Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 czerwca 2018 roku II SA/Wa 2029/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi I. M. (skarżąca) stwierdził nieważność uchwały nr [...] z [...] sierpnia 2017 roku Zarządu [...] (Zarząd).
Wyrok ten wydany został w następującym stanie faktyczny i prawnym.
Skarżąca złożyła wniosek o zawarcie umowy najmu na podstawie § 12 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 132, poz. 3937 z póżn. zm., dalej: "uchwała z 9 lipca 2009 roku").
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zwraca się z prośbą o przyznanie lokalu socjalnego z uwagi na wyjątkowo trudną sytuację osobistą, rodzinną oraz zdrowotną. Wyjaśniła, że w obecnym mieszkaniu przebywa bez tytułu prawnego bowiem właściciele lokalu, który nabyli do niego prawo, wypowiedzieli wszystkim domownikom prawo do zamieszkiwania i nakazali opuścić lokal. Z tego powodu w każdej chwili może znaleźć się bez dachu na głową. Podkreśliła, że jest osobą przewlekle, długotrwale i ciężko chorą, zarówno somatycznie jak i psychicznie. Z tego powodu ma orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz korzysta ze stałej pomocy lekarskiej i przyjmuje leki. Dodatkowo w jej rodzinie występuje udokumentowana patologia tj. na tle uzależnienia jej ojca. Dochodzi do licznych konfliktów, które wpłynęły na rozwój jej chorób oraz zaskutkowały koniecznością uczestnictwa w terapii. Jej przedmiotem jest m.in. sytuacja rodzinna, co zostało potwierdzone w zaświadczeniu terapeuty dołączonym do wniosku.
Zarząd ustalił, że skarżąca o najem lokalu socjalnego ubiega się sama. Ze zgromadzonych dokumentów wynika również, że Skarżąca zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie, do którego spółdzielcze własnościowe prawo posiadała jej ciotka zmarła w [...] roku. Obecnie prawo to przysługuje jej synom: A. K. i P. K.. W lokalu tym zameldowane są 2 osoby: Skarżąca oraz jej ojciec W. M., natomiast zgłoszone do opłat są 4 osoby. Zgodnie z oświadczeniem Skarżącej z maja 2017 roku w lokalu tym zamieszkują tylko 2 osoby: zainteresowana oraz jej ojciec. Zgodnie z oświadczeniem z [...] sierpnia 2017 roku w lokalu zamieszkują 3 osoby. Przedmiotowy lokal składa się z 4 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 73,25 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 50,30 m2. Powierzchnia mieszkalna na osobę wynosi 25,15 m2 liczona w stosunku do 2 osób lub 16,77 m2 w stosunku do 3 osób.
Uchwałą z [...] sierpnia 2017 roku wydaną na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 roku o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438), § 6 pkt 8 uchwały [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2008 roku w sprawie przekazania dzielnicom [...] do wykonywania niektórych zadań i kompetencji [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 roku poz. 6725), § 24 ust. 1 w związku z § 12 i § 22 ust. 1 i 2 uchwały z dnia [...] lipca 2009 roku Zarząd nie zakwalifikował Skarżącej do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu socjalnego.
W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że ze zgodnie z § 12 uchwały z [...] lipca 2009 roku "umowa najmu lokalu socjalnego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1 ustawy, może być zawarta z osobą, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu i spełnia warunki określone w § 4 pkt 1, z zastrzeżeniem § 5 ust. 2 oraz znajduje się w niedostatku".
Po przytoczeniu brzmienia z § 4 pkt 1 oraz § 5 ust. 2 pkt 3uchwały z [...] lipca 2009 roku oraz po przeprowadzeniu analizy wniosku zgodnie z § 22 ust. 1 i 2 organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka do odmowy zakwalifikowania wniosku - w lokalu tym przekroczone jest kryterium metrażowe wynoszące 6 m2 na osobę. Organ uznał również, że przedstawione dokumenty, nie potwierdzają pozostawania w związku z warunkami mieszkaniowymi w "wyjątkowo trudnej sytuacji", o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały.
Skarżąca wniosła na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc w jej uchylenie oraz zakwalifikowanie i umieszczenie skarżącej na najem lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy.
