Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1173/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego.
Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...], Wójt Gminy S. odmówił A. K. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów utrzymania i opłat za media. W uzasadnieniu wskazał, że dochód wnioskodawcy w kwocie 1 342,67 zł przekracza kryterium dochodowe dla osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe. Na dochód ten składa się dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 1 257,67 zł oraz 85 zł pomocy od syna z tytułu korzystania z jego karty płatniczej. Organ ustalił, że wnioskodawca mieszka w domu składającym się z pięciu izb, wyposażonym we wszystkie media, posadowionym na działce siedliskowej wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego o powierzchni 6,6060 ha gruntów, w tym 6.5861 ha użytków rolnych. Wnioskodawca jest rozwiedziony, ma czworo dzieci, na dwoje z nich ma ustalone alimenty w łącznej kwocie 1000,00 zł miesięcznie.
Organ zauważył, że właścicielem gospodarstwa rolnego jest D. K. syn wnioskodawcy, jednakże to A. K. jest jego posiadaczem, co potwierdza wpis do ewidencji producentów rolnych i okoliczność ubiegania się przez niego w 2015 r. o dopłaty unijne bezpośrednie. Wójt podniósł również, że wnioskodawca nie chce skorzystać ze swoich uprawnień do wystąpienia o należny mu zachowek, co w ocenie organu stanowi brak współdziałania z organem pomocy w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej.
Decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie, po rozpoznaniu odwołania A. K., utrzymało w mocy powyższą decyzję Wójta Gminy S. W uzasadnieniu wskazało, że Wójt prawidłowo odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia, jednakże błędnie powołał się na przekroczenie przez A. K. kryterium dochodowego, bowiem nie można mu przypisać dochodu z gospodarstwa rolnego, skoro nie jest jego właścicielem.
Kolegium przywołało treść art. 8 ust. 1 pkt 1 oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016, poz. 930 ze zm.), "u.p.s.". Organ wskazał, że wyznacznikami ustalenia wysokości zasiłku celowego są z jednej strony sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Kolegium omówiło także zadania i cele pomocy społecznej oraz szczegółowo odniosło się do sytuacji życiowej i materialnej A. K. Zwróciło uwagę, że w świetle art. 39 u.p.s. organ pomocowy załatwia sprawę w ramach uznania administracyjnego i ma on prawo wyboru rozstrzygnięcia w zależności od zaistniałych okoliczności.
Kolegium podniosło, iż decyzjami tego samego organu z [...] czerwca 2017 r. przyznano wnioskodawcy zasiłek okresowy w ogólnej kwocie 279 zł oraz 272 zł na zaspokojenie bieżących potrzeb. Ponadto decyzją z [...] lipca 2017 r. Kolegium przyznało skarżącemu zasiłek okresowy na okres 3 miesięcy w łącznej wysokości 823,50 zł. Wobec powyższego, w ocenie organu, zabezpieczone zostały potrzeby wnioskodawcy na pokrycie bieżących wydatków. Kolegium wskazało, iż wydając decyzję miało na względzie, że wnioskodawca nie jest osobą nieporadną, w podeszłym wieku, ani też osobą schorowaną, korzysta nieodpłatnie z mieszkania, a ponadto uzyskuje pomoc rzeczową od syna, byłej żony, sąsiadów i znajomych. Syn opłaca w większości rachunki z tytułu utrzymania domu, za to wnioskodawca dba o jego własność, utrzymuje dom w należytym porządku. Wnioskodawca nie jest osobą samotną, pomimo iż sam gospodaruje i zamieszkuje w domu syna, ma dorosłe dzieci: syna i córkę, którzy wspierają ojca w trudnej sytuacji.
