Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3445/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt II SAB/Po 10/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi R. K., zobowiązał w pkt I Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wolsztynie do rozpoznania żądania skarżącego o udostępnienie informacji zawartego w treści pism: z dnia 29 maja 2017 r. zarejestrowanego pod nr 1951, z dnia 5 października 2017 r. zarejestrowanego pod nr 4369, z dnia 9 października 2017 r. zarejestrowanego pod nr 4396, z dnia 20 listopada 2017 r. zarejestrowanego pod nr 4938 oraz 4939, z dnia 13 grudnia 2017 r. zarejestrowanego pod nr 5188, a nadto z dnia 21 grudnia 2017 r. zarejestrowanego pod nr 5354 - w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku).

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

R. K. występował do Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wolsztynie (zwanego dalej "SP ZOZ w Wolsztynie") od maja 2017 r. do grudnia 2017 r. na podstawie art. 2 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej "u.d.i.p."), z następującymi, powiązanymi żądaniami udzielenia informacji publicznej:

1. – 29 maja 2017 r. złożono wniosek zarejestrowany pod nr 1951, dotyczący udostępnienia kopii umowy podpisanej z bankiem B. na kredyt w wysokości 5.096.000 zł wraz z harmonogramem spłat kredyty, kopii umowy pożyczki w wysokości 10 mln zł od S. sp. z o.o. wraz z harmonogramem jej spłat oraz kopii weksla in blanco wraz z deklaracją wekslową/porozumieniem wekslowym które stanowią zabezpieczenie pożyczki;
2. – 5 października 2017 r. złożono wniosek zarejestrowany pod nr 4369, dotyczący udostępnienia kopii aneksów od umowy z dnia 5 września 2016 r. nr 39/2016 z C. sp. z o.o. z siedzibą w R. na wykonanie robót budowlanych polegających na realizacji pierwszego etapu inwestycji pod nazwą "Przebudowa i rozbudowa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wolsztynie";
3. – 9 października 2017 r. złożono wniosek zarejestrowany pod nr 4396, dotyczący udostępnienia sprawozdania F-01 za okres 9 miesięcy 2017 r., kopii umowy z WOW NFZ w Poznaniu dotyczącej finansowania szpitala od 1 października 2017 r. oraz zestawienia przychodów i kosztów SP ZOZ w Wolsztynie za okres 9 miesięcy 2017 r.;
4. – 21 listopada 2017 r. złożono wniosek zarejestrowany pod nr 4938 (datowany na 20 listopada 2017 r.), dotyczący udostępnienia sprawozdania F-01 za okres 10 miesięcy 2017 r., zestawienia przychodów i kosztów z tego samego okresu oraz informacji, z jakich środków spłacane są zaciągnięte zobowiązania związane z rozbudową bloku "F";
5. – 21 listopada 2017 r. złożono wniosek zarejestrowany pod nr 4939 (datowany na 20 listopada 2017 r.), dotyczący udostępnienia kopii umowy z WOW NFZ w Poznaniu dotyczącej świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej przez SP ZOZ w Wolsztynie obowiązującej od 1 października 2017 r. oraz kopii zanonimizowanych umów podpisanych z lekarzami i pielęgniarkami na świadczenie wymienionych usług;
6. – 13 grudnia 2017 r. złożono wniosek zarejestrowany pod nr 5188, dotyczący udostępnienia kopii dokumentów stwierdzających włączenie SP ZOZ w Wolsztynie do tzw. "Sieci Szpitali" od 1 października 2017 r.;
7. – 21 grudnia 2017 r. złożono wniosek zarejestrowany pod nr 5354, dotyczący udostępnienia kopii umowy z WOW NFZ w sprawie włączenia SP ZOZ w Wolsztynie do "Sieci Szpitali".

Skarżący w skardze z dnia 3 stycznia 2018 r. poinformował, że na złożone wnioski nie otrzymał odpowiedzi w ogóle lub były one tylko częściowe.

