Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 824/16 oddalił skargę S. B. i G. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku S. B. oraz G. M. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] marca 2015 r. o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz spadkobierców dawnych właścicieli nieruchomości warszawskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja (postanowienie) korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącym ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, gdyż wniosek ten nie został prawidłowo uzasadniony. Nie wskazano w nim w sposób pełny i wyczerpujący okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej.
Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania aktu administracyjnego. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu, która stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Strona występująca o wstrzymanie wykonania decyzji, która zaniechała podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jej żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając ją, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.
Podkreślić przy tym należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonego aktu. To w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie jest poparcie tych twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez stronę na nią się powołującą, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w złożonym wniosku skarżący nie wskazali ani nie udokumentowali w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po ich stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zostały spełnione, należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji.