Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa wieczystego użytkowania. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, co następuje:
Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] odmówił ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonej hip. jako "[...] Nr 10468 inw. Nr 9661, plac Nr 7 o pow. 616 m2" Wniosek o ustanowienie prawa użytkowania został złożony przez pełnomocnika następców prawnych byłej właścicielki w dniu 7.03.2000 r., a więc po upływie terminu zakreślonego ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741).
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] utrzymał przedstawioną wyżej decyzję w mocy.
Rozpoznając złożoną od ww. decyzji skargę Sąd ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnił, że wszystkie argumenty mające świadczyć o rzekomym objęciu wnioskiem z dnia 12 II 1944 r. również nieruchomości o nr hip. 10468 winny być podnoszone i wyjaśnione w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Prezesa urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wnieśli M. A. N., H. A. W., J. M. W. Domagając się uchylenia ww. wyroku wnoszący skargę kasacyjną zarzucił kwestionowanemu wyrokowi "naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz naruszenie istotnych przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść wyroku".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ograniczono się do wykazywania, że oznaczone numerami hipotecznymi działki 10108 i 10468 faktycznie stanowiły jedna działkę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera wymogi, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Tak więc, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym wymienionym w art. 46 i 47 cyt. ustawy, a także spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej. Powinna ona zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony o tyle niespełnienie wymagań przewidzianych dla skargi kasacyjnej powoduje, że staje się ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do brzmienia art. 183 cyt. ustawy, związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej, zatem skarga ta winna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Podstawy skargi kasacyjnej wymienione zostały w art. 174 – ppsa i sprowadzają się do:
- - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 1764 pkt 1),
- - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchylenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).
W niniejszej sprawie, wbrew wymogom wynikającym z wymienionego wyżej art. 176 – cyt. ustaw, skarga kasacyjna nie przytacza żadnych podstaw kasacyjnych. Wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał bowiem przepisów tak prawa materialnego czy też procesowego, które zostały jego zdaniem przez sąd naruszone.
Postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi jak to wyżej zaznaczono sąd kasacyjny jest związany. Brak więc wyszczególnienia, które przepisy i dlaczego zostały przez sąd naruszone, uniemożliwia kontrolę sądową skargi i powoduje, że skarga kasacyjna nie nadaje się do merytorycznej kontroli.
Pozbawiona jednego z podstawowych elementów, jakim jest przytoczenie podstaw kasacji, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i na podstawie art. 180 w zw. z art. 176 cyt. ustawy – podlega odrzuceniu.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.