SP ZOZ w Wolsztynie na wezwanie Sądu przekazał odpowiedź na skargę dnia 1 lutego 2018 r. stwierdzając, że udostępnił informację publiczną zgodnie z art. 4 u.d.i.p., a skarżący nie wnosił zastrzeżeń co do formy udostępnienia. R. K. jest radnym Powiatu Wolsztyńskiego i członkiem Komisji Zdrowia, pomocy społecznej oraz przeciwdziałaniu bezrobociu Rady Powiatu Wolsztyńskiego, a więc miał dostęp do wszelkich materiałów dotyczących funkcjonowania SP ZOZ w Wolsztynie. Z racji pełnionej funkcji publicznej wielokrotnie w trakcie posiedzeń Komisji posiadał możliwość zapoznania się z informacjami przedstawionymi we wnioskach.

Organ wyjaśnił, że:

1. – wniosek z 29 maja 2017 r. został w 18 sierpnia 2017. zaakceptowany i R. K. otrzymał żądane harmonogramy, weksel i deklarację wekslową. Na dowód tego przedstawiono protokół nr 33/2017 z posiedzenia Komisji z 18 sierpnia 2017 r.;
2. – wniosek z 9 października 2017 r. został rozpatrzony, a informacje udostępnione poprzez przekazanie ich członkom Komisji. Na dowód tego przedstawiono protokół nr 35/2017 z posiedzenia Komisji z 27 listopada 2017 r.;
3. – pozostałe wnioski zostały rozpoznane poprzez systematyczne przekazywanie Zarządowi i Radzie Powiatu Wolsztyńskiego, zarówno na posiedzeniach plenarnych Rady Powiatu jaki i obrad Komisji, wskazanych informacji. Na dowód tego przedstawiono protokoły z posiedzeń Komisji o nr 30/2017 z 23 maja 2017 r., nr 31/2017 z 20 czerwca 2017 r., nr 32/2017 z 1 sierpnia 2017 r., nr 33/2017 z 18 sierpnia 2017r., nr 34/2017 z 11 października 2017 r. i nr 35/2017 z 27 listopada 2017 r.

Dyrektor stwierdził, że wniosek o ujawnienie konkretnych informacji o podmiotach, osobach fizycznych oraz osobach prawnych jest naruszeniem prawa prywatności i ochrony danych osobowych. Dlatego wniosek w przedmiocie kopii zanonimizowanych umów podpisanych z lekarzami i pielęgniarkami na świadczenie usług w zakresie świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej był niemożliwy do zrealizowania. Wskazano, że animizacja umów, w tym przedmiocie nie zapewni ochrony danych osobowych jednostce albowiem dotyczyłaby tylko 11 umów w przypadku lekarzy, a więc identyfikacja konkretnych osób nie stwarzałaby problemu i mogłaby powodować ujawnienie danych. Stwierdzono, że umowy zawarte z pielęgniarkami podlegają takiej samej ochronie z powodu tożsamego zagrożenia.

Pełnomocnik organu wskazał także, że w jego opinii jedyną przesłanką motywującą liczne wnioskami R. K. jest promocja jego osoby jako radnego Powiatu Wolsztyńskiego. Za dowód wskazano liczne wywiady skarżącego, które opierały się na przedstawionej sytuacji SP ZOZ w Wolsztynie.

R. K. w piśmie z 16 lutego 2018 r. skargę stwierdził, że nie otrzymał kopii dokumentów wskazanych w wnioskach, a na cześć wniosków otrzymał niepełną odpowiedź. Skarżący wskazał, także, że od września 2017 r. nie jest już członkiem Komisji.

Zarządzeniem dni 20 marca 2017 r. Sąd wezwał Dyrektora do sprecyzowania odpowiedzi na skargę i wyjaśnienia, czy w odniesieniu do wniosków o udostępnienie informacji publicznej składanych przez R. K. podjęto jakiekolwiek inne działania mające na celu przekazanie żądanych informacji poza wyminą danych w trakcie posiedzeń opisaną w nadesłanych protokołach Komisji, w szczególności czy skarżącemu przekazano faktycznie jakiekolwiek dokumenty, które żądał.

Pełnomocnik Dyrektora w piśmie z 29 marca 2018 r. w piśmie wyjaśnił, że w odniesieniu do wniosków R. K. nie podjęto innych czynności, niż wcześniej wskazane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględniając skargę wskazał, że informacje dotyczące działalność publicznego szpitala powinno się uznać za informację publiczną. Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Sąd uznał więc, że Szpital jako SP ZOZ w Wolsztynie, poprzez opiekę zdrowotną obywateli spełnia podstawowe obowiązki państwa, a więc zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia. Według art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r., poz. 160 ze zm.) podmiot ten może uzyskiwać środki finansowe z odpłatnej działalności leczniczej. Umowy o udzielanie tych świadczeń zawiera z kolei ze świadczeniodawcami również Narodowy Fundusz Zdrowia, dysponujący środkami publicznymi określonymi w art. 116 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 ze zm.).

