Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.K. na bezczynność P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że spółka w dacie złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie była podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż nie wykonywała zadań publicznych ani nie dysponowała majątkiem publicznym. Ponadto Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego ani jednostki samorządu gospodarczego i zawodowego nie posiadały w spółce pozycji dominującej. Spółce nie powierzono także realizacji zadań publicznych, w związku z czym nie mieściła się ona w katalogu podmiotów zobowiązanych do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Na ww. postanowienie skarżący złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o jego zmianę i orzeczenie zgodnie z żądaniami skargi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
1/ art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., przez ich niezastosowanie i uchylenie się od kontroli bezczynności organu;
2/ art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przez jego zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo jej dopuszczalności;
3/ art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie;
4/ art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 20029 r. poz. 1429), dalej u.d.i.p., przez jego niezastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że spółka nie wykonuje zadań publicznych ani nie dysponuje majątkiem publicznym, a zatem nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy w 2017 r. spółka otrzymała z budżetu państwa dopłaty do biletów z ulgą ustawową.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą oceny, czy spółka, do której został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
W myśl ww. przepisu obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są także podmioty, które nie są organami władzy, ale wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Przy czym wystarczy spełnienie jednego z powyższych warunków, aby podmiot niebędący organem był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.
Zatem każdy podmiot, który gospodaruje choćby tylko niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępniać informacje na jego temat, gdyż prawo do informacji podąża za mieniem publicznym. Na datę orzekania przez Sąd I instancji spółka nie dysponowała majątkiem publicznym. Wprawdzie w 2017 r. otrzymała z budżetu państwa, za pośrednictwem Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], dopłaty do biletów z ulgą ustawową, ale nie można uznać, że dysponowanie majątkiem publicznym w przeszłości powoduje, że w dacie orzekania przez Sąd I instancji podmiot taki ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej.
Tym samym brak dysponowania majątkiem publicznym przez spółkę w dacie orzekania przez Sąd I instancji wyłącza przypisanie jej statusu podmiotu administracji w znaczeniu funkcjonalnym. W konsekwencji powyższego sąd administracyjny nie może stosować przepisów wyrażonych w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wobec jednostki niepodlegającej przepisom u.d.i.p.
W świetle powyższych wywodów za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i 2 pkt 8 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiadało bowiem obowiązującym przepisom prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wnioski dowodowe skarżącego jako nieuzasadnione.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
Odnosząc się do wniosku spółki o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, to stwierdzić należy, że zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Odrzucenie skargi przez Sąd I instancji nastąpiło na skutek uznania, że spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a zatem nie jest organem administracji w rozumieniu funkcjonalnym. Tym samym spółki nie można uznać za podmiot, o którym mowa w art. 204 pkt 1 p.p.s.a., co wyklucza zasądzenie kosztów postępowania.