Uzasadnienie
S. S.A. z siedzibą w S.P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia uwłaszczenia.
Do skargi pełnomocnik skarżącej - adwokat załączył kopię potwierdzenia operacji przelewu kwoty 500 zł. W rubryce dane kontrahenta wpisano Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i numer rachunku odbiorcy.
Z adnotacji Oddziału Finansowo - Budżetowego Sądu z dnia 2 grudnia 2009 r. dokonanej na odwrocie karty 18 wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 30 listopada 2009 r. Pracownik ww. oddziału stwierdził również, że konto wskazane w załączniku nie należy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2009 r., na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił powyższą skargę z powodu nieuiszczenia wpisu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. S.A. reprezentowana przez adwokata i zaskarżając je w całości zarzuciła naruszenie:
- art. 221 i art. 230 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkujące odrzuceniem skargi, podczas gdy właściwa ocena okoliczności niniejszej sprawy powinna prowadzić do wniosku, iż w związku z brakiem winy pełnomocnika strony w omyłkowym przelaniu kwoty wpisu na konto Urzędu Miasta Warszawa-Śródmieście, zamiast na konto Sądu oraz natychmiastowym sprostowaniem błędu przez pełnomocnika i dołączeniem oświadczenia pracownika Kancelarii, wpis został dokonany we właściwy sposób,
- art. 19, art. 21 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 8 ust. 2, art. 30 zd. 2, art. 31 ust. 2 zd. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez niewyłączenie się oraz wydanie rozstrzygnięcia przez sędziego podlegającego wyłączeniu,
- naruszenie art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik postępowania poprzez wydanie przez Sąd postanowienia odrzucającego skargę przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożonego niezwłocznie po powzięciu przez skarżącego informacji o błędnie dokonanym przelewie wpisu sądowego.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 720 zł.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podała, że pismem z dnia 2 grudnia 2009 r. jej pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, o czym poinformował Sąd w wykonaniu wezwania do nadesłania odpisów skargi. Jednakże pomimo wniesionego w terminie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, Sąd skargę odrzucił. Ponadto, autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że wniosek ten został rozpoznany w dniu 21 grudnia 2009 r. przez tego samego sędziego.
W ocenie skarżącej, wpis został uiszczony w terminie, gdyż w nagłówku przelewu prawidłowo oznaczono jako adresata WSA w Warszawie, jedynie na skutek omyłki niedoświadczonego pracownika skierowano go na niewłaściwy rachunek bankowy. Skoro zatem skarżący uiścił wpis sądowy od skargi, odrzucenie tej skargi było nieuzasadnione.
Ponadto, zdaniem kasatora w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wyłączenia sędziego z uwagi na uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności. Skoro bowiem strona poinformowała Sąd, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, to racjonalnie można było oczekiwać, że najpierw zostanie rozpoznany ten wniosek, a dopiero potem zapadnie rozstrzygnięcie w przedmiocie ewentualnego rozpatrzenia samej skargi. Trudno byłoby bowiem oczekiwać, iż mógłby zostać przywrócony termin do uiszczenia wpisu w związku ze złożonym przez stronę w tym przedmiocie wnioskiem, skoro skarga została już przez Sąd działający w tym samym składzie odrzucona.
Ponadto, w ocenie autora skargi kasacyjnej, już sam fakt wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi winien skutkować wyłączeniem Sędziego od rozstrzygania zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalszej części tego uzasadnienie ustawą procesową) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy procesowej tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.) pismo wnoszone przez radcę prawnego, które nie jest należycie opłacone, odrzuca się bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo to podlega opłacie stałej. Stosownie do art. 219 § 1 P.p.s.a., opłat sądowych dokonuje się gotówką w kasie właściwego sądu, lub też na rachunek bankowy sądu, do którego wnosi się pismo podlegające opłacie. W myśl art. 230 § 1 powołanej ustawy od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że wpis od skargi nie został uiszczony na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem nie można uznać, iż został on uiszczony prawidłowo. Tym samym, biorąc pod uwagę, że skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, stosownie do art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała odrzuceniu.
W świetle powyższego nietrafny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 221 i art. 230 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 19 i art. 21 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, 8 ust. 2, art. 30 zd. 2, art. 31 ust. 2 zd. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis art. 19 P.ps.a. stanowi, że sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
W ocenie autora skargi kasacyjnej o braku bezstronności sędziego w niniejszej sprawie może świadczyć fakt, iż Sąd dysponując informacją o złożeniu przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, najpierw odrzucił skargę, a potem rozpoznał w/w wniosek. Wskazać zatem należy, iż zarówno wniosek skarżącego o przywrócenie terminu przesłany do Sądu przez Ministra Infrastruktury, jak też informacja pełnomocnika strony o złożeniu tego wniosku wpłynęła do Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dacie wydania postanowienia, tj. w dniu 15 grudnia 2009 r. Z analizy akt sprawy wynika jednak, iż w/w korespondencja została dołączona do akt po wydaniu zaskarżonego postanowienia i przesłaniu do stron jego odpisów, o czym świadczy numeracja stron w aktach. Nie może zatem zostać uwzględniony argument, że Sąd wydając w/w postanowienie wiedział o złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Nie jest również trafny zarzut, że sędzia orzekający o odrzuceniu skargi powinien zostać wyłączony od rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu w tej sprawie. Wskazać bowiem należy, iż "nowy skład" orzekający wymagany jest wyłącznie przy powtórnym rozpoznaniu zagadnienia, co do którego pierwsze postanowienie zostało uchylone. Nie ma natomiast przeszkód, aby ten sam sędzia orzekał co do meritum sprawy lub w innych kwestiach incydentalnych powstałych na tle rozpatrywanej sprawy.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.