Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 14 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2376/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w W. z [...] września 2019 r., nr [...], w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu [...], gmina S. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik T. W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) – dalej ppsa, przez błędne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7 kpa w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 kpa, polegające na niepodjęciu przez organy obu instancji wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, w tym pominięcie uwag i wniosków skarżącej dotyczących ustalenia nieprawidłowości w dokumentacji geodezyjnej, jak również zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, ograniczając się do dokumentacji zaewidencjonowanej w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, przy jednoczesnym dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co finalnie winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa,
- - art. 151 ppsa, przez błędne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 8 § 1 w zw. z art. 9 w zw. z art. 12 § 1 kpa, polegające na braku wyjaśnienia przez organy obu instancji przyczyny różnicy w powierzchni gruntów dla działki nr [...] obręb [...] gmina S. w czasie od lat 60-tych XX wieku przez modernizację przeprowadzoną w latach 2011-2014 do dokonanej w 2018 r. weryfikacji poprawności wykazywanych granic działki nr [...], co poddaje pod wątpliwość działanie organów, które winno być zgodne z zasadą pogłębiania zaufania uczestnika do władzy publicznej, zasadą udzielania informacji oraz zasadą działania w sprawie przez organ w sposób wnikliwy, co finalnie winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj. § 44 pkt 2 w zw. z § 45 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy przez Sąd decyzji organu II instancji, mimo że dane w rejestrze gruntów i na mapie, dotyczące powierzchni i granic działki nr [...] obrębu [...] gmina S. były i w dalszym ciągu są błędne i owe dane powinny zostać wyeliminowane.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Zarzut naruszenia art. 151 ppsa przez oddalenie skargi, chociaż jak twierdzi skarżąca kasacyjnie, zachodziły podstawy do jej uwzględnienia, nie jest zasadny. Przepis ten ma bowiem charakter wynikowy, a jego naruszenie przez Sąd jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Zarzut naruszenia przez Sąd powołanego art. 151 ppsa powinien być zatem powiązany z naruszeniem konkretnych przepisów materialnych lub procesowych, których uchybienia miał się dopuścić Sąd I instancji.
W rozpoznawanej sprawie warunek ten nie został spełniony, ponieważ naruszenie wskazanych w zarzutach kasacyjnych przepisów procedury administracyjnej przypisano organom administracji. Zgodnie zaś z art. 174 ppsa, skargę kasacyjną należy oprzeć na zarzutach naruszenia prawa przez Sąd I instancji, ponieważ sąd administracyjny kontroluje prawidłowość wydania decyzji administracyjnej przez pryzmat zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa proceduralnego. Naruszenie przepisów procedury administracyjnej może być zatem przedmiotem zarzutu kasacyjnego wobec Sądu I instancji przy wykazaniu, że Sąd ten dokonał błędnej ich wykładni lub niewłaściwie je zastosował. Przepisy procedury administracyjnej normują bowiem postępowanie przed organami administracji, dlatego ich naruszenie przez sąd administracyjny może być oceniane jedynie w sposób określony w art. 174 pkt 1 ppsa.
Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie jest zasadny. Sąd oddalił bowiem skargę na decyzję organu II instancji. Natomiast w § 44 pkt 2 powołanego rozporządzenia wskazano, że do zadań starosty, tj. organu I instancji, związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Z § 45 ust. 1 pkt 1 i 3 powołanego rozporządzenia wynika zaś, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi a także w celu wyeliminowania danych błędnych.
W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie zakwestionował przysługiwania Staroście M. uprawnień określonych w cytowanych wyżej przepisach rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Tym bardziej więc nie mógł Sąd naruszyć tych przepisów w sposób określony w zarzucie kasacyjnym, tj. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu II instancji, skoro przepisy te określają uprawnienie organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.