Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2018 r., II SA/Wr 833/17 oddalił w całości skargę W[...] na decyzję Wojewody D[...] z dnia 6 października 2017 r. nr NRŚ[...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty J[...] z dnia 10 stycznia 2017 r. GKN[...], odmawiającą zwrotu nieruchomości położonych w gminie P[...] obejmującej działkę nr 6[...] – stanowiącej część działki drogowej oraz działkę nr 6[...], nabytych przez Gminę P[...] na mocy uchwały nr XL[...]z dnia 26 listopada 1993 r. w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne w miejscowości P[...].
Skargę kasacyjną od tegoż wyroku wywiódł W. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:
- I. prawa materialnego, tj.:
- a) art. 136 ust. 3 i 4, art. 137 ust. 1 w związku z art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2018.121 ze zm.), dalej jako "u.g.n", przez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy zwrotu na rzecz skarżącego działki nr 6[...], stanowiącej część działki drogowej oraz działki nr 613, nabytych przez Gminę P[...] na mocy uchwały nr XL[...]z dnia 26 listopada 1993 r. w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne w miejscowości P[...];
- b) art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. przez błędne uznanie, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy jego prawidłowa wykładnia wskazuje, iż do nieruchomości skarżącego nabytych przez gminę na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U.1991.30.127 ze zm.), dalej jako "u.g.g.", stosuje się przepisy rozdziału III u.g.n.;
- II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez:
- - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organy do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych;
- - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego ustalenia, iż pomniejszenie nieruchomości skarżącego o powierzchnię niezbędną do wydzielenia dróg i placów było proporcjonalne do powierzchni nieruchomości skarżącego i ogólnej powierzchni gruntów wydzielonych pod ulice i place, podczas gdy skarżący pozbawiony został gruntu o powierzchni wynoszącej prawie 30 arów i nie otrzymał działek o powierzchni ekwiwalentnej.
Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina P[...] wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.
Na wstępie należy zauważyć, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.), który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Regulacja ta nie przewiduje konieczności uzyskania zgody strony na rozpoznanie sprawy w powyższym trybie.
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Ocenę zarzutów kasacyjnych wypada rozpocząć od wskazania, iż istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest ocena możliwości zastosowania art. 136 ust. 3 i 4 w związku z art. 217 ust. 1 i art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. do nieruchomości przejętych na rzecz gminy w drodze uchwały rady gminy o wyznaczeniu granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, na obszarach przeznaczonych na ten cel w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, tj. na podstawie art. 14 – 17 u.g.g. Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, iż zgodnie z art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. przepisy rozdziału 6 działu III u.g.n. stosuje się odpowiednio do nieruchomości "nabytych" na rzecz Skarbu Państwa albo gminy odpowiednio na podstawie u.g.g. Przepis ten swoim zakresem nie obejmuje wszelkich form i sposobów uzyskania przez Skarb Państwa lub gminę tytułu własności nieruchomości, ale odwołuje się jedynie do pojęcia "nabycia" nieruchomości, które na gruncie u.g.n. doczekało się autonomicznego zdefiniowania.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 3b u.g.n. przez zbywanie albo nabywanie nieruchomości należy rozumieć dokonywanie czynności prawnych, na których podstawie następuje przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste. Nie ulega wątpliwości, iż w ramach tak zdefiniowanego pojęcia nabywania nieruchomości nie mieści się przejście własności nieruchomości, w trybie określonym w przepisach art. 14 – 17 u.g.g. Regulacje te wskazywały na możliwość ustalenia przez rady gmin w drodze uchwał, granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, na obszarach przeznaczonych na ten cel w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomości, które były położone w granicach wskazanych przez ww. uchwały, podlegały scaleniu i podziałowi na działki budowlane. W zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty otrzymywał odpowiednio na własność lub w użytkowanie wieczyste taką liczbę działek budowlanych wydzielonych z tych nieruchomości, których łączna powierzchnia odpowiadała powierzchni jego nieruchomości, pomniejszonej o powierzchnię niezbędną do wydzielenia ulic i placów, co winno nastąpić proporcjonalnie do powierzchni nieruchomości i ogólnej powierzchni gruntów wydzielonych pod ulice i place.
Zamiana własności lub prawa użytkowania wieczystego dotychczasowych nieruchomości na własność lub użytkowanie wieczyste działek budowlanych następowała na mocy ww. uchwały, natomiast grunty nie wchodzące w skład działek oddanych dotychczasowym właścicielom lub użytkownikom wieczystym, a w szczególności grunty wydzielone pod ulice i place, przechodziły z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym uchwała rady gminy o ustaleniu granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne stała się prawomocna (art. 16 ust. 4 u.g.g.). Skonstatowanie, iż przejście własności nieruchomości wydzielonych pod ulice i place następuje z mocy prawa, a nie w trybie czynności prawnej, ma w okolicznościach niniejszej sprawy doniosłe znaczenie bowiem uniemożliwia zastosowanie art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n.
Konkluzja ta wynika wyrażnie nie tylko z brzmienia tego przepisu ale także z jego wykładni celowościowej, odwołującej się do koincydencji czasowej określonych działań prawotwórczych, która umożliwia poznanie intencji ustawodawcy wprowadzającego do systemu prawa przepis art. 216 ust. 2 u.g.n. W przepisach u.g.n., w ich brzmieniu z dnia wejścia w życie tej ustawy, to art. 216 u.g.n. stanowił o stosowaniu przepisów o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, przejętych lub nabytych przez Skarb Państwa na cele wywłaszczeniowe na innych podstawach prawnych niż ta określona w art. 136 ust. 3 u.g.n. W przepisie tym wymienione były niektóre akty normatywne tworzące przed dniem 1 stycznia 1998 r. podstawy do przejęcia lub nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2001 r., SK 22/01 (OTK 2001/7/216), stwierdzono, że przepis art. 216 u.g.n. jest niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w jakim wyklucza odpowiednie stosowanie przepisów rozdziału 6 działu III u.g.n. do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 5 i art. 13 ustawy z 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz.U.1948.35.240 ze zm.).
Dało to asumpt do nowelizacji przepisów u.g.n. tyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Nowelizując przepis art. 216 u.g.n. ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.141.1492 ze zm.), ustawodawca poszerzył katalog przepisów prawa będących podstawą nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości, umożliwiając odpowiednie stosowanie wobec tak nabytych nieruchomości przepisów rozdziału 6 działu III u.g.n. Dodanie do dotychczasowego brzmienia art. 216 u.g.n., ust. 2, który instytucję zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, przewidzianą w rozdziale 6 działu III u.g.n., pozwalał stosować odpowiednio także do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów u.g.g. (art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.g.), prowadzi do wniosku, że wolą ustawodawcy było poszerzenie katalogu sytuacji, w których możliwy był zwrot nieruchomości ale jednocześnie katalog ten został ograniczony do tych sytuacji gdy pozyskanie przez Skarb Państwa własności nieruchomości następowało w drodze jej nabycia.
Zawężenie możliwości odpowiedniego stosowania przepisów rozdziału 6 działu III jest wyraźne, zważywszy w szczególności na to, że dotychczasowy art. 216 u.g.n., a po nowelizacji art. 216 ust. 1, posługuje się zdecydowanie szerszym pojęciem "nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa".
Ponadto ustawodawca nowelizując przepis art. 216 u.g.n. ww. ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. dodał jednocześnie art. 4 pkt 3b u.g.n. Przepis ten, o czym była już mowa powyżej, definiuje na gruncie tejże ustawy pojęcie zbycia albo nabycia nieruchomości. Odwołanie się w tym zakresie wyłącznie do dokonywania czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie prawa, stanowi wyrażnie ograniczenie i nie pozwala objęć dyspozycją tego przepisu nieruchomości, które zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa z mocy samego prawa (ipso iure). Wniosku tego nie zmienia okoliczności, iż ustawodawca w art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. posłużył się ogólnym pojęciem "nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie: (...) ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (..)", nie wskazując wyraźnych podstaw prawnych dokonanego nabycia nieruchomości.
Jakkolwiek powyższe pozwala patrzeć szeroko ma sytuacje, w których na gruncie u.g.g. nastąpiło przeniesienie na Skarb Państwa własności w drodze czynności prawnej, to nie prowadzi do objęcia dyspozycją tegoż przepisu sytuacji uzyskania przez Skarb Państwa własności nieruchomości z mocy samego prawa (vide: G.Bieniek [w:] G.Bieniek, S.Kalus, Z.Marmaj, E.Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, WP LexisNexis, Warszawa 2007 r., s. 659; wyrok TK z dnia 24 października 2001 r., SK 22/01, OTK 2001/7/216; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 667/08; wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2010 r., I OSK 1407/09; wyrok NSA z dnia 3 marca 2011 r., I OSK 645/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2014 r., I OSK 1909/12; wyrok NSA z dnia 7 października 2016 r., I OSK 3393/15; wyrok NSA z dnia 8 maja 2018 r., I OSK 1528/16; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2019 r., I OSK 2135/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto wypada zauważyć, iż jakkolwiek przepisy u.g.g. regulowały problematykę wywłaszczeń nieruchomości w rozdziale VI (art. 46 i nast. u.g.g.), zaś przepisy art. 14 – 17 u.g.g. znajdowały się w rozdziale II u.g.g. stanowiącym o zasobie gruntów tworzonym przez gminy na cele zabudowy miast i wsi, w szczególności przeznaczonych na realizację zorganizowanego budownictwa wielorodzinnego (art. 11 ust. 1 u.g.g.), ale także pod budowę dróg i placów w związku z tworzeniem działek budowlanych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, to nie może ulegać wątpliwości, że skutki wydzielenia dróg i placów w trybie scalenia i podziału nieruchomości na działki budowlane na podstawie art. 14 – 17 u.g.g. i przejście z mocy prawa gruntów pod wydzielonymi drogami i placami na rzecz gminy, ma skutki tożsame z wywłaszczeniem w rozumieniu art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, jeżeli tylko celem tego działania jest realizacja celu publicznego.
Z tego też punktu widzenia uprawnienie do zwrotu nieruchomości wypada poddać analizie w świetle wymagań równej ochrony praw majątkowych, wynikającej z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (vide: wyrok TK z dnia 24 października 2001 r., SK 22/01, OTK 2001/7/216; wyrok TK z dnia 3 kwietnia 2008 r., K 6/05, OTK-A 2008/3/41; wyrok TK z dnia 14 lipca 2015 r., SK 26/14, OTK-A 2015/7/101). Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wskazywał, że obowiązki ustawodawcy wynikające z tejże regulacji konstytucyjnej mają dwojaki charakter. W wymiarze pozytywnym ustawodawca powinien ustanowić przepisy i procedury udzielające równej ochrony podmiotom praw majątkowych, a w wymiarze negatywnym – zobligowany jest powstrzymać się od przyjmowania regulacji, które mogłyby pozbawić ochrony prawnej niektóre spośród tych podmiotów albo w stosunku do części z nich ochronę dowolnie osłabiać. Ustanawiając przepisy określające kształt praw majątkowych, ustawodawca winien zatem pamiętać, aby zapewnić równą ochronę wszystkim podmiotom należącym do kategorii podmiotów podobnych (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP).
Wymaganie to odnosi się w szczególności do kwestii ustalenia kręgu osób mogących korzystać z ustawowego prawa majątkowego (vide: wyrok TK z dnia 13 kwietnia 1999 r., K 36/98, OTK ZU 1999/3/40). W tej sytuacji prawo żądania zwrotu nieruchomości wywłaszczonej – w razie gdyby okazało się, że cel publiczny był pozorny albo uległ dezaktualizacji – stanowi podstawowe zabezpieczenie przed nadużywaniem przez władzę publiczną instrumentu wywłaszczenia, a pośrednio – gwarantować ma realną ochronę własności i innych praw majątkowych podmiotów prywatnych przed niekonstytucyjnym wyzuciem ich z tych praw. Z tego też powodu niemające uzasadnienia różnicowanie dostępu do ochrony wynikającej z prawa zwrotu oraz wyłączenie spod zakresu tego prawa niektórych kategorii poprzednich właścicieli z uwagi na cechy irrelewantne z punktu widzenia istoty wywłaszczenia nie wypełnia warunków ochrony prawa własności na gruncie art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (vide: wyrok TK z dnia 12 grudnia 2017 r., SK 39/15, OTK-A 2017/86; wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2006 r., I OSK 879/05; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2007 r., I OSK 1752/06; wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r., I OSK 1052/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z punktu widzenia powyższych uwag należy zauważyć, że sytuacja prawna podmiotów, których nieruchomości objęte zostały uchwałą rady gminy, o której mowa w art. 14 ust. 1 u.g.g., jest odmienna od sytuacji osób wywłaszczonych na podstawie decyzji administracyjnej, w trybie nabycia w drodze umowy cywilnoprawej lub też w trybie przejęcia z mocy samego prawa. Odmienność ta jest szczególnie wyraźna w kontekście możliwości domagania się fizycznego zwrotu nieruchomości. Istotnym elementem różnicującym jest przejęcie własności nieruchomości na rzecz Państwa lub gminy (art. 16 ust. 4 u.g.g.), po dokonanym scaleniu i podziale nieruchomości objętych uchwałą rady gminy. Przepis art. 16 ust. 2 u.g.g. przewidywał otrzymanie przez dotychczasowego właściciela lub użytkownika wieczystego "w zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem" odpowiednio na własność lub w użytkowanie wieczyste działki budowlane wydzielone z tych nieruchomości.
Przyznanie działek budowlanych "w zamian" nieruchomości podlegającej procesowi scalenia uniemożliwia utożsamienie gruntów wydzielonych pod ulice i place z konkretną nieruchomością podlegającą scaleniu. Sytuacja ta pozostaje aktualną tak długo jak w obrocie prawnym pozostaje uchwała Rady Gminy P[...] nr XL[...] z dnia 26 listopada 1993 r. o ustaleniu granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne. Wniosek ten zachowuje aktualność także w sytuacji wypełnienia deklarowanej przez art. 16 ust. 3 u.g.g. powinności przyznania "w miarę możliwości" dotychczasowym właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości działek budowlanych wydzielonych w całości lub w części z ich nieruchomości.