W świetle powyższego uzasadnione jest przekonanie, że także szpital jako Publiczny Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej w zakresie, w jakim korzysta ze środków publicznych, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji stanowiących informację publiczną.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że informacje wskazane we wnioskach przez R. K. stanowią informację publiczną uregulowaną przepisami u.d.i.p.,

Sąd nie podzielił sugestii, że skoro informacje, których żąda skarżący zawierają dane osobowe, to wniosek w zakresie tych informacji nie wymagał rozpoznania (nie prowadził do bezczynności). Stwierdzenie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, że zachodzą przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie zwalnia organu z obowiązku załatwienia żądania jej udostępnienia w określonym w ustawie terminie.

W ocenie Sądu najistotniejszym aspektem w sprawie jest rozstrzygnięcie: czy fakt, że w trakcie posiedzeń Komisji przedstawiano wnioskowane dokumenty (żądaną informację publiczną) R. K. jako jej członkowi można uznać za okoliczność usprawiedliwiającą odstąpienie przez organ od załatwienia złożonych wniosków?

Jak wskazano protokoły stanowiące załączniki w odpowiedzi na skargę pochodzą z posiedzeń datowanych od maja 2017 r. do listopada 2017 r., przy czym zauważono, że protokoły zawierające dostęp do informacji publicznych stanowiących podstawę wniosków R. K. w większości są z posiedzeń Komisji przeprowadzonych od października 2017. Zgodnie z informacjami zawartymi w aktach skarżący od września 2017 r. nie był już członkiem Komisji. Wnioskować należy, że nie miał on możliwości zapoznania się z udostępnionymi informacjami dla członków Komisji, ponieważ w tym czasie nie był on już jednym z członków.

Sąd stwierdził ponadto, że R. K. składając wnioski o udzielenie informacji publicznych działał jako osoba prywatna, a nie jako osoba pełniąca funkcję publiczną. Dyrektor rozpatrując wnioski skarżącego powinien przyjąć, że R. K. nie jest członkiem Komisji ani radnym, a osobą prywatną do której ma zastosowanie art. 2 u.d.i.p. Dyrektor działając w błędnym przekonaniu, że skarżący uzyskał już informację publiczną, o którą wnioskował, nie wydał decyzji odmownej ani nie udostępnił R. K. tej informacji. Na tej podstawie Sąd stwierdził, że wystąpiła przesłanka do stwierdzenia bezczynności organu i uwzględnienia skargi.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że przyczyną nie rozpoznania wniosku skarżącego w sposób wymagany ustawą o dostępie do informacji publicznej było przekonanie organu, że żądane informacje zostały skarżącemu już udostępnione z racji pełnienia funkcji członka Komisji. Pogląd organu w tym względzie nie był trafny, jednakże nie ma podstaw do twierdzenia, że owa błędna kwalifikacja informacji była równoznaczna z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wolsztynie, zarzucając:

