Postanowienie NSA z 26 stycznia 2007 r., I OSK 352/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1258/05

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie NSA Barbara Adamiak Małgorzata Pocztarek
Ewa Dubiel protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1258/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy: Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] Nr [...] działając podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 33 ust. 1, art. 87 ust.2, art.92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088), lp.1.1.8 oraz I p. 1.11.7 załącznika do ww. ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. K. P.T.U.P. "T." w [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3.100 złotych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ ustalił, że w dniu 8 września 2004 r. na drodze A4 zatrzymany został do kontroli pojazd marki Ził o nr rej. [...] prowadzony przez A. K. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 9,3 tony. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Ustalono, iż strona pojazdem tym wykonywała niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) tj. transportował pojazd na życzenie nowego właściciela do miejsca przekazania, czego dowodem jest faktura sprzedaży z dnia 8 września 2004 r. Nadto ustalono, że pojazd nie jest wyposażony w urządzenie rejestrujące (tachograf).

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, urządzenie rejestrujące instaluje się i używa w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy (...). Stosownie do art. 33 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Powołując się na przepis art. 87 ust.2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym organ wskazał, że podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli min. wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje (...) przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające min. z spisów ustawy o transporcie drogowym oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Wysokość kary za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia określona została w Lp.1.1.8 załącznika do tej ustawy (opublikowanego w załączniku do ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. nr 149 poz. 1452) i wynosi 100 złotych.

Wysokość kary za brak instalacji przyrządu kontrolnego określona została w lp. 1.11.7 y załącznika i wynosi 3000 złotych. Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem organu kara pieniężna w wysokości 3.100 złotych orzeczona w ustalonym stanie faktycznym jest zasadna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, że w chwili kontroli nie był właścicielem pojazdu, bowiem w tym dniu w godzinach porannych zbył na rzecz innego podmiotu czego dowodem jest faktura sprzedaży. Wskazał, że pojazdu Ził nie użytkował na potrzeby własne, co potwierdza protokół z dnia 8 września 2004 r. zaś w dniu kontroli transportował pojazd wyłącznie na życzenie nowego właściciela do miejsca przekazania. Wyjaśnił, iż inspektor kontrolujący nie uwzględnił faktu, że przedłożone kserokopie zaświadczenia były potwierdzone za zgodność z oryginałem przez Urząd Miasta.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymała stanowisko z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) nie uwzględnił skargi.

W motywach tego orzeczenia wyjaśnił, że z protokółu kontroli, dokonanej dnia 8 września 2004 r. o godz. 12.37 wynika, że skarżący nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, a nadto pojazd nie był wyposażony urządzenie rejestrujące (tachograf).

Z wyjaśnień skarżącego złożonych do protokółu z dnia 17 września 2004 r. wynika, że pojazd był transportowany przez skarżącego do miejsca sprzedaży i został sprzedany tego dnia o godz. 14.30.

W tym stanie rzeczy biorąc pod uwagę stan faktyczny w ocenie Sądu I instancji nie można podzielić twierdzeń skarżącego, iż nie był właścicielem pojazdu w momencie kontroli. W ocenie Sądu zasadne jest przyjęcie, że w dacie kontroli prawidłowo ustalono stan faktyczny i wykazano, że strona wykonywała tym pojazdem niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne). Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych także bez ładunku wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż przewóz wykonywany przez skarżącego w chwili kontroli spełniał wszelkie cechy niezarobkowego przewozu drogowego. Przejazd w chwili kontroli wykonywany był w celach handlowych, tzn. w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, kierowca przedsiębiorcy wykonującego przewóz na potrzeby własne obowiązany jest do posiadania i okazywania na żądnie uprawnionych organów wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu wykonywania przewozów na potrzeby własne, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy. Dokumentem tym jest wypis a nie o kopia dokumentu, względnie poświadczone nawet notarialnie kopie. Kopia samego zaświadczenia, a także kopia jego wypisu poświadczone za zgodność z oryginałem przez Urząd Miasta nie są wypisem, o którym mowa w art. 87 ust. 2 ustawy.

Wysokość kary za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia określona została w Lp.1.1.8 załącznika do ustawy (opublikowanego w załączniku do ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. nr 149 poz. 1452) i wynosi 100 złotych.

W ocenie Sądu bezspornie ustalono również., iż pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące (tachograf). Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 9,3 tony. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, urządzenie rejestrujące instaluje się i używa w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy.

Wysokość kary za brak instalacji przyrządu kontrolnego określona została w Ip. 1.11.7 załącznika i wynosi 3000 złotych.

Podnieść należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa; po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ust.

2. stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Zgodnie z art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 ze zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2003, Nr 66, poz. 613). W związku z powyższym Prezydent został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003r. przez Prezydenta RP i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864.

Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego.

Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym.

Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw.

Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć min. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim").

Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

W związku z powyższym zaskarżona decyzja organu II instancji jak konkludował Sąd I instancji była prawidłowa i nie naruszała obowiązującego w dacie jej wydania prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Od 1 maja 2004 r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 organ mógł wskazać jako podstawę materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.)

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sadu Administracyjnego wniósł pełnomocnik A. K. wnosząc o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1258/05, oraz o zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zauważono, iż w dniu 8 września 2004 r. w miejscowości [...], na drodze A4 zatrzymano do kontroli pojazd marki ZIŁ nr rej. [...]. Kierującym był Pan A. K. - właściciel pojazdu. W toku kontroli ustalono, że kontrolowany nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, oraz że pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące (tachograf). Stwierdzone naruszenia znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia 8 września 2005 r. nr [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] nałożono na A. K. karę pieniężną w wysokości 3.100,00 zł. Strona złożyła odwołanie od decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją nr [...] utrzymał decyzje organu I instancji w mocy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 listopada 2005r. oddalił skargę P. K. Postępowanie przeprowadzone w przedmiotowej sprawie od samego początku było dotknięte wieloma wadami mającymi znaczący wpływ na jego wynik, godzącymi w prawa strony.

W dniu kontroli A. K. oświadczył, że wykonuje przejazd nie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż sprzedał pojazd i na prośbę nabywcy prowadzi go na miejsce przekazania do Krakowa. Nabywcą pojazdu był Pan S. K. Pierwotnie miejscem spełnienia świadczenia tj. wydania sprzedawanego samochodu miały być [...] (kupujący miał odebrać samochód w [...]). Jednakże, z przyczyn leżących po stronie kupującego (względy osobiste), na prośbę S. K. grzecznościowo A. K. prowadził, sprzedany już pojazd, do [...]. Na dowód Pan K. przedstawił fakturę VAT nr l/ST/2004 z dnia 8 września 2004 r. potwierdzającą fakt zawarcia umowy sprzedaży. Mimo próśb Pana A. K. kontrolujący inspektor nie umieścił w protokole adnotacji, ani o złożonych przez kontrolowanego wyjaśnieniach, ani o przedstawionej fakturze VAT. Powodowany nierzetelnym postępowaniem inspektora, A. K. odmówił podpisania protokołu kontroli.

Zgodnie z art. 454 §1 Kodeksu Cywilnego miejscem spełnienia świadczenia, o ile nie jest ono oznaczone lub nie wynika z właściwości zobowiązania, powinno być spełnione w miejscu, gdzie w chwili powstania zobowiązania dłużnik miał zamieszkanie lub siedzibę. Zatem, zgodnie z powyższym przepisem pojazd, powinien być wydany w miejscu siedziby skarżącego. Przeprowadzenie pojazdu przez skarżącego było jedynie czynnością grzecznościową, nie będącą w żadnym związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Pan K. w ramach nieodpłatnej przysługi odprowadził pojazd do [...].

Zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących-stosowanych w transporcie drogowym, urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w państwach członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

Stosownie do art. 4 ust. 12 Rozporządzenia nr 3820/85, nie ma ono zastosowania także do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi do niehandlowych przewozów w celach prywatnych.

Mając powyższe na uwadze podniesiono w skardze kasacyjnej, iż A. K. nie miał obowiązku instalować w pojeździe urządzenia rejestrującego oraz posiadać zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne.

W toku postępowania wyjaśniającego A. K., osobiście stawił się w siedzibie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], aby dokonać wglądu w akta sprawy. Gdy strona w dniu 17 września 2004 r., po uprzednim kontakcie telefonicznym, stawiła się w WITD, inspektor prowadzący sprawę stwierdził, że przesłucha Pana K. w charakterze strony. A. K. zeznał, że pojazd prowadził do miejsca sprzedaży, zaś sprzedaż nastąpiła o godz. 14.30. w dniu kontroli tj. 8 września 2004 r. Na tym zeznaniu oparto całe dalsze postępowanie prowadzone przeciwko skarżącemu. Począwszy od uzasadnienia decyzji organów I i II instancji aż do wyroku WSA. Należy zwrócić uwagę na fakt, że dowód z przesłuchania strony, dotknięty jest kilkoma wadami: po pierwsze, przesłuchanie odbyło się bez uprzedniego zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu. Zgodnie z art. 79 § 1 kpa strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Ponadto, zgodnie z art. 79 § 2 strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Ponadto zgodnie z art. 10 §1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 1986 r. II SA 2015/85 (ONSA 1986/1 poz.

13. zachowanie wymagań art. 79 i 81 kpa, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaś zgodnie z art. 86 kpa jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z ich braków pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków, z wyjątkiem przepisów dotyczących przymusu. Zatem organ przygotowując - przesłuchanie strony miał obowiązek zadośćuczynić wymogom art. 79 §1 kpa..

Ponadto A. K. zeznał, że prowadził pojazd w celu dokonania sprzedaży. Jest to nieścisłość wynikająca z braku fachowej pomocy prawnej. Składając zeznania nie rozróżniał pojęcia sprzedaży pojazdu od pojęcia przekazania, a organ prowadzący postępowanie nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 9 kpa. Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zakres obowiązku informowania, ciążący na organie został sprecyzowany Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 12 kwietnia 2000 r. (sygn. akt I SA/Ka 1740/98). Obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy (art. 9 kpa) powinien być rozumiany tak szeroko, jak to jest możliwe. Udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być rozumiane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji, szczególnie wówczas, gdy urzędnik stwierdza (lub powinien stwierdzić), że strona zamierza podjąć działania wiążące się dla niej z niekorzystnymi skutkami, lub nawet ryzykiem wystąpienia podobnych skutków. W takim wypadku urzędnik ma wyraźny obowiązek, w możliwie jasny sposób wyjaśnić całość okoliczności sprawy stronie i równie wyraźnie wskazać na ryzyko wiążące się z zaplanowanymi działaniami. Jest to jedyny odpowiadający zasadzie art. 1 Konstytucji, sposób rozumienia art. 9 kpa.

Przepisy regulujące obowiązek stosowania urządzeń rejestrujących, wynikające z Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, w związku z przepisami Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, bardzo precyzyjnie regulują rodzaje przewozów, w trakcie których mają być stosowane urządzenia rejestrujące, a także zwolnienia z tego obowiązku. Na okoliczność czego strona przytoczyła art. 4 i 13 ust. 1 rozporządzenia 3820/85

Dodano także, iż ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92 poz. 879) w art. 29 dokonuje wyłączenia przewozów określonych w punktach b-k.

Katalog wyłączeń jest bardzo szeroki, nie mniej jednak brakuje uregulowania sytuacji, w której przedsiębiorca wykonujący w sposób ciągły przewozy podlegające zwolnieniu z obowiązku rejestracji czasu pracy, zatem i również z obowiązku instalowania urządzenia rejestrującego. Problem powstaje, gdy przedsiębiorca postanawia nabyć nowy pojazd, który nie jest wyposażony w tachograf) bądź zamierza taki pojazd zbyć. Gdy będzie prowadził pojazd bezpośrednio po jego zakupie, bądź na sprzedaż, nie będzie spełniał żadnego z warunków wyłączających określonych w rozporządzeniu 3820/85. Zatem stosując wykładnię literalną ww. przepisów, będzie zmuszony na ten jeden przejazd zamontować tachograf; bądź ponieść wysokie koszty wynajęcia transportu. Sytuacja ta jest absurdalna i wymaga przyjęcia określonej praktyki, która unormuje zasady postępowania. Dodano, że inspektorzy WITD na co dzień nie egzekwują obowiązku posiadania tachografu, od przewoźników, którzy pojazd nabyli i prowadzą go do miejsca prowadzenia działalności (bazy pojazdu), wystarczy, że kierowca okaże się dokumentem potwierdzającym jego zakup.