Ponadto wnioskodawca, będąc osobą w wieku produkcyjnym, zdrową, korzystającą z samochodu syna, zarejestrowaną w PUP jako bezrobotny od grudnia 2012 r., powinien poczynić bardziej usilne starania w celu podjęcia zatrudnienia, choćby na zasadzie pracy dorywczej, a nie oczekiwać jedynie na pomoc dzieci, znajomych i sąsiadów, od których otrzymuje pomoc rzeczową.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie złożył A. K. W uzasadnieniu podniósł, iż wbrew stanowi faktycznemu organy przypisują mu dochód z gospodarstwa rolnego. Ponadto zarzucił organom nieuwzględnienie okoliczności, iż ma on chory kręgosłup, co znacznie utrudnia a czasem uniemożliwia pracę fizyczną. W ocenie skarżącego organy nie uwzględniły również tego, iż użytkowany przez niego samochód to 19-letni polonez-truck, bez wartości handlowej, służący do przywożenia zakupów z uwagi na zamieszkiwanie w miejscu oddalonym od ludzkich siedzib.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. wynika, że zasiłek celowy ma charakter pomocy ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku na określony cel, organ obowiązany jest zatem ustalić, czy zgłoszona potrzeba ma charakter niezbędnej potrzeby bytowej i jaki jest jej zakres. Jednocześnie, przyznając zasiłek celowy, organ powinien mieć na uwadze ogólne zasady przyznawania pomocy społecznej określone w art. 3 u.p.s. Zgodnie z tymi zasadami, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia winny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3), a potrzeby osób korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4).
Sąd ten podniósł, że z art. 39 ust. 1 u.p.s. wynika, że zasiłek celowy jest świadczeniem, które może, ale nie musi zostać przyznane nawet jeżeli wnioskodawca spełnia wszystkie warunki, aby to świadczenie otrzymać. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy. Organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w ramach pomocy społecznej nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń, zaś w takiej sytuacji obowiązkiem organu jest w wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich okoliczności, które miały wpływ na jej podjęcie. Organ nie może podejmować decyzji w sposób całkowicie dowolny i jest związany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że sądowa kontrola uznaniowych rozstrzygnięć organów pomocy społecznej polega na analizie postępowania dowodowego poprzedzającego decyzję i realizacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zdaniem tego Sądu w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy trafnie dokonał oceny sytuacji życiowej skarżącego i przesłanek z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Kolegium prawidłowo ustaliło, iż w czerwcu i lipcu 2017 r. skarżący otrzymał zasiłek okresowy w ogólnej kwocie 279,50 zł oraz 272 zł na zaspokojenie bieżących potrzeb, a decyzją z [...] lipca 2017 r. przyznano mu zasiłek okresowy na 3 miesiące w łącznej wysokości 823,50 zł. Wójt w uzasadnieniu podał kwotę wydatkowanych środków pieniężnych na pomoc społeczną w kwietniu i maju 2017 r. w formie zasiłków celowych, a także średnią wysokość zasiłku przyznanego na osobę uprawnioną. Organ ten zwrócił ponadto uwagę, że w okresie jesienno - zimowym, ze względu na konieczność ogrzewania mieszkań, większe zużycie prądu i rozpoczęcie roku szkolnego, generowane są zwiększone wydatki w porównaniu do okresu wiosenno - letniego. W 2016 r. wydatki te wzrosły o 100 %.
Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, iż organ poddał należytej ocenie wszystkie okoliczności, od których uzależnione było udzielenie skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów utrzymania i opłat za media. Przy dokonywaniu tej oceny organ odwoławczy nie przekroczył granic swobodnego uznania. Sąd ten podkreślił, że pomoc społeczna nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu, bowiem celem tej instytucji jest wspieranie osób i rodzin w przezwyciężeniu ich trudnej sytuacji życiowej.
