] z dnia 12 września 2014 r. Decyzje te, doręczone pełnomocnikowi D. B., są zatem ostateczne.
W związku z faktem zwolnienia D. B. ze służby z dniem 31 lipca 2014 r. zaszła konieczność ustalenia wymienionemu uprawnień do nagrody rocznej za ten rok. Uznając przy tym, iż niewykonywanie zadań służbowych przez D. B. w okresie od dnia 20 maja 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. nie było spowodowane żadną z przyczyn wymienionych w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, (w szczególności zaświadczenie lekarskie z dnia 20 maja 2014 r. nie usprawiedliwiało nieobecności w służbie D. B. w okresie od dnia 20 maja 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. z powodu choroby), uznać należy, iż okres służby pełnionej przez wymienionego w roku 2014 był krótszy niż 6 miesięcy kalendarzowych.
Wskazano również iż wobec D. B. nie znajduje zastosowania przepis art. 110 ust. 4 ustawy o Policji, bowiem wymieniony w roku 2014 nie korzystał z urlopu wychowawczego, nie został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a, nie został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7, ani też nie zmarł lub został uznany za zaginionego.
Konsekwencją natomiast ustalenia powyżej wskazanego stanu faktycznego przez organ było wydanie zaskarżonej decyzji o odmowie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2014.
Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony dotyczących uchybienia w sposób rażący przepisom o udziale strony w postępowaniu organ wskazał, iż naruszenie art. 10 § 1 Kpa nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów, postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Zdaniem organu nie można przyjąć, że udział D. B. w prowadzonym postępowaniu skutkowałby wydaniem innego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że pełnomocnik wymienionego, podnosząc zarzut niezawiadomienia strony o wszczęciu postępowania i braku pouczenia o procesowych prawach, nie przedstawił argumentów, wskazujących, że powyższe ewentualne uchybienie ze strony organu I instancji mogło mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy. Ponadto decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 26 września 2014 r., którą organ uchylił w całości rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 31 lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 7 października 2014 r. Zaskarżoną decyzję Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy wydał natomiast dopiero w dniu 13 października 2014 r. W przedmiotowej sprawie nie mamy zatem do czynienia z naruszeniem sit. 10 § 1 Kpa w takim zakresie, który mógłby mieć wpływ na wynik przedmiotowego postępowania.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której D.B, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skarg skierowanych do Sądu w stosunku do decyzji w sprawie zawieszenia uposażenia oraz potrącenia uposażenia z tytułu nieusprawiedliwionej nieobecności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 - 4 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r., policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust.
- 1. Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant:
- 1. korzystał z urlopu wychowawczego;
- 2. został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a;
- 3. został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7;
- 4. zmarł lub został uznany za zaginionego.
Rozkazem personalnym Nr 517 z dnia 11 lipca 2014 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dniem 31 lipca 2014 r. D. B. został zwolniony ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.
Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 23 czerwca 2014 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy zawieszono wymienionemu uposażenie od najbliższego terminu płatności tj. od dnia 1 lipca 2014 r., natomiast rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 21 lipca 2014 r. potrącono mu przy najbliższej wypłacie 12/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością od dnia 20 maja 2014 r. do dnia 31 maja 2014 r. oraz 30/30 uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. Wskazane rozkazy personalne Nr [...] i [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy zostały przez Komendanta Głównego Policji, po rozpatrzeniu odwołań, utrzymane w mocy.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. z 2006 r. Nr 251, poz. 1859), który zgodnie z treścią art. 15 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji (...) należy stosować w omawianym przypadku, do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się m. in. okresów przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Sąd I instancji zauważył, iż D. B. nie posiada prawa do emerytury policyjnej ani policyjnej renty inwalidzkiej, a za okres od dnia 20 maja 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. wymieniony nie zachował prawa do uposażenia na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.
Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1710 /14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 11 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia służbowego i w uzasadnieniu orzeczenia odniósł się szczegółowo do zasadności i prawidłowości wydanego powyższego rozkazu personalnego.