1. 1) naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. a) art. 16 ust. 1 i art. 14 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ winien był w formie decyzji odmówić udostępnienia informacji publicznej radnemu lub udostępnić mu te informacje, w sytuacji w której z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika, że skarżący jako radny Rady Powiatu miał dostęp do informacji objętych jego wnioskami w ramach pełnionej przez niego funkcji publicznej i co za tym idzie stosowne informacje zostały mu już udostępnione, co wyklucza konieczność podjęcia w tym zakresie dodatkowych działań przez organ, a dodatkowo nie wzięcie pod uwagę przez Sąd, że prawo żądania dostępu do informacji publicznej nie przysługuje organom władzy publicznej takim jak Rada Powiatu, a więc również jej członkom w zakresie pełnionych przez nich funkcji, w sytuacji w której mają oni do niej dostęp na podstawie odrębnych przepisów;
3. 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
4. a) art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez błędną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału i niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w sprawie polegające na:
5. - uwzględnieniu skargi i nakazaniu organowi rozpoznania żądania radnego o udostępnienie mu informacji publicznej, pomimo że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że skarżący jako radny Rady Powiatu miał dostęp do informacji objętych jego wnioskami w ramach pełnionej przez niego funkcji publicznej i co za tym idzie stosowne informacje zostały mu już udostępnione na posiedzeniach komisji Zdrowia, Pomocy Społecznej oraz Przeciwdziałaniu Bezrobociu Rady Powiatu Wolsztyńskiego (do września 2017 r.) jak i posiedzeniach plenarnych Rady Powiatu i Zarządu (w późniejszym okresie), co wyklucza konieczność podjęcia w tym zakresie dodatkowych działań przez organ;
6. - poczynienie przez Sąd I instancji ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym polegających na uznaniu, że radny składając wnioski o udzielenie informacji publicznej działał jako osoba prywatna, podczas gdy z treści złożonych przez niego wniosków dopuszczonych jako dowód w przedmiotowym postępowaniu wynika wyraźnie, że składał je jako radny powołując się na pełnioną funkcję i fakt powzięcia pewnych informacji podczas obrad rady powiatu;
7. - pominięcie przy ocenie materiału dowodowego faktu, że radny nawet nie będąc już od września 2017 r. członkiem komisji Zdrowia, Pomocy Społecznej oraz Przeciwdziałaniu Bezrobociu Rady Powiatu Wolsztyńskiego, w dalszym ciągu pozostawał członkiem Rady Powiatu Wolsztyńskiego i co za tym idzie stosowne informacje zostały mu już udostępnione, co wyklucza konieczność podjęcia w tym zakresie dodatkowych działań przez organ.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie;
2. 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie;
2. 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

1. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, jednak w niniejszej sprawie istota sporu dotyczy kwestii materialnoprawnych, stąd też w pierwszej kolejności należy się odnieść do tych zarzutów. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej, o czym świadczy brak zarzutów dotyczących naruszenia art. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p.

Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej", który to zarzut podniesiony został w związku z faktem, że żądający informacji R. K. był radnym Powiatu Wolsztyńskiego i członkiem Komisji Zdrowia Pomocy Społecznej oraz Przeciwdziałaniu Bezrobociu i z racji pełnionej funkcji publicznej miał możliwość zapoznania się z informacjami przedstawionymi we wnioskach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Skoro art 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., każdemu, to nie ma uzasadnionych podstaw do zawężania katalogu podmiotów uprawnionych do jej uzyskania. Z faktu bycia radnym organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego dla danej osoby nie wynikają z przepisów u.d.i.p. żadne dodatkowe uprawnienia.

Innymi słowy, przepisy u.d.i.p. przyznają jednakowo szeroki dostęp do informacji dla wszystkich zainteresowanych, bez wyodrębnienia szczególnych uprawnień dla radnych. Należy wyraźnie zaznaczyć, że przepisy ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym nie tylko nie zawierają szczególnych uprawnień dla radnych w zakresie dostępu do informacji publicznej, ale również nie określają odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Artykuł 1 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, bowiem zgodnie z jego treścią, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się, jeżeli informacja publiczna dostępna jest w innym trybie.

Tak więc dla uznania, że radny ma inny tryb dostępu do wnioskowanych danych, tryb ten musiałby być trybem zapewniającym mu w ramach jego statusu możliwość dostępu do informacji będących przedmiotem jego zainteresowania. Tylko wówczas można byłoby przyjąć, że radny ma zagwarantowany dostęp do interesujących go danych publicznych i odmówić stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, tymczasem w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym nie zawarto takich uregulowań, które pozwalałyby w ich trybie realizować skarżącemu - radnemu konstytucyjne prawo do uzyskiwania informacji na temat spraw publicznych.

Tym samym w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 1 ust. 2 u.d.i.p., albowiem przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Stąd też zasadnie stwierdził Sąd I instancji, że R. K. składając wnioski o udzielenie informacji publicznych działał jako osoba prywatna, a nie jako osoba pełniąca funkcję publiczną, a okoliczność bycia radnym nie wyłączała możliwości złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wniosek ten nie był bowiem składany ani w imieniu organu stanowiącego powiatu, czyli Rady powiatu, ani w imieniu Komisji rady powiatu, jako organu wewnętrznego organu stanowiącego i kontrolnego powiatu.

