Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 351/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi D. P. na bezczynność Komisji Nadzoru Audytowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 października 2012 r. o udzielenie informacji publicznej - zobowiązał Komisję Nadzoru Audytowego do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania.
Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
D. P. w dniu 25 października 2012 r. drogą elektroniczną wystąpił do Komisji Nadzoru Audytowego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. wszystkich protokołów z posiedzeń Komisji Nadzoru Audytowego za cały okres jej funkcjonowania wraz ze wszystkimi załącznikami (oprócz uchwał i list obecności, które zostały doręczone).
Biuro Komisji Nadzoru Audytowego w Ministerstwie Finansów w piśmie z dnia 31 października 2012 r. poinformowało wnioskodawcę, że "z informacją publiczną zawartą w protokołach posiedzeń Komisji Nadzoru Audytowego może się zapoznać w informacjach o decyzjach podjętych na posiedzeniach udostępnionych w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Finansów, w zakładce "Komisja Nadzoru Audytowego", w podzakładce "Posiedzenia". Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że informacje w zakresie posiedzenia Komisji Nadzoru Audytowego z dnia 19 września 2012 r. do dnia 9 listopada 2012 r. zostaną zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej.
D.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komisji Nadzoru Audytowego zarzucając, że organ nie udostępnił mu w całości żądanych informacji. Podniósł, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną, gdyż są to dokumenty wytworzone przez Komisję Nadzoru Audytowego a z udzielonej odpowiedzi, można wysnuć wniosek, że organ stoi na stanowisku, że w protokołach są także informacje, które nie stanowią informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia mu żądanej informacji publicznej, stwierdzenia że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że informacje o decyzjach podjętych na posiedzeniu Komisji Nadzoru Audytowego są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Finansów. Podlegają one udostępnieniu po pewnym przetworzeniu, uwzględniającym w szczególności konieczność ochrony tajemnicy ustawowo chronionej, czy też ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorstwa. Żądany protokół (protokoły) nie wyczerpuje dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie ma treści i postaci dokumentu urzędowego.
Organ odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 751/10, w którym Sąd podkreślił, że o ile protokół z posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego może zawierać informację publiczną, to nie oznacza to, że protokół ten wyczerpuje dyspozycje art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, czyli ma treść i postać dokumentu urzędowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie każdy dokument jest dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy i przypomniał również, że informacja prosta to informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą w przyjętej treści i postaci chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Informacja przetworzona wymaga podjęcia określonego działania przez organ w odniesieniu do odpowiedniego zbioru informacji będącego w jego posiadaniu, z którego to zbioru uzyskana zostanie informacja publiczna.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia 6 października 2013 r. odniósł się do stanowiska przedstawionego w odpowiedzi na skargę, a w szczególności do charakteru żądanych informacji, które w jego ocenie stanowią informację publiczną. Do pisma załączył wydruki z komputera "Decyzje podjęte na posiedzeniu Komisji Nadzoru Audytowego (...)".
Organ w piśmie z dnia 14 października 2013 r. odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w piśmie z dnia 6 października 2013 r. i zreasumował, że przetworzona informacja przygotowana na podstawie protokołu z posiedzenia Komisji Nadzoru Audytu (dalej także jako KNA) jest udostępniana poprzez publikację na stronie Ministerstwa Finansów i w tej formie wszystkie osoby zainteresowane mogą się z nią zapoznać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a powołanej ustawy stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności należy traktować przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek. Każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony przez udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna), a w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy prawne przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji.
Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Powyższe uprawnia do przyjęcia, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu.
Następnie Sąd Wojewódzki wskazał, że w sprawie nie było sporne czy żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną. Kwestią sporną jest zakres udzielonej mu informacji, tzn. "odesłanie" skarżącego do informacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej. Niejednoznaczne stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę, jak również w piśmie procesowym z dnia 14 października 2013 r. w pełni uzasadnia ocenę, że organ nie był w stanie przedstawić i uzasadnić swojego stanowiska, że nie pozostaje w bezczynności. Z udzielonej skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej wynika, że organ stoi na stanowisku, że dopełnił obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy. Stanowisko to w żaden sposób nie koresponduje z argumentacją przedstawioną w odpowiedzi na skargę, w której organ odwołuje się do ochrony tajemnic ustawowo chronionych, ochrony prywatności osób fizycznych, czy też informacji przetworzonej. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują w tym zakresie odrębne tryby postępowania.
