Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 listopada 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 1425) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja z [...] lipca 2013 r. została doręczona radcy prawnemu A. Ż. – pełnomocnikowi Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie (na adres kancelarii ul. [...], Kraków – tak jak i poprzednie przesyłki w wysyłane w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym) w dniu 12 sierpnia 2013 r. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu administracyjnego, który wydał takie rozstrzygnięcie. Termin do wniesienia skargi przez stronę skarżącą upłynął zatem 11 września 2013 r. O terminie do wniesienia skargi pełnomocnik skarżącej został prawidłowo pouczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga została nadana przesyłką poleconą 20 września 2013 r. Zatem, skargę wniesiono z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym. Jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd, gdyż możliwości takie, przewidziane w art. 84, odnoszą się tylko do terminów sądowych. Jest terminem prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2.
Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie wniosła skargę kasacyjną od postanowienia z 28 listopada 2013 r., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie:
- – art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi, mimo że termin do jej wniesienia nie upłynął;
- – art. 106 § 3 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 248 § 1 k.p.c. polegające na nieprzeprowadzeniu z urzędu uzupełniającego postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia skuteczności przez zaniechanie zwrócenia się do operatora publicznego Poczty Polskiej o przedstawienie informacji, czy K. M. jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji skierowanej do r. pr. A. Ż.;
- – art. 133 p.p.s.a. przez uznanie, że decyzja z [...] lipca 2013 r. została wysłana na właściwy adres pełnomocnika i skutecznie doręczona w sytuacji, gdy adres, na który odpis decyzji został doręczony, nie został wcześniej wskazany przez pełnomocnika i nie wynika z akt sprawy.
Z uwagi na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, a także o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 133, art. 106 § 3 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 248 § 1 k.p.c. Nie sposób bowiem uznać, że doręczenie decyzji z [...] lipca 2013 r. było dokonane w sposób niewłaściwy. Co prawda, zostało ono dokonane na adres inny, niż wskazany w skardze kasacyjnej jako prawidłowy, ale było to już kolejne doręczenie w sprawie dokonane w ten sposób. Doręczeń tych nigdy nie kwestionowano. Nie kwestionowano nawet faktu odbioru awizowanych pism w urzędzie pocztowym przez osobę rzekomo nieuprawnioną. Co więcej, budynek przy ul. [...], w którym znajdowała się uprzednio kancelaria r. pr. A. Ż., znajduje w bezpośrednim sąsiedztwie kancelarii r. pr. M. Ż. (również pełnomocnika Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie, ustanowionego później). Obie kancelarie są więc powiązane organizacyjnie. W żaden sposób nie został więc wykazany fakt, że doręczenie decyzji z [...] lipca 2013 r. było nieprawidłowe.
Istotny jest również fakt, że sposób doręczania pism w postępowaniu administracyjnym został zakwestionowany dopiero wtedy, kiedy skarga została odrzucona. Jak wynika z treści skargi kasacyjnej, przekazanie przesyłki osobiście r. pr. A. Ż. nastąpiło na początku września 2013 r., ponieważ do końca sierpnia 2013 r. A. Ż. pozostawała na urlopie wychowawczym. Uprawdopodabnia to przyjęcie, że stanowisko podane w skardze kasacyjnej ma na celu jedynie obronę przed negatywnymi skutkami procesowymi, wywołanymi przez zaniechania profesjonalnego pełnomocnika.
Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do ustalenia, że żadne pismo doręczane na adres przy ul. [...] (w tym decyzja z [...] lipca 2013 r.) nie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie – co byłoby absurdalne.
W konsekwencji, nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.