Uzasadnienie
P. K. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W skardze skarżący złożył wiosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 10 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1203/17 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ogólnikowość twierdzeń wniosku o możliwych następstwach wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, nie pozwala w żaden nie sposób ustalić jaka konkretnie grozi skarżącemu znaczna szkoda majątkowa oraz nieodwracalne skutki, wynikające ze zwolnienia go ze służby i oczekiwania powrotu do wykonywania obowiązków służbowych. Podniósł, że skutki dolegliwości finansowej wykonania rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby są naturalnym następstwem wykonania tego rodzaju aktu i same w sobie nie stanowią przesłanki do wstrzymania jego wykonania, o ile nie przekraczają zwykłej miary, czego skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił.
Ponadto wskazał, że instytucja z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1639 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") ma zastosowanie do aktów, które nie zostały jeszcze wykonane. Tymczasem z treści rozkazu personalnego z [...] czerwca 2017 r., nr [...], któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności wynika, że skarżący został zwolniony ze służby [...] czerwca 2017 r., a więc rozkaz ten na dzień rozpoznania wniosku wywołał już skutki prawne. Instytucja wstrzymania wykonania nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania aktu administracyjnego. Należało przyjąć, że w zaistniałej sytuacji wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego stało się bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji skutki kwestionowanego rozkazu personalnego zwalniającego go ze służby mogą być zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącego orzeczenie uwzględniające jego skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1203/17 oddalił skargę skarżącego na ww. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2017 r.
Na powyższy wyrok skarżący złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W jego uzasadnieniu wskazał, że pomimo usilnych starań do chwili obecnej pozostaje bez środków utrzymania na skutek przedmiotowego rozkazu personalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei art. 61 § 4 P.p.s.a. stanowi, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Zwrócić należy uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 10 listopada 2017 r., orzekł już w niniejszej sprawie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Tym samym, obecnie rozpoznawany wniosek, z uwagi na treść art. 61 § 4 P.p.s.a., uznać należy za wniosek o zmianę ww. postanowienia Sądu I instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia rozpoznawanego obecnie wniosku nie wynika aby, po wydaniu postanowienia z 10 listopada 2017 r., nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca odmienne orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w przedmiotowym wniosku, stwierdzić należy, że skarżący w żaden sposób nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej, tym samym uniemożliwił on dokonania oceny, jaki wpływ w tym zakresie spowoduje wykonanie rozkazu. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie natomiast w orzecznictwie wskazywał, że wprawdzie strona zobligowana jest jedynie do uprawdopodobnienia zaistniałego niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., jednak nie oznacza to, że nie ma ona obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do wykazania, iż w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na wstrzymanie wykonania aktu bądź czynności.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że – jak już wskazał Sąd I instancji w postanowieniu z 10 listopada 2017 r. - nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest także okoliczność, że rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na [...] czerwca 2017 r., a zatem w dacie orzekania przez Sąd I instancji skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania rozkazu jest w takim przypadku bezprzedmiotowe. Skutki kwestionowanej przez skarżącego decyzji zwalniającej go ze służby w Policji mogą być bowiem zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącego orzeczenie o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.