Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Łd 41/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi U. Z. na bezczynność Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2015 r. wymierzył Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. grzywnę w kwocie 2000 złotych oraz przyznał od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz U. Z. sumę pieniężną w kwocie 1000 złotych.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z [...] stycznia 2015 r. skarżąca zwróciła się do Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii zanonimizowanej decyzji wydanej w następstwie postępowań kontrolnych w sprawie [...] i [...].
W odpowiedzi na wniosek organ pismem z [...] lutego 2015 r. nr [...] poinformował skarżącą, że brak jest podstawy prawnej do udostępnienia wskazanych informacji. Następnie skarżąca złożyła [...] lutego 2015 r. skargę na bezczynność organu, po rozpoznaniu której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 50/15 zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Orzeczenie uprawomocniło się 21 lutego 2017 r. wraz z oddaleniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. I OSK 2610/15).
Skarżąca [...] lutego 2018 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Następnie złożyła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie jej wniosku. W uzasadnieniu wskazywała, że organ ignoruje orzeczenie Sądu oraz że decyzje wydawane przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] nie mają żadnego znaczenia, ponieważ adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie był Prezes ZUS, ale Oddział ZUS w T. Jednocześnie wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 listopada 2017 r., sygn. II SA/Wa 707/17 unieważnił obie decyzje Prezesa ZUS, jako wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.
Zdaniem skarżącej tak jawne bojkotowanie obowiązujących zasad prawnych przez organ jest niedopuszczalne. Ponadto zwróciła uwagę, że sprawy dotyczące udostępnienia informacji publicznej wolą ustawodawcy powinny być załatwiane w czasie o połowę krótszym niż pozostałe sprawy, natomiast w przedmiotowej sprawie organ od 10 miesięcy nie wykonał wyroku, a tym samym nie załatwił wniosku nie skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w niniejszej sprawie nie można zarzucić organowi bezczynności ani też przewlekłości postępowania. Wskazał, że w niniejszej sprawie czynności postępowania wykonywane były w możliwie krótkich odstępach czasu i zmierzały bezpośrednio do załatwienia sprawy, a także że nie można im przypisać charakteru pozornych, niepotrzebnych, pozbawionych znaczenia dla sprawy, czy też generowanych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy.
Postanowieniem z 15 maja 2018 r. Sąd I instancji zawiesił postępowanie, a następnie postanowieniem z 7 września 2018 r. podjął postępowanie wobec zakończenia postępowania kasacyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 904/18.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sad Administracyjny wyjaśnił, że w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności, gdy nie udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Następnie wskazał, że żądana w przedmiotowej sprawie informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wskazując na treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwszy u.d.i.p. stwierdził, że decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, należą do informacji o danych publicznych i stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Stwierdził również, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznym w T. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Bowiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. podmiotem zobowiązanym jest każda jednostka organizacyjna, nawet gdy stanowi część Zakładu powołana w celu świadczenia zadań na określonym terenie. Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. jest zatem jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, jednak przepisy prawa pozwalają na nią nałożyć obowiązki lub przyznać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa zatem jeżeli działania lub bezczynność oddziału ZUS staną się przedmiotem skargi złożonej do sądu administracyjnego, to w tak zainicjowanym postępowaniu sądowoadministracyjnym oddziałowi ZUS przysługuje przymiot strony przeciwnej.
Skoro zatem Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. jako podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] stycznia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej to powinien był udzielić informacji publicznej i udostępnić kserokopie decyzji albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu organu - udzielić wnioskodawczyni odpowiedzi w formie zwykłego pisma.
Odnosząc się do argumentacji organu, że wniosek skarżącej został rozpoznany przez Prezesa ZUS decyzją z [...] marca 2017 r. oraz decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Sąd wskazał, że w stosunku do tych decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził ich nieważność, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 sierpnia 2018 roku, sygn. I OSK 904/18 oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku. Skoro więc decyzje te dotknięte były wadami wymienionymi w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a." stwierdzenie ich nieważności ma moc wsteczną eliminuje skutki prawne wadliwych decyzji, tak jakby one w ogóle nie zostały podjęte.
