Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1010/09 oddalił skargę A. P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie przydziału na czas pełnienia służby lokalu mieszkalnego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. P. Ponadto w piśmie z dnia 14 stycznia 2010 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż w/w decyzja pozbawi go uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że w dniu wydania decyzji o przydziale lokalu na czas pełnienia służby organ nie posiadał świadectwa charakterystyki energetycznej dla budynku, w którym znajduje się przydzielony lokal. Budynek w dacie wydania decyzji nie spełniał więc wymogu ustawy – Prawo budowlane, a zatem przydział nastąpił z naruszeniem prawa.
W ocenie A. P., rozdzielenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązków organu z zakresu stosowania postanowień ustawy – Prawo budowlane od uprawnień tego samego organu z zakresu przydziału mieszkań jest niedopuszczalne i może prowadzić do nadużywania pozycji organu względem funkcjonariuszy na tym tle.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką znaczną szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody jest zwykle utożsamiana z realnym zagrożeniem dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu.
W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Zatem skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu zaskarżonego działania organu administracji publicznej na wniosek skarżącego, to jest on zobowiązany wykazać że wykonanie aktu lub czynności może spowodować dla niego skutki o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy.
W sprawie niniejszej A. P. domagał się wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie przydziału na czas pełnienia służby lokalu mieszkalnego. Uzasadniając powyższy wniosek podniósł jedynie, iż akt ten pozbawi go uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, natomiast pozostałe zarzuty stanowią w istocie polemikę z uzasadnieniem wyroku Sądu I instancji i są powtórzeniem tych, zawartych w skardze kasacyjnej.
Uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługuje funkcjonariuszowi Straży Granicznej, na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), w sytuacji jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. A. P. został przyznany na czas pełnienia służby lokal mieszkalny, a zatem zaspokojone są potrzeby lokalowe funkcjonariusza. Tym samym nie można uznać, iż oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje nieodwracalne skutki.
W świetle tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze przesłanki zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. przedmiotowy wniosek nie zawiera uzasadnienia, które mogłoby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia