Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Wnioskiem z 29 stycznia 2013 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wystąpił do Starosty O. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, w stosunku do H. C., który w okresie od dnia 19 sierpnia 2010 r. do dnia 28 stycznia 2011 r. otrzymał 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Starosta O. orzekł o skierowaniu H. C. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kat. A, B, C, E i T. W wyniku odwołania złożonego przez H. C. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] marca 2014 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania – a kolejnym postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II SA/Op 381/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawomocnie orzekł o oddaleniu skargi H. C. na postanowienie Kolegium w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Następnie, z wniosku strony prowadzone było postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty O. z dnia [...] lipca 2013 r., które zakończyło się ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 540/16, oddalił skargę.
Pismem z dnia 18 maja 2017 r. Starosta O. poinformował H. C. o obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i konsekwencjach jego niezrealizowania w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. H. C. wniósł o "wstrzymanie postępowania" do czasu rozpatrzenia przez Rzecznika Praw Obywatelskich jego wniosku o udzielenie pomocy w zakresie naruszenia praw, w którym zakwestionował wysokość naliczonym mu punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Zawiadomieniem z dnia 27 czerwca 2017 r. Starosta O. poinformował H. C. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Starosta O., na podstawie m.in. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260, dalej jako: P.r.d.), orzekł o cofnięciu H. C. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, E i T. Organ wskazał, że decyzja została wydana w związku z niepoddaniem się przez stronę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. W odniesieniu do wniosku strony o wstrzymanie postępowania wyjaśnił, że skierowanie wniosku do Rzecznika Prawa Obywatelskich nie zwalnia organu z prowadzenia postępowania i wydania decyzji.
Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy ww. decyzję Starosty. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na regulacje zawarte w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz art. 130 ust. 1 p.r.d. i wyjaśnił, że w sytuacji, kiedy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wykona nałożonego na nią obowiązku, starosta jest zobligowany wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Jest to bowiem tzw. decyzja związana. W rozpoznawanej sprawie strona pomimo ostatecznej decyzji o skierowaniu na egzamin kontrolny, nie poddała się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami, wobec czego Starosta orzekł o ich cofnięciu.
Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium zgodziło się z tym, że przepisy prawa nie określają terminu poddania się obowiązkowi sprawdzenia kwalifikacji, a przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. nie przyznaje też uprawnień w tym zakresie organowi. To, jak wskazał organ, oznacza jednak, że przedmiotowy obowiązek podlega wykonaniu z dniem, w którym orzeczenie o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdu stanie się ostateczne. Wydana w sprawie decyzja Starosty O. z dnia [...] lipca 2013 r. stała się ostateczna z dniem 16 sierpnia 2013 r. wobec czego trudno uznać argument strony za uzasadniony. W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego naliczenia punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu o cofnięcie uprawnień czynności sprawdzające ograniczone są tylko do zbadania: czy kierowca został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy decyzja taka jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego oraz czy kierowca poddał się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji.
Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego H. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że bezspornie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., H. C. został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego, w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, E i T. Decyzja ta, jak wynika z ostatecznego postanowienia Kolegium z dnia [...] marca 2014 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, stała się ostateczna z dniem 16 sierpnia 2013 r.; a to także w związku z odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Pomimo prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, nie została ona wzruszona i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym.
Poza sporem pozostaje także okoliczność, że skarżący do dnia wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień. W konsekwencji, spełniona została przesłanka z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. i Starosta O. zobowiązany był do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
Sąd I instancji podkreślił, że wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy powinno poprzedzać ustalenie wyłącznie tego, czy strona zobowiązana była poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na podstawie ostatecznej, istniejącej w obrocie prawnym decyzji oraz czy ten obowiązek zrealizowała. Przyczyny, które uniemożliwiły wykonanie obowiązku, w świetle 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d., nie mają w takim przypadku znaczenia. Dlatego, w niniejszej sprawie nie można zarzucić organom, że nie prowadziły postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy skarżący mógł poddać się sprawdzeniu kwalifikacji. Skoro decyzja nakładająca obowiązek w tym przedmiocie była ostateczna, to podlegała wykonaniu.
