Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 204/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę L. F. (dalej, jako: "skarżący") na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2013r., [...] skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 października 2013 r., ponieważ z posiadanej dokumentacji wynika, że odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. W decyzji tej poinformowano stronę również, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 270 dni od dnia jego utraty w wyniku ponownej rejestracji.
Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W sprawie ustalono, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy we [...] dnia [...] sierpnia 2013 r. i decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. został uznany za osobę bezrobotną z dniem [...] sierpnia 2013 r., bez prawa do zasiłku. W dniu [...] października 2013 r. podczas spotkania w Dziale Pośrednictwa Pracy przedstawiono stronie propozycję odpowiedniej pracy na stanowisko operatora maszyn do tłoczenia płyt CD/DVD w firmie [...] we [...]. Skarżący przyjął przedstawioną propozycję pracy. Termin rozliczenia skierowania został wyznaczony na dzień 22 listopada 2013 r. W wyznaczonym do rozliczenia dniu tj. 22 listopada 2013 r. L. F. zgłosił się do urzędu pracy, przedłożył skierowanie do pracodawcy, w którym pracodawca w dniu [...] października 2013 r. podał, że skierowany kandydat nie zostanie przyjęty z powodu cyt. "Wygórowanych żądań płacowych". Ponadto skarżący złożył pisemne oświadczenie, że po ustaleniu wynagrodzenia w okresie próbnym, pracodawca nie ustalił z nim wynagrodzenia po tym okresie.
Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 K.p.a. stronie została udzielona informacja, że w przypadku nieuzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia zostanie pozbawiona statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Informację o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy skarżący podpisał w dniu [...] sierpnia 2013 r. i w dniu [...] października 2014 r. Natomiast w dniu [...] października 2013 r. L. F. odmówił przyjęcia zatrudnienia argumentując odmowę, że po ustaleniu wynagrodzenia w okresie próbnym, pracodawca nie ustalił z nim wynagrodzenia po tym okresie.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 33 ust. 4 pkt 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) i wskazał, że w jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji i dołączony do odwołania dowodzi, iż L. F. odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Proponowana praca była dla zainteresowanego odpowiednia, gdyż z dokumentów, które przedstawił w dniu rejestracji wynika, że posiada wystarczające kwalifikacje zawodowe do wykonywania proponowanej pracy i nie udokumentował żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do jej podjęcia.
Natomiast z przedłożonego do akt sprawy zgłoszenia oferty pracy wynika, że pracodawca gwarantował zatrudnienie i wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, ponadto pracodawca wskazał wymagania tj. umiejętności zawodowe techniczne. W odniesieniu do oferty pracy ustalono że, proponowana praca w firmie [...] we [...] na stanowisku operatora maszyn do tłoczenia płyt CD/DVD podlega ubezpieczeniu społecznemu, strona spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy jak i umiejętności, firma znajduje się na terenie powiatu, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał 3 godzin. Miejsce pracy znajduje się w niedalekiej odległości od miejsca zamieszkania strony, a proponowane wynagrodzenie wynosi minimum 1200 zł netto - do 2400 netto zł (w przeliczeniu na kwoty brutto wynosi od 1627 zł do 3349 zł), czyli stanowi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.
Dalej organ podkreślił, że skarżący w dniu rejestracji w urzędzie pracy potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia pracy, zaakceptował też prawa i obowiązki osoby bezrobotnej wynikające z posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym obowiązek przyjmowania propozycji odpowiedniej pracy.
Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że wskazany przez stronę powód rezygnacji nie może zostać uznany za "uzasadniona przyczynę" o której mowa w art. 33 ust.4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uzasadnioną przyczynę stanowią jedynie wyjątkowe, obiektywnie istniejące a przede wszystkim niezależne od bezrobotnego okoliczności, jeżeli w istniejącym stanie faktycznym uzasadniają odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, (por. Wyrok WSA w Opolu z dnia 24 marca 2011 r. Sygn. akt II SA/Op.47/11). Strona jako powód wskazała "nieustalenie warunków wynagrodzenia po okresie próbnym". Taka okoliczność nie może stanowić "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy.
Odnosząc się do argumentu strony zawartego w odwołaniu a dotyczącego kwestii porozumienia z pracodawcą odnośnie warunków zatrudnienia po okresie próbnym należy wyjaśnić, że pracodawca po okresie próbnym ocenia umiejętności pracownika i decyduje o jego dalszym zatrudnieniu. Przedłożone bezrobotnym oferty pracy nie muszą wprost odpowiadać oczekiwaniom bezrobotnego. Ponadto, przedłożenie takiej a nie innej oferty pracy wynika z możliwości jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych.
