Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1594/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd przedstawił następujący stan sprawy:
Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolenia Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., działając na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wypowiedział A. G. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, który odmówił przyjęcia decyzji, co zostało potraktowane jako odwołanie, a wobec tego Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymał w mocy ww. decyzję.
A. G. dnia 2 września 2003 r. złożył wniosek o zmianę podstawy i przedłużenie okresu wypowiedzenia, zaś wnioskiem z 16 października 2003 r. domagał się uchylenia decyzji Ministra z [...] lipca 2003 r. i wycofania decyzji Dyrektora Departamentu z dnia [...] listopada 2002 r., jednocześnie oświadczając, iż występuje o zwolnienie na podstawie art. 76 ust. 3 ustawy o służbie z dniem 15 stycznia 2004 r. Dyrektor Departamentu Kadr rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2003 r. wycofał wypowiedzenie dokonane decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., zaś Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. uchylił w trybie art. 155 K.p.a. swoją decyzję z dnia [...] lipca 2003 r., a następnie wydał dnia [...] listopada 2003 r. decyzją o zwolnieniu A. G. z zawodowej służby wojskowej z dniem 15 stycznia 2004 r. za pisemną zgodą żołnierza, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat. Dnia 30 stycznia 2007 r. A. G. wniósł o uchylenie w trybie art. 155 K.p.a. decyzji z dnia [...] listopada 2003 r., a Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], odmówił jej uchylenia, a po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję, decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...].
Oddalając skargę A. G., Wojewódzki Sąd stwierdził:
Uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. w trybie art. 155 K.p.a. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nastąpiło z uwagi na uwzględnienie słusznego interesu strony, bowiem korzystniejsze dla skarżącego było zwolnienie z zawodowej służby na podstawie art. 76 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, aniżeli na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2, zatem zmiana decyzji, w trybie art. 155 kpa czyniła zadość pragnieniu skarżącego o zwolnienie go ze służby z dniem 15 stycznia 2004 r. na podstawie art. 76 ust. 3 ustawy, zaś występując o zmianę tej decyzji w trybie tego samego przepisu, powinien wykazać istnienie swego własnego interesu, czego nie uczynił, zaś decyzja ta nie była wadliwa, a wobec tego odmowa jej uchylenia nie naruszała prawa.
Reprezentowany przez radcę prawnego, A. G. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia oraz rozpoznania skargi i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolenia Wojskowego z dnia [...] listopada 2002 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który go sądzi oraz zarzucając:
naruszenie prawa materialnego, tj. w szczególności art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie;
naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), poprzez błędną ocenę przesłanek z art. 155 K.p.a., polegającą na uznaniu, że nie istnieje słuszny interes strony w rozumieniu decyzji w przedmiocie zwolnienia, a także nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nieuwzględnienie wszystkich naruszeń prawa mających miejsce w toku zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, w szczególności zaś naruszeń przepisów regulujących przebieg postępowania administracyjnego (art. 7, 107 § 3 oraz art. 6, 8, 9, 10 § 1, art. 11, 16, 28, 61 § 4, art. 77 § 4, art. 78, 79, 81 K.p.a.
W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2009 r. wyjaśniono, iż precyzując zarzuty naruszenia prawa materialnego, wskazuje się, że obejmują one art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 155 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w konsekwencji czego odmówiono uchylenia decyzji o wypowiedzeniu, podczas gdy uzasadnione było wydanie takiego rozstrzygnięcia z uwagi na interes skarżącego, zwłaszcza że w toku zwolnienia go ze służby doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego i procesowego (zastosowano nie ten tryb zwolnienia).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem jej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a."
Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego jak i prawa procesowego, należało zatem zacząć ocenę rozstrzygnięcia Sądu pod kątem tego drugiego zarzutu, zwłaszcza że sprawa ma charakter procesowy. Jej istotą jest to, czy zachodziły przesłanki wskazane w art. 155 K.p.a. do zmiany decyzji ostatecznej, w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Ze sformułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy zdaje się wynikać, iż chodzi o naruszenie art. 134 P.p.s.a. poprzez błędną ocenę przesłanek z art. 155 K.p.a., a także przez nieuwzględnienie wszystkich naruszeń przepisów K.p.a. - art. 7, 107 § 3, art. 6, 8, 9, 10 § 1, art. 11, 16, 28, 61 § 4, art. 77 § 4, art. 78, 79, 81 K.p.a. w postępowaniach poprzedzających wydanie decyzji, zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zgodzić się z takim zarzutem skargi kasacyjnej nie można.
Art. 134 P.p.s.a. jest przepisem, który ma rozbudowaną strukturę wewnętrzną, dzieli się bowiem na niższe, aniżeli artykuł, jednostki redakcyjne, składając się z dwóch paragrafów. Każdy z nich reguluje inna kwestię. § 1 art. 134 stanowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami ani wnioskami skargi, natomiast § 2 zawiera zakaz orzekania na niekorzyść strony skarżącej. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. postawienie zarzutu polegać powinno na wskazaniu konkretnego przepisu, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi i nie ma uprawnienia, ani obowiązku poprawiania skargi kasacyjnej, ani domyślania się o co skarżącemu chodzi. W niniejszej sprawie nie wiadomo, czy zarzut dotyczy § 1 art. 134, czy też § 2. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu nie zapadło na niekorzyść skarżącego, zatem należałoby sądzić, że chodzi o naruszenie § 1 tego artykułu, na co też wskazywałoby uzasadnienie zarzutu, że Sąd nie uwzględnił wszystkich naruszeń postępowania administracyjnego. Jednak z uzasadnienia zarzutu wynika wyraźnie, że odnosi się on nie do zaskarżonej decyzji, ale innych wydanych w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, w istocie chodzi o naruszenie prawa co do samego zwolnienia.
Podkreślić jednak należy, że przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sad Administracyjny była odmowa zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a., a nie decyzja o zwolnieniu ze służby wojskowej. W tak zakreślonych granicach, tj. zmiany decyzji ostatecznej orzekał Wojewódzki Sąd, badając czy w sprawie zachodziły przesłanki wskazane w art. 155 K.p.a., co wynika z uzasadnienia wyroku.
Rozpoznając skargę A. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 134 P.p.s.a., tj. ani jego paragrafu pierwszego ani drugiego, zatem skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a.