W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i przeprowadził jego analizę. Stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości, wobec tego zarzut nie powiadomienia strony o wszczęciu postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż Sąd zgodził się ze skarżącym, że organ prowadząc przedmiotowe postępowanie naruszył art. 10 § 1 Kpa, to naruszenie to nie miało wpływu na wynik postępowania.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył D. B., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
1) art. 125 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie (nieuwzględnienie) wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego z racji toczącego się innego postępowania sądowego, od którego zależał wynik sprawy, w sytuacji, gdy motywem uzasadnienia wyroku uczyniono to, że w sposób nieprawomocny załatwiono sprawę główną, tzn. w przedmiocie zawieszenia uposażenia służbowego z powodu nieobecności w służbie;
2) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez sformułowanie uzasadnienia wyroku, w którym skutki prawne wywiedziono z wyroku nieprawomocnego, od którego wniesiono w terminie skargę kasacyjną w sprawie II SA/Wa 1710/14 i zamiast sformułować własną ocenę, odesłano skarżącego do lektury uzasadnienia tegoż, nieprawomocnego zresztą wyroku i poprzedzającej go decyzji;
3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art, 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że strona o toczącym się z urzędu postępowaniu administracyjnym I instancji dowiedziała się dopiero z decyzji je kończącej, a przez to nie brała bez swojej winy w ogóle w nim udziału w I instancji administracyjnej.
Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
1) art. 110 ust. 1 i 3, w brzemieniu sprzed 1 czerwca 2014 r., ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 15 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 502), poprzez nieuprawnione powtórzenie za organem, że zasadne było wyłączenie z okresu wymaganego przez art. 110 ust. 3 ustawy o Policji stażu służby okresu, w którym służba, wedle Sądu i organu nie była pełniona z powodu choroby uznając, że skoro funkcjonariusz nie przedstawił zaświadczenia na wymaganym druku (przedstawił bowiem zaświadczenie lekarza posługującego się drukiem o niezdolności do służby z powodu choroby na druku przewidzianym dla celów medycyny pracy), jego obecność jest nieusprawiedliwiona i nie może być traktowana jako służba. Tym samym Sąd w istocie błędnie zastosował wobec strony nie obowiązujący jeszcze w stosunku do adresata decyzji nowy przepis art. 110 ust. 3a pkt 2 ustawy o Policji, który dopiero po dacie orzekania w II instancji administracyjnej wprowadził dopiero zakaz uwzględniania w okresie 6-miesięcy uprawniających do nagrody rocznej okresu przerw w wykonywaniu zadań służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji z racji samowolnego opuszczenia miejsca pełnienia służby;
2) § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. Nr 251, poz. 1859), poprzez zaaprobowanie poglądu organu, że materiał dowodowy wymagany przez ten przepis w postaci kompletnej dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych był dostateczny do wydania kwestionowanej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazywało bowiem żadnych dowodów zawartych w aktach osobowych określających, czy absencja w służbie była - z punktu widzenia regulacji o uposażeniu - nieusprawiedliwiona i przez to nie nadawała się do ustalenia jej okresu, jako czasu trwania służby wliczanego do wymaganych 6 miesięcy.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Powołany jako pierwszy przepis art. 125 § 1 P.p.s.a,, którego zarzut naruszenia autor skargi kasacyjnej uzasadnił nieuwzględnieniem wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, nie mógł w taki sposób zostać naruszony, gdyż wymieniony przepis nie nakłada na Sąd obowiązku zawieszenia postępowania, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest pozostawione uznaniu Sądu. Sąd każdorazowo musi ocenić celowość zawieszenia postępowania i wziąć pod uwagę względy ekonomii procesowej. Wprawdzie z akt sprawy nie wynika, aby Sąd procesowo odniósł się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, jednak dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, powołując się na nieprawomocny wyrok w sprawie II SA/Wa 1710/14. Świadczy to o tym, że Sąd I instancji uznał że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Powołanie się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na w/wym wyrok stanowi w ocenie skarżącego kasacyjnie kolejną nieprawidłowość, uzasadniającą twierdzenie o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a.