W uzasadnieniu wskazała, że w jej mniemaniu Zarząd naruszył uchwałę z [...] lipca 2009 roku, ponieważ kryterium metrażowego określonego w § 4 ust. 1 ww. uchwały, zgodnie z § 5 ust. 2 pkt. 3 tejże nie stosuje się m.in. wobec osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej: niepełnosprawność, ciężką, przewlekłą chorobę wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania, istniejącą inną patologię w rodzime, pod warunkiem że wnioskodawca zamieszkuje w lokalu za zgodą właściciela.
Wskazała też, że w jej wniosku znajdują się przesłanki oraz dowody świadczące o jej niepełnosprawności, licznych przewlekłych i długotrwałych chorobach, które to wymagają właściwych warunków leczenia, a szczególnie w kontekście zaburzeń o charakterze psychicznym, gdzie są one niemal warunkiem niezbędnym procesu terapii. Podkreśliła, że w załączeniu do wniosku przedstawiła stosowne zaświadczenia lekarskie o powyższym oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Dodatkowo w aktach sprawy, co przyznaje sam organ - znajduje się poświadczenie o istniejącej w rodzinie skarżącej - patologii (problem uzależnienia, zaburzone relacje z rodziną). Na zaistnienie powyższych przesłanek w kontekście warunków mieszkaniowych wskazują jednoznacznie opinie psychiatry, terapeuty i pracownika socjalnego pracujących ze skarżącą. Dodatkowo zauważyła, iż wypowiedzenie umowy najmu, znajdujące się w aktach sprawy dotyczy jej ojca, a nie jej samej, a więc należy uznać iż warunkowo i czasowo właściciele wyrażają zgodę na tymczasowe jej zamieszkanie (pobyt) w ich mieszkaniu. Nie jest to jednak równoznaczne z brakiem przesłanki zagrożenia bezdomnością, tym bardziej że Skarżąca nie posiada żadnej formalnej lub nieformalnej umowy z właścicielami lokalu i zgoda ta może być w każdym czasie cofnięta. Tym samym wszystkie omówione warunki do nie uwzględniania kryterium metrażowego, a zawarte w § 5 ust. 2 pkt. 3 ww. uchwały, zostały spełnione, a pomimo powyższego Zarząd pominął je i podjął rozstrzygnięcie z naruszeniem przepisów uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem stwierdził nieważność uchwały.
Wyjaśnił, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm., dalej: "ustawa z 21 czerwca 2001 roku") ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej.
Sąd wskazał następnie, że zgodnie z § 22 uchwały z [...] lipca 2009 roku organ zobowiązany jest do poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności, co pozostaje w ścisłej korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Oznacza, że organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.
Sad wyjaśnił, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku inicjującego postępowanie stanowiła okoliczność, że Skarżąca zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni mieszkalnej przekraczającej normatyw, co nie pozwala, w rozumieniu § 4 pkt 1 ww. uchwały z [...] lipca 2009 roku, zakwalifikować jej sytuacji mieszkaniowej jako zamieszkiwania w trudnych warunkach lokalowych. Ponadto organ stwierdził, że dochód brutto na osobę nie przekracza, określonego w § 4 pkt 2 tej uchwały, minimum dochodowego.
Sąd uznał, że powyższe stanowisko organu nie jest wynikiem dokonania wnikliwej analizy przesłanek określonych w § 22 ust. 2 powołanej uchwały. Organ nie odniósł się bowiem do szeregu okoliczności faktycznych dotyczących sytuacji skarżącej, istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia.
Skoro Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, powołując się m.in. na niepełnosprawność oraz udokumentowaną patologię związaną z uzależnieniem mieszkającego z nią jej ojca, organ rozpoznając wniosek winien przede wszystkim wyjaśnić podniesione przez skarżącą okoliczności, a zwłaszcza dotyczące jej stanu zdrowia i owej patologii a następnie ustalić, czy nie dają one podstawy do zwolnienia z kryterium metrażowego na podstawie § 5 ust. 2 pkt 3 lit. b uchwały z [...] lipca 2009 roku.
Sąd wskazał, że organ nie odniósł się w żaden sposób do podniesionej przez Skarżącą kwestii niepełnosprawności jak i patologii związanej z uzależnieniem jej ojca. Wskazanych okoliczności organ nie wziął w ogóle pod uwagę, koncentrując się na kwestii niespełnienia przez skarżącą kryterium metrażowego w odniesieniu do wymienionego wyżej lokalu. Takie postępowanie organu sąd uznał za niedopuszczalne. W ocenie sądu w celu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 22 ust. 2 ww. uchwały, organ powinien przeprowadzić rzetelną ocenę sytuacji w jakiej znajduje się skarżąca, tj. poczynić wyjaśnienia w kierunku sygnalizowanym przez stronę i dopiero wówczas rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki z § 4 pkt 1 powołanej uchwały z 2009 roku.
Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych w niej zawartych, poprzez niewłaściwe zastosowanie § 22 tej uchwały, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazał dodatkowo, że choć Zarząd prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 k.p.a. Przepisy te stanowią, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano.
Nie zgadzając się z treścią wyroku Zarząd wniósł skargę kasacyjną w której wyrokowi sądu pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 zarzucił naruszenie:
- art. 1 § § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 oraz z 2018 r. poz. 3, dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 22 ust. 2 uchwały z [...] lipca 2009 roku oraz w zw. z art. 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie funkcji kontrolnej sądu, polegającej na dokonaniu błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez przyjęcie, iż organ nie dokonał analizy wniosku w zakresie oświadczenia skarżącej o patologii związanej z uzależnieniem jej ojca oraz własnej niepełnosprawności oraz przyjęcie, iż organ przy rozpatrywaniu wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] jest zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w sposób i na zasadach określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w tym podejmowania czynności z urzędu i ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, zbadania okoliczności podnoszonych i nie udokumentowanych przez wnioskodawcę oraz prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu celem zweryfikowania twierdzeń i oświadczeń wnioskodawcy oraz celem ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, podczas, gdy:
- z akt sprawy wynika, iż wniosek skarżącej został wnikliwie rozpatrzony przez organ, w tym okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącej i rzekomego konfliktu w rodzinie;
- z przepisów proceduralnych zawartych w uchwale lokalowej wynika, iż organ dokonuje kwalifikacji do zawarcia umowy najmu lokalu na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę, na którym ciąży dowód wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie lokalu z gminnego zasobu mieszkaniowego;
- przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady ogólne tego postępowania, nie regulują postępowania w sprawie z wniosku o zwarcie umowy najmu lokalu z gminnego zasobu mieszkaniowego i nie stanowią ogólnych standardów mających zastosowanie we wszelkich przejawach działalności organów administracji publicznej;
- art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], w sytuacji, gdy skarga powinna być oddalona
- prawa materialnego, tj. § 22 ust. 2 pkt 5 lit. b uchwały z [...] lipca 2009 roku poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wynikający z tego przepisu nakaz poddania wnikliwej analizie podanych w nim okoliczności pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, podczas gdy powyższy wniosek nie wynika ani z przepisu § 22 ust. 2, ani z ogółu przepisów proceduralnych zawartych w rozdziale 7 uchwały z [...] lipca 2009 roku.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do stwierdzenia, że organ działając na podstawie uchwały z [...] lipca 2009 roku nie ma możliwości prowadzenia postępowania dowodowego, może działać jedynie na podstawie dokumentów i oświadczeń przedstawionych przez wnioskującego.
Stanowisko Skarżącego kasacyjnie jest w tym zakresie prawidłowe.
Uchwała z [...] lipca 2009 roku wydana została na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1182 z późn. zm.). Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę w uzasadnieniu, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych. Uznał jednak, że skoro postępowanie w sprawie umieszczenia na liście oczekujących kończy się aktem z zakresu administracji publicznej, organ zobowiązany jest stosować ogólne zasady określone w k.p.a.