L. F. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym uprawniony organ pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego może zatem mieć miejsce w sytuacji, gdy odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny, a zaproponowana praca była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy słowo "pozbawia" wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wymienionych starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego.
Definicję "odpowiedniej pracy" zawiera art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pojęcie "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem nieostrym. Ocena w tym zakresie podlega uznaniowości organu. Ustalenie treści owego pojęcia następuje na podstawie konkretnego stanu faktycznego sprawy.
W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uzasadnionych przyczyn zaliczyć należy okoliczności niezależne od bezrobotnego, na które nie miał on wpływu, jeśli uzasadniały odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy.
Zdaniem Sądu I instancji, organy prawidłowo ustaliły, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, przy czym, jak wynika z zaskarżonej decyzji, była to trzecia nieuzasadniona odmowa przyjęcia oferty pracy. Proponowana praca była dla strony odpowiednia, gdyż z dokumentów, które przedstawił w dniu rejestracji wynika, że posiada wystarczające kwalifikacje zawodowe do wykonywania proponowanej pracy i nie udokumentował żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do jej podjęcia. Natomiast z przedłożonego do akt sprawy zgłoszenia oferty pracy wynika, że pracodawca gwarantował zatrudnienie i wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, ponadto pracodawca wskazał wymagania tj. umiejętności zawodowe techniczne. W odniesieniu do oferty pracy ustalono że, proponowana praca w firmie [...] we [...] na stanowisku operatora maszyn do tłoczenia płyt CD/DVD podlega ubezpieczeniu społecznemu, strona spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy jak i umiejętności, firma znajduje się na terenie powiatu, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał 3 godzin.
Nadto L. F. w dniu rejestracji w urzędzie pracy potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia pracy, zaakceptował też prawa i obowiązki osoby bezrobotnej wynikające z posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym obowiązek przyjmowania propozycji odpowiedniej pracy. Zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie podał wystarczających powodów odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Wskazanie powodu odmowy w postaci nieustalenia warunków wynagrodzenia po okresie próbnym nie może stanowić "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Organ trafnie, w ocenie Sąd I instancji, podniósł, że pracodawca po okresie próbnym ocenia umiejętności pracownika i decyduje o jego dalszym zatrudnieniu w tym o jego warunkach. Przedłożone bezrobotnym oferty pracy nie muszą wprost odpowiadać oczekiwaniom bezrobotnego, zwłaszcza, że przedłożenie takiej a nie innej oferty pracy wynika z możliwości jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił na zasadzie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- • art. 106 § 5 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., przez oddalenie skargi, gdy istniały poważne wątpliwości, czy organy w sposób wnikliwy i wyczerpujący zebrały, a następnie rozpoznały materiał dowodowy, przez co nie wyjaśniły w sposób jednoznaczny okoliczności związanych z ustaleniami warunków zatrudnienia między skarżącym a pracodawcą oraz jakie ostatecznie były te ustalenia, a nadto jakie konkretnie okoliczności spowodowały odmowę zatrudnienia skarżącego, co w konsekwencji prowadziło na zasadzie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. do naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez błędną jego wykładnię, a to:
- • art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674), poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż skarżący odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, w sytuacji, gdy pracę przyjął, zaś do zawiązania stosunku zatrudnienia nie doszło z uwagi na zajęte odmowne stanowisko pracodawcy, a zatem z przyczyny nieleżącej po stronie skarżącego.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym udzielonej, a nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesiono, że w sprawie sporną i niewyjaśnioną w stopniu dostatecznym zarówno przez Sąd, jak i organy administracji jest okoliczność spotkania skarżącego z oferującym pracę przedsiębiorcą, podczas którego ten przyjął proponowane warunki pracy w okresie próbnym za wynagrodzeniem na poziomie 1800 złotych zaś pracodawca ostatecznie skarżącego do pracy nie przyjął podając jako powód "wygórowane żądania płacowe". W ocenie strony, w postępowaniu nie ustalono czy faktycznie do ustalenia wysokości wynagrodzenia w okresie próbnym doszło i jaka rozbieżność legła ostatecznie u podstaw odmowy zatrudnienia skarżącego - w tym, czy jego żądanie przekraczało ramy płacowe oferty (1200 - 2400 zł netto). Dokonana adnotacja pracodawcy o powodach odmowy zatrudnienia z tej przyczyny podawać winna dokładnie jakiego wynagrodzenia pracownik odmawia przyjąć, a tego w dokumentacji brak. Z tych względów, zdaniem skarżącego, nie może być mowy o przyczynach niezatrudnienia leżących po jego stronie, a wyłączenie po stronie pracodawcy, który w rozmowie z pracownikiem o warunkach zatrudnienia nie potwierdził warunków podanych w ofercie pracy, nie przyjął pracownika na okres próbny na warunkach zgodnie ustalonych, a nadto w skierowaniu nie oświadczył z jakiego to konkretnie powodu odmówił jego przyjęcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 §1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a.
Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę (art. 151 P.p.s.a.), to zaskarżony wyrok nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując właściwie środki określone w ustawie.
W rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji i uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a. jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej.
Dalej przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę bezrobotną, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie (...).
W myśl z kolei art. 2 ust. 1 pkt 16 u.p.z.i.r.p., przez pojęcie odpowiedniej pracy należy rozumieć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.
Z powyższego wynika, że po zaproponowaniu osobie bezrobotnej zatrudnienia zarówno po jego stronie jak i po stronie potencjalnego pracodawcy pojawiają się określone obowiązku i uprawnienia. Osoba taka bowiem, będąc oczywiście zainteresowaną pozyskaniem zatrudnienia, winna przyjąć zaoferowaną pracę. Przedstawiona oferta musi jednakże spełniać określone przesłanki, a mianowicie powinna być dostosowana do stanu zdrowia osoby bezrobotnej, jego możliwości komunikacyjnych czy też spełniać minimalne warunki płacowe i podlegać ubezpieczeniu społecznemu. Ponadto bezrobotny winien mieć wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe do jej wykonywania bądź może ją wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych.
Ustawodawca w sytuacji odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy nałożył na organ administracji publicznej obowiązek pozbawienia osoby bezrobotnej tego statusu na oznaczony czas, chyba że odmowa wywołana była uzasadnioną przyczyną. Jak już w sprawie wyjaśniano, pod pojęciem uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy rozumie się okoliczność natury obiektywnej, niezależną od woli bezrobotnego, a więc przeszkodę, na którą bezrobotny nie miał wpływu. Do takich należy zaliczyć szczególną sytuację osobistą lub rodzinną bezrobotnego, która uniemożliwia podjęcie konkretnego zatrudnienia, bądź wystąpienie okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiają wykonywanie konkretnej pracy w proponowanych przez pracodawcę warunkach w związku z przeciwwskazaniami do jej wykonywania.
Tymczasem w przypadku skarżącego taka sytuacja nie wystąpiła. Przyczyną w istocie odmowy podjęcia zaproponowanego zatrudnienia był brak porozumienia między skarżącym a pracodawcą co do wynagrodzenia za pracę w umowie, do zawarcia której miałoby dojść po okresie próbnym. Tę okoliczność sam skarżący podkreślił zarówno w oświadczeniu z dnia [...] listopada 2013 r., jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Tymczasem trudno zgodzić się, że brak porozumienia odnośnie do warunków zatrudnienia skarżącego w przyszłości na umowę o pracę (po okresie próbnym) może mieć charakter uzasadnionej przyczyny odmowy zawarcia umowy o pracę na okres próbny. Na tym etapie, trudno oczekiwać od pracodawcy kategorycznej deklaracji co do zatrudnienia skarżącego po okresie próbnym oraz określenia konkretnych warunków płacy. Nie może jednak ujść uwadze, że skarżący został zapoznany przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy, ze wszystkim warunkami pracy, przedstawionymi w ofercie przez pracodawcę, w tym z proponowaną wysokością wynagrodzenia miesięcznie (netto) na kwotę 1200 - 2400 złotych przy umowie na czas nieokreślony.
W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, to skarżący nieuzyskawszy żądanej deklaracji od pracodawcy odstąpił od zawarcia umowy na okres próbny, tj. odmówił przyjęcia proponowanej pracy. Niezawarcie umowy nastąpiło, jak podał pracodawca z powodu "wygórowanych żądań płacowych". W tych okolicznościach, brak na skierowaniu dokładnej adnotacji pracodawcy o powodach odmowy przyjęcia przez skarżącego oferty pracy poprzez wskazanie konkretnej kwoty wynagrodzenia, której pracownik odmawia przyjęcia, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Całość akt sprawy, w tym przede wszystkim oświadczenia skarżącego, pozwalają przyjąć, że w tej sprawie odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy przez skarżącego nie była uzasadniona. A to przesądza o tym, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, przedstawił prawidłową wykładnię art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz właściwe go zastosował.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 P.p.s.a., uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.