Dlatego Sądu I instancji uznał, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie zastosował się do nakazów zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a w szczególności nie rozpoznał wniosku w zakresie zawartego w nim żądania. Skoro, istniały przeszkody, co wynika z odpowiedzi na skargę, w udostępnieniu skarżącemu żądanych informacji, to organ zobowiązany był stosować przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rozpoznając sprawę organ był zobowiązany podjąć działania zakreślone przepisami prawa, a w szczególności w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W skardze kasacyjnej D. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, polegające na przyjęciu w sposób wadliwy, że protokoły z posiedzenia KNA mają treść i postać dokumentów urzędowych; art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez przyjęcie, że żądana informacja publiczna, nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej; art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym, dalej jako u.o.b.r. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. zobowiązanie Komisji Nadzoru Audytowego do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, a nie w terminie miesiąca, który to przepis jest przepisem późniejszym w stosunku do art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w szczególności, że naruszenie przepisów prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, polega na przyjęciu w sposób wadliwy, że protokoły z posiedzenia KNA zawierają treść i postać dokumentów urzędowych. Stosownie do ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Żądane protokoły nie są skierowane do innego podmiotu oraz nie są składane do akt spraw. Stąd organ nie zgodził się z Sądem I instancji, że protokoły te można zaliczyć do dokumentów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.
Organ przyznał, że nie budzi wątpliwości, iż KNA jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej. Podkreślił jednak, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.o.b.r. biegły rewident oraz podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych są obowiązani zachować w tajemnicy wszystkie informacje i dokumenty związane z wykonywaniem czynności rewizji finansowej. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej nie jest ograniczony w czasie. Zgodnie z art. 59 ust. 2 u.o.b.r. członkowie organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów oraz kontrolerzy i wizytatorzy, o których mowa w art. 26 ust. 4 u.o.b.r. są obowiązani zachować w tajemnicy wszystkie informacje i dokumenty, w których posiadanie weszli w związku z zajmowanym stanowiskiem, wykonywanymi zadaniami lub przeprowadzanymi kontrolami. Zgodnie z art. 67 ust. 2 u.o.b.r. do członków KNA stosuje się odpowiednio przepisy art. 59 ust. 2 u.o.b.r.
Również, zgodnie z art. 65 ust. 4 do pracowników Biura KNA (tj. Departamentu Rachunkowości Ministerstwa Finansów), stosuje się odpowiednio przepis art. 59 ust. 2 u.o.b.r. Powyższe oznacza, że tajemnicą są objęte wszystkie informacje i dokumenty związane z zajmowanym stanowiskiem lub wykonywanymi działaniami, a które zawarte zostały również w protokole w związku z okolicznością, iż były przedmiotem rozpatrzenia przez Komisję Nadzoru Audytowego.
Informacje udostępnione w zakresie odnoszącym się do protokołu zawierają informacje podlegające udostępnieniu po przetworzeniu, które są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Finansów. Czynności te związane są z okolicznością systematycznego weryfikowania pod tym względem treści wspomnianych protokołów. Zatem Wnioskodawca uzyskał dostęp do informacji poprzez stronę internetową, na której są publikowane informacje publiczne po przetworzeniu. Dostęp do informacji publicznej w tym zakresie tj. do pełniej treści protokołów podlega ograniczeniu. Udostępniona na stronie internetowej Ministerstwa Finansów informacja publiczna o podjętych decyzjach zawiera informację publiczną. Z tych też względów informacje zawarte w protokole posiedzenia KNA podlegają udostępnieniu w jednakowym czasie dla zainteresowanych, o ile zawierają informację publiczną. Jedynie w niektórych przypadkach wyciąg z protokołu został udostępniony wnioskodawcy ponieważ odnosił się do jego indywidualnej sprawy. Sąd I instancji nie dokonał rozróżnienia pomiędzy protokołami z posiedzenia KNA a wyciągiem z protokołu, który w tym drugim przypadku został złożony do akt sprawy.