Zarzut ten jest chybiony.
Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego bądź jego oceny, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14 funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., natomiast zarzut nieuprawnionego, zdaniem skarżącego kasacyjnie powołania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na nieprawomocny wyrok w innej sprawie, nie uzasadnia naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Nie został naruszony art. 151 w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. i art. 10 § 1 K.p.a. w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, zdaniem skarżącego pozbawienie go udziału w postępowaniu uniemożliwiło przedstawienie zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego oraz zarzutu wadliwej formy działania organu, obecnie wyartykułowanych w skardze kasacyjnej.
W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nawet gdyby skarżący kasacyjnie miał zapewnioną możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym i zgłoszenia w/wym. zarzutów, okoliczność ta nie spowodowałaby wydania przez organ odmiennego rozstrzygnięcia. Ocena ta wynika z przepisów materialnych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji.
Według art. 110 ust. 3 ustawy o Policji (w wersji obowiązującej do dnia 31 maja 2014r.) policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia (ust. 1), a wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (ust. 2). Jednocześnie okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych (ust. 3).
Ponadto warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant: 1) korzystał z urlopu wychowawczego;
- 2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a;
- 3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7;
- 4) zmarł lub został uznany za zaginionego.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy skarżący od 20 maja 2014r. do dnia zwolnienia ze służby z dniem 31 lipca 2014r. nie wykonywał obowiązków służbowych, skutkiem czego okres służby D. B. w 2014r. był krótszy niż 6 miesięcy kalendarzowych. Okoliczność ta nie została w niniejszej skardze w ogóle zakwestionowana w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt.2 P.p.s.a.
Próba podważenia ustalenia, że od 20 maja 2014r. nieobecność skarżącego w służbie była nieusprawiedliwiona za pomocą zarzutu naruszenia art. 110 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji nie może być skuteczna, ponieważ jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Innymi słowy zarzut naruszenia prawa materialnego nie służy zwalczaniu przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę orzekania stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2013r. I FSK 1139/15 LEX nr 2249150, z dnia 2 lutego 2017r. II FSK 4004/14 LEX nr 2255274).
Nadto twierdzenie skarżącego, że Sąd zastosował do niego nieobowiązujący art. 110 ust. 3a pkt. 2 ustawy o Policji ustanawiający zakaz uwzględniania w okresie 6 miesięcznym uprawniającym do nagrody rocznej okresu przerwy w wykonywaniu obowiązków służbowych jest nieuzasadnione.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stosował art. 110 ust. 1 – 4 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014r. Sąd nie stosował art. 110 ust. 3a pkt. 2 ustawy o Policji, który wszedł w życie z dniem 1 czerwca 2014r.
Nietrafny jest również ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006r.
Zgodnie z tym przepisem okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, dyscyplinarnych oraz dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.
W tym miejscu należy stwierdzić, że złożone do akt osobowych D. B. zaświadczenie lekarskie z dnia 20 maja 2014r. stanowiło podstawę do ustalenia, że jego nieobecności w służbie od dnia 20 maja 2014r. do dnia 31 lipca 2014r. była nieusprawiedliwiona.
Jak wywiedziono to wcześniej ustalenie to nie zostało skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Uzasadniając zarzut naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia skarga kasacyjna mówi o naruszeniu tego przepisu wskutek zaaprobowania przez Sąd I instancji poglądu organu, co do tego że materiał dowodowy zawarty w aktach osobowych był dostateczny do wydania zaskarżonej decyzji. Przepis art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. określając podstawy na jakich może być oparta skarga kasacyjna nie przewiduje takiej formy naruszenia przepisów prawa materialnego. Tym samym zarzut naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt. 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.