Stanowisko to stoi w sprzeczności z przepisami samego kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowy zakres zastosowania przepisów k.p.a. wskazany został w art. 1 kodeksu. Nie zostało w nim wymienione postępowanie prowadzone na podstawie przepisów prawa miejscowego regulujących zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Nie ma również żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby stosowanie do takiego postępowania przepisów k.p.a. czy też samych zasad ogólnych k.p.a.
Nie ma zatem żadnych podstaw do nałożenia na organ rozpatrujący i załatwiający wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu w trybie uchwały wydanej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 21 czerwca2001 roku obowiązku prowadzenia postępowania w sposób zgodny z wytycznymi wynikającymi z art. 6 i 7 k.p.a. W szczególności nie ma podstaw do nakładania na organ obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy osoba wnioskująca o zawarcie umowy najmu spełnia warunki przewidziane w uchwale.
Tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu określony został w rozdziale 7 uchwały z [...] lipca 2009 roku. Rozpatrywanie wniosków obejmuje analizę okoliczności wskazanych w § 22 ust. 2 uchwały z [...] lipca 2009 roku. Analiza ta przeprowadzana jest na podstawie wniosków oraz oświadczeń i dokumentów złożonych przez osoby zainteresowane. Zatem to na osobie zainteresowanej zawarciem umowy najmu z mieszkaniowego zasobu gminy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających zawarcie takiej umowy. Jedną możliwością uzupełnienia zgromadzonego materiału jest wystąpienie przez burmistrza dzielnicy lub osobę przezeń upoważnioną do właściwego ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii na temat sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowego wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania.
Jak natomiast słusznie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, rozpatrzenie wniosku wymaga wnikliwej analizy okoliczności wskazanych w § 22 pkt 2 uchwały z [...] lipca 2009 roku. Podzielić należy stanowisko sądu pierwszej instancji, że w zaskarżonej uchwale analizy takiej nie przeprowadzono. Nie odniesiono się w szczególności do kwestii związanych z niepełnosprawnością skarżącej, pomimo dołączenia przez nią do wniosku o zawarcie umowy najmu orzeczenia o niepełnosprawności. Nie odniesiono się do jej sytuacji majątkowej ani też do podnoszonej przez nią kwestii patologii związanej z uzależnieniem jej ojca. Tymczasem przeanalizowanie tych okoliczności ma istotne znaczenie w sprawie z uwagi na treść § 5 punkt 3 ppk 3 lit. a), b) i c) uchwały z [...] lipca 2009 roku. Zgodnie bowiem z § 5 punkt 3 uchwały z [...] lipca 2009 roku, postanowień § pkt 1 uchwały (a więc kryterium powierzchni mieszkalnej) nie stosuje się do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej w szczególności niepełnosprawność, chorobę ciężką przewleką chorobę wnioskodawcy, istniejącą udokumentowaną przemoc lub inną patologię w rodzinie, pod warunkiem że wnioskodawca zamieszkuje w lokalu za zgodną właściciela.
Rozpatrując zatem ponownie sprawę Zarząd zobowiązany będzie do ponownego przeanalizowania wniosku Skarżącej przy uwzględnieniu wszystkich podanych przez nią informacji i okoliczności oraz dołączonych przez nią dokumentów, w tym w szczególności do kwestii niepełnosprawności Skarżącej, rozważenia czy przywoływanej przez nią patologii związanej z uzależnieniem ojca.
Za zasadne należało zatem uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, to jest § 22 ust. 2 uchwały z [...] lipca 2009 roku w związku z art. 1 i art. 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przy rozpatrywaniu wniosków o zawarcia umowy najmu lokali z zasobu mieszkaniowego organ zobowiązany jest do prowadzenia postępowania dowodowego na zasadach określonych w przepisach k.p.a.
Uznanie tego zarzutu na zasady nie mogło jednak doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku bowiem zawarte w nim rozstrzygnięcie było prawidłowe. Organ wydając zaskarżoną uchwałę nie przeanalizował wnikliwie wszystkich okoliczności wskazanych we wniosku o zawarcia umowy najmu. Okoliczności te z uwagi na treść § 5 punkt 3 ppk 3 lit. a, b i c uchwały z [...] lipca 2009 roku mogą mieć wpływ na sposób rozpatrzenia wniosku.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargę kasacyjną.