Skarżąca kasacyjnie nie zgodziła się także z twierdzeniem Sądu I instancji, że pozostaje w bezczynności - z uwagi na okoliczność, że podjęto czynności poinformowania wnioskodawcy w kilka dni od wystąpienia z wnioskiem o tym, że informacje zawarte w protokołach są dostępne na konkretnej stronie internetowej. Organ udostępnia wspomniane informacje mogące być w sferze zainteresowania publicznego na bazie protokołów w możliwie szybkim czasie po posiedzeniu Komisji Nadzoru Audytowego (w miarę możliwości na bieżąco). Zdaniem Komisji Nadzoru Audytowego w omawianej sprawie protokół ten nie wyczerpuje dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli nie ma treści i postaci dokumentu urzędowego. Podkreśliła, że u.o.b.r. nie posługuje się pojęciem protokołu z posiedzenia Komisji Nadzoru Audytowego, a pojecie "protokół" zostało wprowadzone jedynie regulaminem Komisji Nadzoru Audytowego przez co protokół ten ma charakter jedynie pomocniczy w pracach i realizowanych zadaniach Komisji Nadzoru Audytowego i komórki właściwej w sprawie jej obsługi i żadna ustawa nie wiąże z nim jakichkolwiek skutków prawnych.
W szczególności należy przyjąć, że wszelkie uchwały Komisji Nadzoru Audytowego lub inne akty administracyjne wydane na podstawie przepisów ustaw posiadają charakter samoistny, tj. nie stanowią integralnej części protokołu dla wywołania ewentualnego skutku prawnego (chociażby z protokołu wynikało, że mogłyby być załącznikami do protokołu). W ocenie KNA stanowisko powyższe znajduje swoje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (I OSK 751/10), który rozpatrywał sprawę w zakresie udostępnienia m.in. odpisów protokołów z posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego, należy mieć na względzie okoliczność, że o ile protokół z przebiegu posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego może zawierać informację publiczną to jednak nie znaczy to, iż protokół ten wyczerpuje dyspozycję art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli ma treść i postać dokumentu urzędowego.
Mając powyższe na uwadze, KNA stanęła na stanowisku, że żądane przez skarżącego protokoły nie podlegały udostępnieniu w pełnej treści lub w ogóle z uwagi na okoliczność, że nie należą do kategorii dokumentów urzędowych, jak również na konieczność dochowania tajemnicy ustawowo chronionej, wskazanej w art. 67 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 2 u.o.b.r. oraz w art. 65 ust. 4 w zw. z art. 59 ust. 2 u.o.b.r.
Uczestnik postępowania D. P. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, popierając stanowisko sadu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Przedmiotem niniejszego postępowania była bezczynność KNA w udzieleniu informacji publicznej. W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy KNA jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Po ustaleniu, że KNA jest takim podmiotem, czego skarżąca nie kwestionuje, powinnością Sądu Wojewódzkiego była ocena żądanych przez wnioskodawcę informacji pod kątem zakwalifikowania ich jako informacji publicznych podlegających udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie Sąd przywołał treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowiącego definicję informacji publicznej. Oceniając konkretną informację należy mieć na uwadze szeroki katalog informacji zawarty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., przy czym zaznaczyć trzeba, że nie jest on wyczerpujący. Wobec twierdzeń organu zawartych zarówno we wniosku jak i w odpowiedzi na skargę, że żądane dokumenty są informacjami publicznymi zamieszczonymi w biuletynie informacji publicznej, Sąd pierwszej instancji przyjął, że dokumenty te, wytworzone przez organ i będące w jego posiadaniu, jako informacje o określonych faktach i stanach dotyczących działalności tego organu, bezspornie są informacją publiczną.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika natomiast, aby Sąd uznał, żądane informacje za dokumenty urzędowe. Dlatego polemika skarżącej kasacyjnie w tym zakresie nie mogła odnieść skutku, bowiem w okolicznościach tej sprawy nie było konieczne zakwalifikowanie tych dokumentów jako urzędowych. Sąd prawidłowo zakwalifikował żądane dokumenty w formie protokołów z posiedzeń KNA z załącznikami jako informacje publiczne, ponieważ co do zasady protokoły takie i załączniki do nich mogą zawierać informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego Sąd nie naruszył art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 u.d.i.p.
Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 10 u.d.i.p. przez przyjęcie, że żądanane informacje nie zostały udostępnione pomimo, iż zamieszczono je w Biuletynie Informacji Publicznej. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że dotyczy on art. 10 § 1 u.d.i.p., który stanowi, że informacja publiczna która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że nie jest w bezczynności, ponieważ żądane informacje są umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej, co oczywiście zwalniałoby KNA od udostępniania ich na wniosek. KNA twierdzi jednak, że z uwagi na konieczność zachowania w tajemnicy danych podlegających ochronie wynikającą z przepisów ustawy o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym, "informacje w zakresie odnoszącym się do protokołów zawierają informacje podlegające udostępnieniu po przetworzeniu".
Z wniosku o udostępnienie informacji będącego przedmiotem niniejszej sprawy, wynika natomiast, że żądanie dotyczy wszystkich protokołów z posiedzeń KNA za cały okres jej funkcjonowania wraz ze wszystkimi załącznikami, oprócz uchwał i list obecności. Zatem nie ulega wątpliwości, że zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej informacje dotyczące posiedzeń KNA nie wyczerpują żądania zawartego w tym wniosku. W tych okolicznościach KNA pozostaje w bezczynności ponieważ w Biuletynie Informacji Publicznej zamieszczono tylko część żądanych informacji a co do pozostałej części nie rozpoznano wniosku stosownie do wymogów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W uzasadnieniu powyższego zarzutu KNA argumentując prawidłowość podjętych działań co do wniosku D. P., podnosi, że wynikają one z konieczności zachowania w tajemnicy wszystkich informacji i dokumentów związanych z wykonywaniem czynności rewizji finansowej, co wynika z treści przepisów art. 59 ust. 1 i 2 w zw. z art. 26 ust. 4, 67 ust. 2 i art. 65 ust. 4 ustawy o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym. Odnosząc się do tej kwestii należy przypomnieć, że przedmiotem niniejszej sprawy była bezczynność organu.
Zatem Sąd pierwszej instancji po jej stwierdzeniu, zobowiązał jedynie KNA do rozpoznania wniosku. To nie oznacza, że wniosek ten musi zostać uwzględniony. Bowiem stosownie do treści art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, prawo to podlega też ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Jednak jeżeli organ zobowiązany jest stosownie do powyższej regulacji, ograniczyć dostęp do żądanej informacji publicznej, może to uczynić jedynie w formie przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Przepis ten stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej (nawet w części) przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Skoro KNA nie zastosowała się do tego przepisu, to ograniczenie dostępu do informacji publicznej z powołaniem się na konieczność zachowania tajemnicy w piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek nie usuwa bezczynności organu. Jak to już słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ale na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności należy traktować przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek. W tej sytuacji za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 10 u.d.i.p.
Trzeci zarzut dotyczy nieprawidłowego zdaniem KNA wyznaczenia przez Sąd terminu do rozpoznania wniosku w oparciu o przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Z treści art. 149 ust. 1 p.p.s.a. będącego podstawą uwzględnienia skargi wynika, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności wynikających z przepisu prawa.
Sąd pierwszej instancji wyznaczając powyższy termin, choć tego nie wskazał, słusznie uwzględnił uregulowania zawarte w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który ustala termin na rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz art. 286 § 2 p.p.s.a i wyznaczył termin 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Choć z art. 149 § 1 p.p.s.a. nie wynika, że Sąd ustalając wskazany tam termin powinien uwzględnić przepisy szczególne, to wskazanym jest aby Sąd określając ten termin uwzględniał przepisy dotyczące organów kolegialnych zwoływanych co pewien czas, aby wyznaczony termin był realny. Przepis art. 69 ust. 2 u.o.b.r. stanowi jednak, że przewodniczący KNA albo jego zastępca zwołuje jej posiedzenia co najmniej raz w miesiącu. Co oznacza, że Komisja może zostać zwołana częściej niż raz w miesiącu. Taka regulacja pozwala między innymi na rozpoznanie wniosku D. P. Ponadto, w praktyce czas na rozpoznanie wniosku ustalony przez sąd administracyjny, jest znacznie dłuższy niż 14 dni, bowiem należy doliczyć do niego termin od uprawomocnienia się wyroku do doręczenia tego wyroku z aktami sprawy organowi.
W tych okolicznościach, biorąc szczególnie pod uwagę ilość żądanych informacji i wielkość aparatu pomocniczego KNA, należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. określił termin do rozpoznania wniosku, nie naruszając art. 69 ust. 2 u.o.b.r. i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.