Uzasadnienie
Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Katowicach -działając na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) - decyzją z tego dnia DI.09302-42/139/03 nałożył na wykonującą transport drogowy "L." Spółkę z o.o. w [...] karę pieniężną w wysokości 500 zł, gdyż kierowca nie okazał wykresówek z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, Główny Inspektor Transportu Drogowego zaś – działając na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), obowiązującym od 28 września 2003 r. – decyzją z dnia [...] [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 200 zł, tj. w wysokości obowiązującej w chwili wydania decyzji odwoławczej, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2004 r. VI SA/Wa 115/04 oddalił skargę Spółki, wniesioną na decyzję odwoławczą, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
Sąd bowiem podzielił stanowisko organów inspekcji transportu drogowego, że – w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, czy to w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, czy też w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 września 2003 r. – podlegającym karze pieniężnej podmiotem wykonującym transport drogowy jest prowadzący tego rodzaju działalność przedsiębiorca a nie zatrudniony przez przedsiębiorcę kierowca pojazdu, którym transport jest wykonywany.
Wnosząc skargę kasacyjna Spółka "L." oparła ją:
"1. na podstawie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 par 1 i 2 Ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającą na jego niesłusznym niezastosowaniu, a mianowicie sąd nie wyszedł poza granice skargi pomimo istnienia przesłanek nieważności postępowania nadto nie uwzględniono naruszeń prawa w toku postępowania dokonanych przez organy administracji
- 2. na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 92 par 1 ustawy o transporcie drogowym polegającą na wymierzeniu kary pieniężnej za czyn nie będący podstawą jej wymierzenia".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podała przede wszystkim, że – w świetle art. 35 ust. 3 ustawy (z dnia 24 sierpnia 2001 r.) o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354) – kierowca odpowiada za prawidłowe używanie przyrządów kontrolnych, a zatem to kierowca powinien podlegać karze, decyzja nakładająca karę została więc skierowana do osoby nie będącej stroną, i sąd był obowiązany wyjść poza granice skargi "albowiem nastąpiło zdarzenie mające znamiona nieważności postępowania".
Spółka podała ponadto, że w każdym razie naruszono zasady postępowania administracyjnego, gdyż przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji nie przeprowadzono odpowiedniego postępowania, o czym należało poinformować stronę i wyznaczyć jej czas na wypowiedzenie się co do materiału dowodowego sprawy, wreszcie nie podjęto ustaleń dlaczego kierowca pojazdu zniszczył wykresówkę, jak sam oświadczył do protokołu kontroli.
Spółka podała również, w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego, że – jeżeli karze podlega nieokazanie wykresówki (jak o tym mowa w załączniku do ustawy o transporcie drogowym określającym wyszczególnienie naruszeń i wysokość kary, Lp. 1.11.11.) – to "z całokształtu ustawy wynika, że chodzi tu o umyślne utrudnianie kontroli drogowej poprzez nieudostępnienie kontrolującemu wykresówek", podczas gdy "kierowca chciał taki dokument okazać lecz nie był w jego posiadaniu".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Kontroli Drogowej wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że skarga powtarza argumentację prezentowaną przez stronę w postępowaniu administracyjnym i sądowym.
Spółka złożyła w dniu 7 listopada 2005 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie "pismo procesowe skarżącej jako uzupełnienie skargi", w którym wskazała, że w postępowaniu administracyjnym naruszono art. 10 kpa, oraz zarzuciła, że art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wszedł w życie 28 września 2003 r., podczas gdy karę nałożono za uchybienie popełnione "w lutym 2003 r"., kiedy obowiązywał art. 92 ust. 1 pkt 10 mający inne brzmienie a stanowiący, przez użycie spójnika "oraz", iż warunkiem karalności jest jednoczesne nieprzestrzeganie przepisów o czasie pracy kierowców oraz nieposiadanie zapisów urządzenia rejestrującego, natomiast w sprawie nie stwierdzono jakichkolwiek uchybień w zakresie rejestracji czasu pracy, nie było zatem przesłanki koniecznej do zastosowania sankcji pieniężnych, zarazem – w świetle art. 8 ustawy nowelizacyjnej z dnia 23 lipca 2003 r. – do zdarzeń zaszłych przed nowelizacja należało stosować właśnie przepis w brzmieniu obowiązującym w chwili zdarzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany jej podstawami, strony zaś mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, lecz tylko tych samych podstaw, na których oparły skargę, gdyż nowe może być tylko uzasadnienie a nie podstawy skargi kasacyjnej.
Pismo procesowe, złożone 7 listopada 2005 r., uzupełniające skargę kasacyjną, wniesioną 21 lutego 2005 r., uzupełnia ja wskazując, że doszło do naruszenia art. 10 kpa (nie powołanego pierwotnie) oraz art. 92 ust. 1 pkt 10 ustawy o transporcie drogowym (w miejsce pierwotnie powołanego "art. 92 § 1" w brzmieniu obowiązującym od 28 września 2003 r.) nie przytacza nowego uzasadnienia, lecz nowe podstawy, które pozostają poza kognicją sądu kasacyjnego.
Skarga kasacyjna, rozpoznawana bez uzupełnienia, nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut objęty pkt 2 nie znajduje uzasadnienia prawnego – aby już pominąć, że art. 92 ustawy o transporcie drogowym nie dzieli się na paragrafy, lecz ustępy, które ponadto dzielą się na punkty – gdyż z treści tego przepisu nie wynika, że podlegające karze pieniężnej naruszenia można popełnić tylko umyślnie.
Zarzut objęty pkt 2 jest niejasny, gdyż – zamiast kwalifikować naruszenia przez wskazanie odpowiednich przepisów – opisuje je używając ogólnych określeń, jak "przesłanki nieważności postępowania, czy "naruszenia prawa w toku postępowania".
Ponadto zarzut ten jest niepełny, gdyż konstatacja, że sąd powinien wyjść poza granice skargi, wymaga rozwinięcia – aby było wiadome dlaczego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy – przez wskazanie, czy wyjście poza granice skargi prowadziłoby do jej uwzględnienia i który przepis – w ramach art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powinien znaleźć zastosowanie.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.