W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. K., reprezentowany przez adwokata z urzędu. Zaskarżając wyrok w całości, domagał się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia tego orzeczenia w całości i rozpoznania skargi. Pełnomocnik skarżącego wniósł nadto o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wyrokowi zarzucił:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż z uwagi na przyznanie skarżącemu zasiłków celowych na inne potrzeby niezasadnym było przyznanie świadczenia na pokrycie części kosztów utrzymania i opłat za media, podczas gdy zgodnie z ugruntowanym dorobkiem judykatów sądów administracyjnych oraz poglądem doktryny, katalog potrzeb, które leżą w orbicie działań pomocy społecznej, jest otwarty, a ich ocena zawsze wymaga indywidualnej analizy sytuacji konkretnej osoby i rodziny, jak również brak jest ustawowo nałożonego limitu na ilość wniosków o zasiłek celowy, które osoba potrzebująca może złożyć w danym miesiącu, ergo na podstawie ww. przepisu ustawy możliwym było przyznanie zasiłku celowego skarżącemu na pokrycie części kosztów utrzymania oraz opłat za media;
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i braku odniesienia się do całokształtu stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności do okoliczności, iż wnioskowana kwota pokrywa jedynie uzasadnioną część potrzeb skarżącego, zaś okoliczność odmowy przyznania zasiłku celowego może mieć negatywny wpływ na sytuację bytową A. K.;
- 3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie wyroku bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela, przejawiającego się w nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie oraz błędną interpretację przepisów prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a w szczególności nieuwzględnienie okoliczności, iż organ dysponował wolnymi środkami na przyznanie zasiłków celowych.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie rozwinął powyższe zarzuty. Podniósł, że co do zasady wniosek o pokrycie części kosztów utrzymania i opłat za media może być rozpatrywany w kontekście potrzeby warunkującej przyznanie zasiłku celowego, zwłaszcza w sytuacji skarżącego. Odmowa przyznania tego zasiłku może zaś skutkować nieodwracalnymi konsekwencjami w jego sferze bytowej. Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu w ogóle nie odniósł się do kwestii, że wnioskowana przez skarżącego kwota pokrywa ledwie część jego uzasadnionych potrzeb, przez co zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli kasacyjnej.
Skarżący podkreślił, że spełnienie warunków otrzymania zasiłku celowego nie obliguje wprawdzie organu do jego przyznania, jednakże odmowa udzielenia świadczenia wymaga uzasadnienia, w tym powołania się na interes społeczny, bądź brak możliwości organu. Zdaniem skarżącego odmowna decyzja organu jest niezrozumiała, z tego względu, że organ dysponował wolnymi środkami na wypłatę świadczeń.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA: z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; z 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy rozpoznające sprawę w sposób należyty i wyczerpujący ustaliły sytuację faktyczną i prawną skarżącego. Z prawidłowych ustaleń poczynionych w tym względzie wynika, że skarżący nie jest osobą nieporadną, ani obłożnie chorą, uzyskuje pomoc rzeczową od syna, byłej żony, sąsiadów i znajomych. Mieszka w domu, którego właścicielem jest jego syn. Syn opłaca w większości rachunki, w zamian skarżący utrzymuje dom w należytym porządku. Wprawdzie skarżący sam gospodaruje i zamieszkuje w domu syna, ale ma dorosłe dzieci, które wspierają ojca w trudnej sytuacji. W czerwcu i lipcu 2017 r. skarżący otrzymał zasiłek okresowy w ogólnej kwocie 279,50 zł oraz kwotę 272 zł na zaspokojenie bieżących potrzeb, a decyzją z [...] lipca 2017 r. przyznano mu zasiłek okresowy na 3 miesiące w łącznej wysokości 823,50 zł. Organ pierwszej instancji wprawdzie błędnie stwierdził, że skarżący nie spełnia kryterium dochodowego do otrzymania zasiłku celowego, jednak błąd ten został skorygowany przez organ drugiej instancji.
Jednocześnie w pozostałym zakresie organ pierwszej instancji należycie uzasadnił decyzję, podając kwotę wydatkowanych środków pieniężnych na pomoc społeczną, a także średnią wysokość zasiłku przyznanego na osobę uprawnioną. Organ ten zwrócił także uwagę, że w okresie jesienno – zimowym, a więc w czasie, który przypadał niedługo po wydaniu zaskarżonej decyzji, generowane są zwiększone wydatki w porównaniu do okresu wiosenno - letniego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo więc wskazał, że organ w kontrolowanej decyzji poddał należytej ocenie wszystkie okoliczności, od których uzależnione było udzielenie skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego.
Zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. okazał się niezasadny. Po pierwsze wskazać należy, że sądy administracyjne wydając rozstrzygnięcia nie kierują się zasadą uwzględniania słusznego interesu strony, tak jak czynią to organy administracji publicznej. Jedynym kryterium oceny dokonywanej przez sądy administracyjne jest zgodność z prawem zaskarżonych aktów lub czynności wymienionych w art. 2 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a. Zatem zarzut z pkt. 3 skargi kasacyjnej został błędnie sformułowany. Nawet przyjmując, że należy go rozumieć jako zarzut niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, że organy przy wydawaniu decyzji nie kierowały się zasadą z art. 7 k.p.a., to zarzut ten również okazał się nietrafny. Zdaniem skarżącego kasacyjnie uwzględnienie słusznego interesu strony w sprawie powinno skutkować podjęciem orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznego interesu strony nie można jednak utożsamiać z rozstrzygnięciem zgodnym z oczekiwaniami osoby zainteresowanej. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, tak jak to w niniejszej sprawie uczyniono, a nie na podstawie ogólnej zasady uwzględnienia słusznego interesu obywatela. Zwłaszcza w sytuacji, w której uwzględnienie tego interesu spowodowałoby podjęcie rozstrzygnięcia niezgodnego z obowiązującymi w tym zakresie normami prawa materialnego.
Nie mógł odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 151 p.p.s.a. polegający na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i braku odniesienia się do całokształtu stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie warunki wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego.
Z kolei skuteczność zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 p.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. Z uwagi na to, że niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to i zarzut naruszenia powiązanego z nimi art. 151 p.p.s.a. także uznać należało za nieskuteczny.
Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że nawet spełnienie przez stronę kryteriów przyznawania świadczeń z pomocy społecznej przewidzianych w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie obliguje organu do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Powyższe świadczenia są przyznawane w ramach uznania administracyjnego. Kontrolując zgodność z prawem tego rodzaju decyzji sąd bada prawidłowość przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego i motywy dokonanego wyboru sposobu załatwienia sprawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że odmowa przyznania wnioskowanej przez skarżącego pomocy została należycie umotywowana, a organy nie naruszyły granic uznania administracyjnego. Rozpatrując złożony w sprawie wniosek, organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby skarżącego kasacyjnie, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie ma możliwości przyznania skarżącemu kasacyjnie wnioskowanego zasiłku celowego. W tej sytuacji nieprzyznania wnioskowanych świadczeń nie można ocenić jako naruszenia art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., jak to czyni autor skargi kasacyjnej.
Organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować swoje zadania. Organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a nawet odmowy udzielenia pomocy społecznej, gdyż posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Organy te muszą również planować przyznawanie świadczeń, biorąc pod uwagę okresy, w których zapotrzebowanie na pomoc jest zwiększone, jak np. w sezonie jesienno-zimowym.
Zatem odmowa przyznania świadczenia lub przyznanie go w niższej od oczekiwanej wysokości może być podyktowana brakiem dostatecznych środków na ich pokrycie i to nawet wówczas, gdy potencjalny beneficjent, z uwagi na swoją sytuację osobistą i majątkową, spełnia kryteria niezbędne do ich otrzymania.
Zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, że katalog potrzeb, które leżą w zakresie działań pomocy społecznej, jest otwarty, a ich ocena wymaga indywidualnej analizy sytuacji potrzebującego oraz, że brak jest ustawowo nałożonego limitu na ilość wniosków o zasiłek celowy, to jednak twierdzenie to nie jest równoznaczne z obowiązkiem organu pozytywnego rozstrzygnięcia każdego złożonego przez potrzebującego wniosku. Jak już wyżej wskazano w niniejszej sprawie organy miały prawo odmówić skarżącemu przyznania świadczenia, którą to odmowę prawidłowo uzasadniły (z uwzględnieniem korekty stanu faktycznego dokonanej przez organ odwoławczy). Dodać należy, że skarżący kasacyjnie jest objęty regularną pomocą ze strony GOPS w S., co zostało uwzględnione w stanie faktycznym sprawy.
Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego kasacyjnie w ramach prawa pomocy o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu albowiem zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.