Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 września 2011 r., sygn. akt I OSK 386/11

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 262/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. P. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w L. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Zakładu Karnego w C. uznał A. P. za winnego tego, że orzeczeniem Sądu Rejonowego w C. został ukarany za wykroczenie karą ograniczenia wolności i zobowiązany do naprawienia szkody przez zapłatę kwoty 170 zł na rzecz D. S., czym wyczerpał dyspozycję art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz że nie poinformował niezwłocznie w pisemnym raporcie droga służbową dyrektora Zakładu Karnego w C. o ukaraniu przez sąd za wykroczenie, przez co nie dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu wydanego na podstawie ustawy o Służbie Więziennej, czym naruszył art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej i wymierzył mu karę dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż ustalił, że w dniu [...] marca 2008 r. straszy kapral A. P. dokonał wspólnie i w porozumieniu ze st. kapralem S. K. kradzieży portfela z zawartością w postaci dowodu osobistego, legitymacji rencisty, prawa jazdy, dwóch dowodów rejestracyjnych i pieniędzy w kwocie 170 zł na szkodę D. S. Za powyższy czyn A. P. na mocy prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 2008 r., sygn. akt [...] został ukarany karą jednego miesiąca ograniczenia wolności oraz został zobowiązany do naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 170 zł na rzecz D. S. Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia, niezależnie od odpowiedzialności karnej. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w C. wydany wobec obwinionego wyczerpuje dyspozycję tego przepisu.

Organ podniósł, iż w świetle § 20 ust. 1 pkt 5 regulaminu z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, wydanego na podstawie ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie poinformować przełożonego w pisemnym raporcie drogą służbową o ukaraniu przez sąd za wykroczenie. Przepis ten wyraźnie mówi o ukaraniu przez sąd za wykroczenie, a nie o ukaraniu w trybie mandatowym. W związku z powyższym obwiniony nie dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu wydanego na podstawie ustawy o służbie Więziennej, czym naruszył dyspozycje art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.).

Ponadto organ podkreślił, że funkcjonariusz Służby Więziennej powinien posiadać nieposzlakowaną opinię i prezentować wysoki poziom moralny, by własnym przykładem móc pozytywnie oddziaływać na osoby pozbawione wolności. Organ przypomniał złożone przez obwinionego ślubowanie i powołał się na obowiązki funkcjonariusza wynikające z regulaminu z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie zasad postępowania i zachowania się funkcjonariuszy Służby Więziennej, takie jak obowiązek przestrzegania przepisów w służbie i poza nią, obowiązek zachowania odpowiadającego godności funkcjonariusza publicznego, dbałość o społeczny wizerunek Służby Więziennej. Popełnienie przez obwinionego kradzieży pod wpływem alkoholu stoi w oczywistej sprzeczności z powyższymi zasadami. Organ wyjaśnił, że do okoliczności łagodzących zaliczono pozytywną opinię służbową i dotychczasową niekaralność obwinionego, natomiast jako okoliczności obciążające uznano: popełnienie przewinienia pod wpływem alkoholu, działanie z winy umyślnej, duży ciężar gatunkowy przewinienia, niskie pobudki popełnienia wykroczenia, zachowanie niegodne funkcjonariusza Służby Więziennej oraz wystąpienie negatywnych skutków czynu, do których należy uszczerbek na dobrym imieniu Służby Więziennej i jej społecznym wizerunku.

Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w L., po rozpoznaniu zażalenia A. P., na podstawie § 52 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 z pózn. zm.- dalej rozporządzenie) orzekł o utrzymaniu orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego w C. w mocy.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Dyscyplinarny przedstawił obszernie zarzuty zażalenia i wyjaśnił, że wprawdzie organ dyscyplinarny naruszył przepisy prawa procesowego poprzez niezachowanie siedmiodniowego terminu zawiadomienia obwinionego o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka S. K., jednak Sąd Dyscyplinarny przeprowadził dowód z przesłuchania tego świadka i uznał, że jego zeznania nie mają wpływu na poprawę sytuacji obwinionego. Sąd Dyscyplinarny podkreślił, że kwestia współsprawstwa obwinionego i st. kaprala S. K. została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C., od którego obwiniony nie odwołał się.

W ocenie Sądu Dyscyplinarnego, obwiniony, mimo znajomości obowiązujących regulaminów nie poinformował Dyrektora Zakładu Karnego w C. o ukaraniu go za wykroczenie. Ponadto obwiniony zeznawał w toku przesłuchania nieprawdę co do okoliczności i przebiegu zdarzenia. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na specyfikę służby każdy funkcjonariusz powinien zachowywać się w sposób praworządny, odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego i unikać zachowań oraz sytuacji, które mogą godzić w dobre imię służby więziennej. Powinien też dbać o społeczny wizerunek Służby Więziennej i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej.