Dodatkowo należy także mieć na uwadze, iż wydzielenie ulic i placów z nieruchomości pozostaje koniecznym warunkiem powstania działek budowlanych z nieruchomości podlegających scaleniu i podziałowi. Dostęp do drogi publicznej jest bowiem kluczową cechą działki budowlanej (art. 4 pkt 3a u.g.n. oraz art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2017.1073 ze zm.). Tym samym funkcjonowanie w obrocie prawnym ww. uchwały Rady Gminy P[...] z dnia 26 listopada 1993 r. ma decydujące znaczenie dla charakteru prawnego działek podstałych w następstwie procesu scalenia i podziału nieruchomości.
Powyższe uwagi wskazują, iż sytuacja prawna podmiotów, których nieruchomości objęte zostały uchwałą rady gminy wskazaną w art. 14 ust. 1 u.g.g. i w ramach której ze scalonych gruntów wydzielono ulice i place, nie jest podobna do sytuacji dawnych właścicieli wywłaszczonych nieruchomości. Odmienności mają relewantny charakter, a wręcz skutki procesu scalenia i, będącego jego następstwem, podziału nieruchomości, stanowią tamę dla możliwości domagania się zwrotu nieruchomości wydzielonej pod ulicę lub plac. Ograniczenie możliwości odpowiedniego stosowania przepisów rozdziału 6 działu III u.g.n. do nieruchomości wyłącznie nabytych na rzecz Skarbu Państwa albo gminy na podstawie przepisów u.g.g. i nieobjęcie tą możliwością nieruchomości przejętych z mocy samego prawa, nie stanowi w okolicznościach niniejszej sprawy nienadającego się do zaakceptowania zróżnicowania w traktowaniu podmiotów prawa (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP).
Zróżnicowanie to znajduje bowiem podstawy w procesie scalania i podziału nieruchomości, w ramach którego wydzielone zostają działki gruntu pod ulice i place (vide: wyrok TK z dnia 15 lipca 2010 r., K 63/07, OTK-A 2010/6/6).
Powyższe uwagi nie pozwalają potwierdzić zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Sąd I instancji trafnie uznał, iż przepisy art. 136 ust. 3 i 4, art. 137 ust. 1 w związku z art. 216 ust. 2 pkt 3 u.g.n. nie stanowią podstawy do domagania się zwrotu nieruchomości wydzielonych pod ulice i plac w trybie uchwały Rady Gminy P[...] z dnia 26 listopada 1993 r.
Odnosząc się w takiej sytuacji do zarzutów kasacyjnych należy skonstatować ich niezasadność. Stawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez "brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego" autor kasacji nie wskazuje w czy konkretnie upatruje "całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych". Kwestia ta nie doczekała się także wyjaśnienia w motywach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może natomiast we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. To do autora skargi kasacyjnej należy bowiem wskazanie w czym konkretnie upatruje wadliwość przyjętej podstawy faktycznej wyrokowania.
Nietrafny jest także zarzut wadliwego ustalenia, iż pomniejszenie nieruchomości skarżącego w toku scalenia i podziału nieruchomości, o powierzchnię niezbędną do wydzielenia dróg i placów było proporcjonalne do powierzchni nieruchomości skarżącego i ogólnej powierzchni gruntów wydzielonych pod ulice i place. Po pierwsze ustalenie takie nie stanowiło podstawy faktycznej wyrokowania, a po drugie kwestia ta nie dotyczy zwrotu nieruchomości w trybie art. 136 ust. 3 u.g.n., lecz ma związek ze sposobem scalenia i podziału nieruchomości na podstawie ww. uchwały Rady Gminy P[...] z dnia 26 listopada 1993 r. Uchwała ta bowiem rozstrzygała o ilości i wielkości działek gruntu przynależnych skarżącemu oraz mogła rozstrzygać o ewentualnych rozliczeniach w razie braku możliwości przydzielenia działek gruntu o ekwiwalentnej powierzchni (art. 16 ust. 2 u.g.g.). Uchwała ta nie pozostawała jednak przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.
Tym samym nie można potwierdzić zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a.
Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
Uzasadnienie wyroku sporządzono stosownie do art. 193 zdanie 2 p.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Wniosek Gminy P[...] o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł zostać uwzględniony bowiem nie odpowiadał treści art. 204 p.p.s.a., a to z uwagi na fakt, iż Gmina w dotychczasowym postępowaniu nie występowała jako organ ani jako skarżący.