Uzasadnienie
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 11 grudnia 1998 r. [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 19 maja 1964 r. [...] o wywłaszczeniu części nieruchomości J. T. stanowiącej działkę nr 367/305 położoną przy ul. [...] w Gdańsku, oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia 11 grudnia 1964 r. [...], i swą decyzję odmowną utrzymał w mocy decyzją z dnia 31 maja 1999 r. [...], natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2001 r. I SA 1263/99 uchylił obydwie decyzje nadzorcze.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 30 sierpnia 2001 r. [...] stwierdził nieważność obydwu decyzji wywłaszczeniowych i swą decyzję utrzymał w mocy decyzją z dnia 11 marca 2002 r. [...], natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – w składzie trzech sędziów NSA: Cezary Pryca, Anna Lech i Marek Stojanowski – wyrokiem z dnia 15 września 2004 r. I SA 855/02 uchylił obydwie decyzje nadzorcze, Naczelny Sąd Administracyjny zaś wyrokiem z dnia 5 czerwca 2006 r. I OSK 911/05 uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po ponownym rozpoznaniu sprawy w składzie:
Marek Stojanowski, Anna Lech oraz Przemysław Żmich (asesor WSA) – uwzględniając skargę Gminy Miasta Gdynia wyrokiem z dnia 20 listopada 2006 r. I SA/Wa 1142/06 ponownie uchylił decyzje nadzorcze z dnia 11 marca 202 r. i 30 sierpnia 2001 r.
Wnosząc skargę kasacyjną: G. N., J. S., T. S., R. S., E. T., J.T., J. T., Z. T., G. T., A. K., M. S., M. N., E. W., A. Z., A. Z. i F. N. zarzucili przede wszystkim nieważność postępowania, a to:
"1. na zasadzie art. 183 § 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) nieważność postępowania, wynikającą z naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 18 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., polegającą na tym, że w skład sądu orzekającego wchodzili sędziowie wyłączeni z mocy przepisu art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., albowiem w skład sądu ponownie rozpoznającego niniejszą sprawę wchodzili dwaj sędziowie NSA, którzy brali udział w wydaniu przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt I SA 885/02, uchylonego i przekazanego temu sądowi do ponownego rozpoznania wyrokiem NSA z dnia 5 czerwca 2006 r. w sprawie I OSK 911/05" w przypadku zaś nieuwzględnienia tak sformułowanego zarzutu:
"2. na zasadzie art. 183 § 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nieważność postępowania, wynikającą z naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 185 § 2 p.p.s.a., polegającą na tym, że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisem art. 185 § 2 p.p.s.a., albowiem w skład sądu ponownie rozpoznającego niniejszą sprawę wchodzili dwaj sędziowie NSA, którzy brali udział w wydaniu przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 15 września 2004 r. sygn. akt I SA 885/02, uchylonego i przekazanego temu sądowi do ponownego rozpoznania wyrokiem NSA z dnia 5 czerwca 2006 r. w sprawie I OSK 911/05" niezależnie zaś od tych zarzutów przytoczyli następujące podstawy:
"3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w postaci przepisu art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), polegające na wadliwym zastosowaniu oceny prawnej wskazanej w wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2001 r. w sprawie o sygn. akt I SA 1263/99 poprzez przyjęcie, iż wiążąca ocena prawna dotycząca interpretacji i zakresu zastosowania w sprawie przepisu art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.) nie dawała podstaw do stwierdzenia przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast rażącego naruszenia przepisu art. 47 ww. ustawy, bez dokonania szerszej oceny prawidłowości wyceny będącej podstawą decyzji wywłaszczeniowej,
- naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż oparcie decyzji administracyjnej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 19 maja 1964 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości J. T. o powierzchni 6 530 m2, oznaczonej jako działka nr 367/305, położonej w Gdyni przy ul. [...], wydanej na podstawie art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.) oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia 11 grudnia 1964 r. nr [...], na oczywiście wadliwej wycenie nieruchomości, budynków i urządzeń sporządzonej przez biegłych S. K. i C. J., nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, które winno skutkować stwierdzeniem nieważności powyższych decyzji,
- naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci przepisu art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, iż oparcie wyceny sporządzonej przez biegłych S. K. i C. J. na wadliwych procedurach i założeniach, wskazanych w wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2001 r. w sprawie o sygn. akt I SA 1263/99, nie wykluczało zastosowania art. 47 ww. ustawy jako podstawy wydania decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia 11 grudnia 1964 r. nr [...] oraz decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 19 maja 1964 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości J. T. o powierzchni 6 530 m2, oznaczonej jako działka nr 367/305, położonej w Gdyni przy ul. [...]".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną i wystarczającą podstawę już gdy zarzuca nieważność postępowania, jednak nie dlatego że w rozpoznawaniu sprawy brali udział sędziowie wyłączeni z mocy ustawy (art. 183 § 2 pkt 4 in fine Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), lecz dlatego że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa (art. 183 § 2 pkt 4 ab initio Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Sędziowie, którzy brali udział w wydaniu wyroku z dnia 15 września 2004 r. I SA 855/02 – następnie uchylonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca I OSK 911/05 – nie mogli uczestniczyć w ponownym rozpoznaniu sprawy, jednak nie dlatego że podlegali wyłączeniu z przyczyny określonej w art. 18 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz wyłącznie dlatego że ustawa wprost stanowi, aby w razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, sąd rozpoznał ją w innym składzie (art. 185 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Natomiast, jeżeli zachodzi nieważność postępowania – właśnie ze względu na wagę tego uchybienia – nie bada się już innych naruszeń podnoszonych w skardze kasacyjnej, gdyż nieważne postępowanie nie podlega dalszej ocenie prawnej.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.