WSA w Opolu potwierdził, że ustawa nie określa terminu poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, jak również nie ustala kompetencji w tym zakresie po stronie organu, a także nie wskazuje po upływie jakiego okresu od ustalenia obowiązku w tym przedmiocie, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d., może być wydana decyzja cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami. Nie oznacza to jednak, że strona nie jest związana żadnym terminem. Przeciwnie, zastosowanie znajdują tu bowiem ogólne unormowania w zakresie wykonalności ostatecznych decyzji. To z kolei oznacza, że niezwłocznie z chwilą uzyskania ostateczności przez decyzję kierującą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji strona winna podjąć czynności zmierzające do poddania się egzaminowi. Brak takich czynności obliguje organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stała się ostateczna z dniem 16 sierpnia 2013 r. Tym samym przyjąć należało, że od tego momentu, aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji, skarżący miał czas na poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji.
Pomimo upływu kilku lat nie przystąpił jednak do realizacji tego obowiązku. Wobec tego spełniona została przesłanka do wydania decyzji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. Zdaniem Sądu I instancji, nawet uwzględniając, że w tym czasie prowadzone było postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji dostrzec trzeba, że wydany w tej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 540/16 – oddalający skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, uprawomocnił się z dniem 3 maja 2017 r. Pismem z dnia 18 maja 2017 r. Starosta poinformował natomiast skarżącego o obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji oraz konsekwencjach braku jego realizacji.
Następnie też, pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. zawiadomił go o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Pomimo tego, skarżący nadal nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W trakcie kilku miesięcy jakie upłynęły od czasu poinformowania go o istniejącym obowiązku do czasu wydania w sprawie zaskarżonej decyzji, czy też nawet decyzji organu pierwszej instancji, niewątpliwie mógł natomiast podjąć działania w tym zakresie. Był to bowiem wystarczający okres. Brak podjęcia takich działań prawidłowo natomiast skutkował wydaniem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
W ocenie Sądu I instancji, na uwzględnienie nie zasługiwały również argumenty skargi dotyczące naruszenia art. 130 ust. 2 ustawy, który to przepis nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. Sprawa cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest odrębną od spraw dotyczących prawidłowości wpisu ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W niniejszej sprawie skarżący nie może więc skutecznie kwestionować ilości posiadanych punktów, tak jak i faktu skierowania go ostateczną decyzją na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł H. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz o zasądzenie kosztów postępowania podług norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 130 ust. 2 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 4 czerwca 2018 r.), poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się nieusunięciem nałożonych na skarżącego punktów karnych za okres 19.08.2010 r. - 28.01.2011 r. zgodnie z dyspozycją "Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów", w sytuacji gdy w brak wpisania do ewidencji kierujących punktów tymczasowych, wynikających z popełnienia przez kierującego wykroczenia w dniu 30 września 2010 r. (i wpisania z tego tytułu punktów do ewidencji dopiero w styczniu 2013 r.), zastosowanie powyższego mechanizmu uzasadniało, skutkując jednocześnie niemożnością wydania decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie posiadanych uprawnień oraz cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami.
- II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., przejawiające się uznaniem, że uzasadnionym jest przyjęcie, że skarżący nie wypełnił obowiązku poddania się egzaminowi kontrolnemu w wymaganym okresie czasu, w sytuacji gdy brak określenia granic czasowych poddania się ponownemu sprawdzeniu umiejętności, brak możliwości ich ustalenia w oparciu o inne przesłanki, przy jednoczesnym niewykazaniu że skarżący miał możliwość przystąpienia do sprawdzenia kwalifikacji, nie uzasadnia twierdzenia o niewypełnieniu przez niego powyższego obowiązku, skutkującego wydaniem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje, wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a., zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej.
Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji.
Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a., które w sprawie nie występują.
Kluczowym problemem zarysowanym w okolicznościach niniejszej sprawy była legalność decyzji wydanej w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, E i T. Jej materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
W myśl jego postanowień starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 P.r.d. Zgodnie zaś z art. 114 ust. 1 pkt 1, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d.).
Nie może więc budzić wątpliwości interpretacyjnych, że decyzja, o której mowa w art. 140 P.r.d., wydawana jest obligatoryjnie przez organ, jeżeli stwierdzi on zaistnienie przesłanek aktualizujących ten obowiązek. Przesłanki wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wynikają wyraźnie z przepisów prawa o ruchu drogowym, jest nią między innymi warunek z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a P.r.d.
Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w drodze decyzji nie podlega więc uznaniu administracyjnemu organu, na co wskazuje użyte w przepisie sformułowanie "starosta wydaje decyzję". Zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie zależy zatem od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem.
Rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie cofnięcia uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a P.r.d. wymaga zatem ustalenia, czy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma walor ostateczności oraz czy skarżący takiemu kontrolnemu badaniu kwalifikacji się poddał. Zakres postępowania wyznaczony treścią przepisu art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a P.r.d. wymaga bowiem tylko i wyłącznie ustalenia, czy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, poddała się tego rodzaju egzaminowi. W przypadku dokonania negatywnego ustalenia - starosta ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.
Jak wynika z analizy akt sprawy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami stała się ostateczna z dniem 16 sierpnia 2013 r. Pomimo prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, nie została ona wzruszona i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że skarżący do dnia wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień.
Jak wcześniej podniesiono, niezrealizowanie obowiązku przystąpienia do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami aktualizuje obowiązek organu wynikający z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a P.r.d., tj. wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.
Decyzja o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. rozstrzygać może wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie poddania się takiemu sprawdzeniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1363/06, z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 960/06 i z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I OSK 35/09 oraz z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 190/10). Niedopuszczalność wskazania terminu w decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oznacza, że stosowane w tej mierze winny być ogólne unormowania w zakresie wykonalności decyzji administracyjnych posiadających walor ostateczności. Oznacza to, że niezwłocznie z chwilą otrzymania ostatecznej decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji strona winna była podjąć czynności zmierzające do poddania się takiemu egzaminowi.
Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, właściwy starosta oraz organ odwoławczy nie mają w ramach postępowania o cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów kompetencji do kontroli zasadności i aktualności wpisów w prowadzonej przez właściwych komendantów Policji ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Skoro, zgodnie z art. 130 ust. 1 P.r.d., to właściwy Komendant Policji był organem, dokonującym w drodze czynności materialno- technicznych wpisów do ewidencji, kwestia ich prawidłowości, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, mogła być wyłącznie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2018 r. wydany w sprawie I OSK 1593/16).
Wskazywanie więc na przekroczenie przepisu art. 130 ust. 2 P.r.d., stanowiącego o usuwaniu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, nie mogło więc doprowadzić do skutecznego podważenia przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli.
Twierdzenia skargi kasacyjnej w tym zakresie uznać należało zatem za nieznajdującą żadnych podstaw prawnych próbę naruszenia zasady autonomii i niezależności sankcji administracyjnych i karnych za tożsame zachowania podmiotów prawnych.
Nie podlegały uwzględnieniu także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych i ocenę materiału dowodowego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że każdorazowo zakres koniecznych w danej sprawie ustaleń faktycznych jest wyznaczany przesłankami prawa materialnego, a organ zobowiązany jest poczynić ustalenia faktyczne wyłącznie w zakresie koniecznym dla rozstrzygnięcia. Jak wynika z będącego podstawą prawną niniejszej decyzji przepisu, okolicznością wymagającą zbadania był wyłącznie fakt zrealizowania obowiązku przystąpienia do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje w zakresie posiadanych uprawnień do prowadzenia pojazdu. Skoro bezspornym było, że pomimo upływu kilku lat od zobowiązania, skarżący nie przystąpił do realizacji obowiązku, nie uczynił mu zadość także mimo upływu kilkumiesięcznego okresu od zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, to słusznie przyjęto, że istotna dla sprawy okoliczność została wyjaśniona.
Raz jeszcze podkreślić należy, że postępowaniu w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie może być badana kwestia prawidłowości naliczenia kierującemu punktów karnych czy kwestia zasadności skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
W tym zakresie przeprowadzone są odrębne postępowania.
Z tego względu przyjąć należało, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 3 i art. 80 K.p.a. w stopniu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Sąd I instancji nie miał więc podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, skargę kasacyjną, jako bezzasadną, należało oddalić na zasadzie art. 184 P.p.s,a,
O sprostowaniu orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 3 P.p.s.a.