Pełnomocnik organu II instancji na rozprawie ustosunkowując się do wniesionej skargi wniósł o jej odrzucenie a w przypadku nie podzielenie tego stanowiska o jej oddalenie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to,że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego nie odpowiada przedstawionym wymaganiom dlatego też należało ją odrzucić.

Jak wyżej zauważono skarga kasacyjna jako bardzo sformalizowany środek prawny musi odpowiadać wymaganiom materialnoprawnym wskazanym w art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wymagania te to:

1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
2. wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
3. przytoczenie podstaw kasacji,
4. wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia,
5. oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje utrwalony pogląd, że braki w zakresie wymogów materialnych skargi kasacyjnej nie podlegają sanacji, co w konsekwencji czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, albowiem są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy.

Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, iż wniesiona skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie nie zawiera wskazania czy orzeczenie Sądu I instancji zaskarżono w całości czy też w części. To, że w skardze zamieszczono oznaczenie zakresu żądanego uchylenia w całości nie jest równoznaczne ze wskazaniem zakresu zaskarżenia o jakim mowa w art. 176 omawianej ustawy procesowej.

Przede wszystkim konieczność wskazania, czy dane orzeczenie jest przedmiotem zaskarżenia w całości czy w części wynika z okoliczności, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (porównaj uzasadnienie wyroku NSA z dnia 19 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 368/04 niepublikowany).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie przede wszystkim nie wskazano jednak podstaw kasacji zgodnie z wymogami art. 176 w związku z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie prawa procesowego, czy też obu naruszeń łącznie.Niespornym jest, iż nie jest wystarczające powtórzenie przepisu art. 174 ustawy procesowej lecz konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych i przyporządkowanie tych naruszeń bądź naruszeniu prawa materialnego poprzez wskazanie błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania bądź też odniesienie tych naruszeń do zarzutu wadliwego zastosowania przez Sąd prawa procesowego. Dodatkowo podnieść należy, że naruszenie praw materialnego może polegać na niezastosowaniu tego przepisu, który winien być zastosowany. W takim przypadku w skardze kasacyjnej należy wskazać pominięty przepis i uzasadnić dlaczego winien on lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Jedynie informacyjne w tym miejscu zauważyć należy, iż wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd (porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 11). Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej- przepisów kpa (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna jak już wyżej podniesiono nie zawiera wskazania podstaw kasacji a więc jednego z podstawowych wymogów materialnych decydujących o istocie i charakterze instytucji kasacji.

Analizując wniesiony w tej sprawie środek prawny wskazać należy, iż w petitum skargi nie zamieszczono jakiegokolwiek zarzutu czy to naruszenia prawa materialnego czy też prawa procesowego. Wprawdzie nie ma znaczenia dla ustawowych wymagań skargi kasacyjnej w którym miejscu zostały zamieszczone jej poszczególne elementy, lecz nawet mając na uwadze uzasadnienie wniesionej skargi należy uznać, że również brak jest wskazania zarzutów skargi kasacyjnej także w jej motywach. Strona skarżąca jedynie przytacza w nim przepisy prawa cytując je. Nie można uznać cytowania przepisów za wystarczające bez powiązania ze sprawą będącą przedmiotem rozpoznawania a w szczególności sprecyzowania w stopniu pozwalającym Sądowi na ustalenie czy wniesiona skarga opiera się na którejś z podstaw kasacyjnych wskazanych w przepisie art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez określenie czy zarzucane sądowi I instancji uchybienie jest naruszeniem prawa materialnego czy też procesowego (porównaj postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1719/04 niepublikowane).

Skarga sporządzona w rozpoznawanej nie zawiera sprecyzowania stopnia zaskarżenia (podstaw kasacji) pozwalających Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do tego środka zaskarżenia, a przecież nie może Sąd domniemywać zakresu zaskarżenia. Dlatego też należało w opisanych okolicznościach uznać, że skarga kasacyjna A. K. nie zawiera elementów konstrukcyjnych pozwalających Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na jej rozpoznanie.

Konkludując uznać należy, iż wobec niemożności kontroli zaskarżonego wyroku, skargę kasacyjną w rozpoznawanej sprawie należało odrzucić na podstawie art. 180 w związku z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.