Natomiast kryterium podmiotowe określone terminem "każdy" w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. niewątpliwie nie jest spełnione gdyby z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wystąpiła jednostka samorządu terytorialnego, organ tej jednostki np. rada, czy też wewnętrzny organ (jakim jest komisja) organu stanowiącego, te podmioty nie mogą być adresatem uprawnień wynikających z u.d.i.p.

Dyrektor rozpatrując wnioski skarżącego powinien przyjąć, że R. K., mimo że był radnym rady powiatu, to jednak z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej występował w imieniu własnym jako osoba prywatna do której ma zastosowanie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 u.d.i.p. jest błędny.

Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Do tego przepisu odwołał się Sąd I instancji wskazując jako generalną zasadę, że w przypadku nieudostępnienia informacji publicznej odmowa jej udostępnienia powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Dyrektor działając w błędnym przekonaniu, że skarżący uzyskał już informację publiczną, o którą wnioskował, nie wydał decyzji odmownej ani nie udostępnił R. K. tej informacji.

Dodatkowo podkreślić należy, że u.d.i.p. wprowadza tryb wnioskowy udostępniania informacji publicznej, a tryb ten jest wyłączony jedynie w przypadku gdy informacja została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępniana jest na wniosek. Nadto art. 11 u.d.i.p. przewiduje tradycyjny i jednocześnie bezwnioskowy sposób udostępniania informacji publicznej przez jej wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również zainstalowanie w tych miejscach urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z informacją publiczną. Ten sposób realizacji obowiązku udostępniania informacji przez podmiot zobligowany ma charakter fakultatywnego działania, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę wyraz "może". Jest to dodatkowa, uzupełniająca ścieżka dostępu do informacji publicznej, niezwalniająca jednak z obowiązku jej udostępnienia na wniosek lub zamieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej.

Powyższe sposoby udostepnienia informacji publicznej, a szczególnie te wynikające z art. 10 u.d.i.p., które mają charakter bezwzględnie obowiązujący wskazują, że nie można obowiązku udostępnienia informacji publicznej zrealizować w inny sposób, w tym przypadku poprzez przyjęcie, że skoro Rada powiatu, lub Komisja rady powiatu dysponowała określonymi informacjami (które nie zostały udostępnione w trybie informacji publicznej, albowiem te podmioty nie są objęte zakresem "każdy" z art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), to tym samym doszło do udostępnienia informacji publicznej na wnioski skarżącego.

Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie zasługuje na uwzględnienie. W zarzucie tym wskazano jeszcze na naruszenie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z tym przepisem udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z żądaniem wnioskodawcy, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu jest zupełnie niejasny, we wszystkich bowiem wnioskach o udostępnienie informacji publicznej złożonych przez skarżącego, zgodnie z treścią formularza wskazał jako formę udostepnienia informacji "ksero", a co do formy przekazania informacji "odbiór osobiście przez wnioskodawcę". Stąd też nie można się zgodzić, że przepis art. 14 ust. 1 u.d.i.p. został naruszony.

Wobec niezasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, które w niniejszej sprawie były istotą sporu, niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia przesłanki określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. natomiast fakt, że nie podziela się stanowiska prawnego nie oznacza wadliwości uzasadnienia. W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano jeszcze na art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Zarzut ten jest niezasadny, albowiem Sąd I instancji nie naruszył powołanego przepisu.

Powołany art. 149 P.p.s.a. wskazuje jaka powinna być treść wyroku w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu w tym wskazane w § 1 pkt 1 zobowiązanie organu do rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym w przypadku stwierdzenia bezczynności organu Sąd zobowiązany jest wydać wyrok na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zgodnie z jego treścią. Wyrok wydany na podstawie art. 149 P.p.s.a. jest wynikiem dokonanej wcześniej oceny prawnej wskazanych okoliczności, które doprowadziły Sąd I instancji do przyjęcia, że bezczynność organu miała miejsce. Przepis art. 149 P.p.s.a. ma tym samym charakter wynikowy, tzn. sąd stwierdzając, że bezczynność miała miejsce zobowiązany jest wydać wyrok na podstawie tego przepisu i zgodnie z jego treścią. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie może być uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.