Sąd wskazał, że z tego powodu argumentacja organu, że sprawę załatwił Prezes ZUS nie znajduje uzasadnienia, bowiem organem zobowiązanym do jej załatwienia był Dyrektor Oddziału ZUS w T., a nie Prezes ZUS. Chybione, w ocenie Sądu są zatem argumenty pełnomocnika organu, iż organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem już w marcu 2017 r. wydał decyzję w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że przedmiotem jego kontroli była już skarga U. Z. na bezczynność Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz że w związku z tą skargą zapadło orzeczenie z 9 czerwca 2015 r., sygn. II SAB/Łd 50/15, w którym Sąd zobowiązał Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. do załatwienia wniosku skarżącej z [...] stycznia 2015 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdził że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Aktualnie zaś przedmiotem zainteresowania Sądu w jest okres po uprawomocnieniu się tego wyroku, aż do dnia orzekania w sprawie, a zatem od [...] lutego 2017 r.
Sąd wskazał, że dopiero [...] września 2018 r. Dyrektor Oddziału ZUS w T. wydał decyzję o odmowie udostępnienia skarżącej informacji publicznej, która utrzymana została w mocy decyzją Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2018 r., zatem w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, która trwała do dnia [...] września 2018 r.
Oceniając czy bezczynność miała charakter rażący czy też nie, Sąd wyjaśnił, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Musi ono być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Wskazał, że naruszeniem prawa w przedmiotowej sprawie powinno być dokonane w kontekście regulacji art. 13 u.d.i.p.
Odnosząc się zaś do stanu faktycznego niniejszej sprawy przypomniał, że rozpatrywany w niej jest okres po [...] lutego 2017 r. zaś dopiero [...] września 2018 r. organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zatem wniosek skarżącej przez niemalże 19 miesięcy, nie został załatwiony. Mając na uwadze termin określony w art. 13 u.d.i.p. Sąd ocenił zaistniała w sprawię bezczynność jako rażące naruszenia prawa.
Argumentując zasadność wymierzonej grzywny podkreślił, że podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. jest upływ terminu do załatwienia sprawy. Skoro zatem od momentu złożenia wniosku o udzielenie informacji przez skarżącą upłynęły prawie 4 lata a organ nadal pozostaje w bezczynności, która przybrała postać rażącego naruszenia prawa to Sąd jako uzasadniony uznał wniosek nałożenie grzywny, której celem jest wyłącznie dyscyplinowanie organów administracji. Sąd wyjaśnił również, że działając w ramach uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim długoterminową i niemalże bierną postawę organu za uzasadnione uznał również przyznanie skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. w orzeczonej
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. i w skardze kasacyjnej zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności, podczas gdy organowi nie sposób zarzucić bezczynności, bowiem podejmował w krótkich odstępach czasu czynności zmierzające do załatwienia sprawy skutkujące rozpoznaniem wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2015 r.,
- 2. art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy czynności w sprawie były podejmowane przez organ w krótkich odstępach czasu i zmierzały bezpośrednio do załatwienia sprawy,
- 3. art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzenie Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. grzywny w kwocie 2000 zł, bowiem organ pozostawał i nadal pozostaje w bezczynności, która przybrała postać rażącego naruszenia prawa, podczas gdy organ nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności, a zatem brak jest podstaw do wymierzenia Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. grzywny w kwocie 2000 zł,
- 4. art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy przyznanie od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz U. Z. sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł, podczas gdy organ nie pozostawał w bezczynności i nie prowadził w sposób przewlekły postępowania, a zatem brak jest podstaw do przyznania od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz U. Z. sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł,
- 5. art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. poprzez zwrot skarżącej kosztów w wysokości 100 zł, podczas gdy skarga skarżącej była niezasadna, a zatem nie należy się jej zwrot wpisu od skargi.
W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym zrzekając się rozprawy.
W uzasadnieniu organ przytoczył chronologię czynności podejmowanych w niniejszej sprawie i wywiódł, że stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] marca 2017 r. oraz z [...] kwietnia 2017 r. z mocą "ex tunc" pozostaje bez wpływu na fakt, że organ podejmował w okresie od [...] lutego 2017 r. w krótkich odstępach czasu czynności zmierzające bezpośrednio do załatwienia sprawy. Podniósł również, że stwierdzenie nieważności decyzji uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej zatem nie rozciąga się na całe poprzedzające unieważnioną decyzję postępowanie administracyjne, lecz powoduje, że sprawa, która była przedmiotem decyzji uznanej za nieważną, wraca do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem. Powyższe, zdaniem organu świadczy o tym, że termin na załatwienie sprawy powinien być liczony zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., tj. od [...] października 2018 r. czyli od dnia zwrotu do organu akt administracyjnych po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego, bowiem to prawomocnym wyrokiem sądu została stwierdzona nieważność decyzji organu.
Skoro zaś wniosek skarżącej został załatwiony decyzją Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. z [...] września 2018 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, to nie można stwierdzić, że w sprawie doszło do bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że o bezczynności mówić można gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu zatem biorąc pod uwagę przebieg postępowania w niniejszej sprawie, nie sposób przypisać organowi także przewlekłości postępowania. Czynności przedmiotowego postępowania wykonywane były bowiem w możliwie krótkich odstępach czasu i zmierzały bezpośrednio do załatwienia sprawy, ponadto nie miały charakteru pozornych, niepotrzebnych, pozbawionych znaczenia dla sprawy, czy też generowanych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność jest zagwarantowanie uprawnionemu podmiotowi prawa do załatwienia jego sprawy administracyjnej przez właściwy organ. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia przewidzianego przepisami prawa procesowego i materialnego działania. Instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma zatem na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustaleniu, czy bezczynność organu – w przypadku, gdy miała ona miejsce - nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. W rezultacie w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej rola sądu administracyjnego sprowadza się do ustalenia, czy w dacie orzekania przez sąd stan bezczynności organu wskazany w skardze nadal istnieje, czy może stan ten już ustał na skutek podjęcia przez ten organ czynności lub wydania aktu z zakresu administracji publicznej. Celem postępowania sądowoadministracyjnego jest bowiem zobowiązanie przez Sąd organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu, jeżeli organ administracji "milczy w sprawie".
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga U.Z. na bezczynność Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt, iż sprawa ta była już przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd ten wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 50/15 zobowiązał Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. do załatwienia wniosku U. Z. z dnia [...] stycznia 2015 roku, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Skarga kasacyjna od powyższego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r., wydanym w sprawie I OSK 2610/15.
Nie kwestionowanym w sprawie jest, że skarżący kasacyjnie organ rozpoznał wniosek poprzez wydanie decyzji w dniu [...] września 2018 r. Zasadnie przy tym Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. Co więcej prawomocny wyrokiem z dnia [...] czerwca 2015 r. organ ten został zobowiązany do rozpoznania powyższego wniosku w terminie 14 dni od zwrotu akt do organu wraz z prawomocnym orzeczeniem.
Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. nie wykonał prawomocnego wyroku wydanego w sprawie II SAB/Łd 50/15, a więc nie rozpoznał wniosku U. Z. o udzielnie informacji publicznej. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, że w sprawie podejmował czynności inny organ, aniżeli ten, który został to tego wskazany w wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r. Nie można uznać za zasadne twierdzeń skarżącego kasacyjnie, że wydanie decyzji przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stanowiło rozpoznanie wniosku. Ponownie podkreślić należy, że wniosek ten skierowany był do Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T., ponadto prawomocnym wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał ten organ do rozpoznania wniosku U Z.. Z tych przyczyn nie można uznać, jak chce tego skarżący kasacyjnie, że zobowiązanie organu do załatwienia wniosku zostało wykonane poprzez wydanie decyzji w dniu [...] marca 2017 r. przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a termin do wykonania wyroku dla skarżącego kasacyjnie należy liczyć od dnia [...] października 2018 r., to jest od zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem sądu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji.
Nie ma bowiem wątpliwości, że organ, do którego wniosek był skierowany nie podjął czynności i nie rozpoznał powyższego wniosku, pomimo, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r. zobowiązujący do wykonania tego wniosku uprawomocnił się w dniu 21 lutego 2017 r. U. Z. oczekiwała na rozpoznanie tego wniosku ponad 4 lat. Usprawiedliwieniem nie może zaś być fakt, że wnioskiem tym wbrew żądaniu wnioskodawczyni U.Z. i wbrew postanowieniom zawartym w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r. zajmował się inny organ.
Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., albowiem organ pozostawał w bezczynności, a bezczynność ta miała charakter rażący.
W konsekwencji nie są zasadne także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. zasadnie bowiem Sąd I instancji wymierzył Dyrektorowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. grzywnę w kwocie 2000 zł oraz przyznał sumę pieniężną w wysokości 1000 zł, albowiem organ ten pozostawał w bezczynności, która to bezczynność miała charakter rażący.
Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.