Na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł A. P. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie:

1. - art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. Zm. - dalej Kpa) polegające na niezapewnieniu skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności jeśli chodzi o przesłuchanie S. K.,
2. - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa polegające na nierozważeniu w sposób wszechstronny i dogłębny wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy dotyczących właściwości i warunków osobistych skarżącego, zachowania skarżącego przed i po popełnieniu przewinienia, przebiegu służby, oparciu ustaleń na niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym, w szczególności poprzez nieodniesienie się do zarzutów zażalenia, oraz naruszenie prawa materialnego:
3. - § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra polegające na niewzięciu pod uwagę w wystarczającym stopniu okoliczności, że skarżący nigdy nie był karany dyscyplinarnie,
4. - § 13 ust. 1 rozporządzenia polegające na nieuwzględnieniu w wystarczającym stopniu opinii służbowej o skarżącym z dnia [...] lutego 2010 r.,
5. - § 47 ust. 1 rozporządzenia polegające na niewyjaśnieniu przez Sąd Dyscyplinarny wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności sytuacji osobistej i służbowej skarżącego.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego jako naruszających prawo.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż cieszył się nieposzlakowaną opinią, wzorowo wypełniał swoje obowiązki i był wielokrotnie nagradzany, w tym w 2009 r. nagrodą z art. 84 ustawy o Służbie Więziennej. Wymierzoną karę uznał za zbyt surową. Podniósł ponadto, że zdziwienie budzi nierówne traktowanie przez Sąd Dyscyplinarny funkcjonariuszy znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Skarżący został bowiem wydalony ze służby, a S. K. nadal pracuje jako funkcjonariusz Służby Więziennej. Skarżący zarzucił, że uzasadnienie orzeczenia Sądu dyscyplinarnego jest zbyt lakoniczne i nie odnosi się właściwie do okoliczności związanych z wzorową służbą skarżącego, nie zawiera ponadto wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia.

Skarżący zarzucił także, że w czasie postępowania przygotowawczego prowadzonego przez policję został bezprawnie pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, co powoduje, że wątpliwości budzić powinna prawidłowość przeprowadzenia tego postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Oddalając skargę A. P. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w L. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w uzasadnieniu wyroku Sąd na wstępie wskazał, iż przedmiotowa sprawa dotyczy postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza służby więziennej, Postępowanie to przeprowadzone zostało w całości i zakończone pod rządem ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Przepisy tej ustawy mają zatem zastosowanie w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 132a ust. 1 powołanej ustawy od orzeczenia sądu dyscyplinarnego, będącego organem drugiej instancji, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523), która nie przewidują skargi do sądu administracyjnego, lecz odwołanie do sądu powszechnego.

Wobec tego jednak, że skarga w sprawie została wniesiona na podstawie przepisów dotychczasowych, przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r., a nowa ustawa nie zawiera żadnych uregulowań, które do spraw zakończonych w drugiej instancji pod rządem przepisów poprzednio obowiązujących nakazywałyby stosować ustawę nową, skarga podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej.

Sąd wskazał, iż myśl przepisu art. 125 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej. Zgodnie natomiast z art. 125 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie (art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej).

Dalej Sąd wskazał, iż szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, wymierzania kar dyscyplinarnych i ich wykonywania, zawieszania, zacierania i darowania, a także odwoływania się od wymierzonych kar, szczegółową organizację sądów dyscyplinarnych, ich właściwość, tryb wybierania ich członków oraz zasady i tryb postępowania przed tymi sądami określone zostały w wydanym na podstawie art. 133 ustawy o Służbie Więziennej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 dalej jako rozporządzenie). W sprawach nie uregulowanych rozporządzeniem stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (§ 70 rozporządzenia).

W ocenie Sądu postępowanie dyscyplinarne w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy i rozporządzenia.

Sąd podkreślił, iż okolicznością bezsporną jest fakt, że wyrokiem nakazowym z dnia 5 sierpnia 2008 r. skarżący uznany został przez Sąd Rejonowy w C. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń, polegającego na tym, że w dniu [...] marca 2008 r. około godziny [...] w C. przy ul. [...] w barze "[...]" wspólnie i w porozumieniu z S. K. dokonał kradzieży portfela z zawartością w postaci dowodu osobistego, legitymacji rencisty, prawa jazdy, dwóch dowodów rejestracyjnych i pieniędzy w kwocie 170 zł (łączna suma strat - 250 zł) na szkodę D. S. Wyrokiem tym skarżącemu wymierzona została kara jednego miesiąca ograniczenia wolności, polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz nałożony został na skarżącego obowiązek naprawienia szkody.

Ponadto Sąd wskazał, iż okolicznością niekwestionowaną jest również fakt, że skarżący zataił przed swoimi przełożonymi fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania w sprawie o wykroczenie oraz fakt uznania go prawomocnym wyrokiem Sądu za winnego popełnienia opisanego wyżej wykroczenia. Z powyższych względów w ocenie Sądu I instancji prawidłowe jest stanowisko organów, że skarżący dopuścił się czynów powodujących odpowiedzialność dyscyplinarną przewidzianą w ustawie.

Sąd podkreślił, iż fakt popełnienia wykroczenia nie może być przez skarżącego skutecznie kwestionowany. Fakt ten został bowiem stwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu, od którego skarżący nie odwołał się. Zarzuty dotyczące popełnienia wykroczenia, roli skarżącego oraz sposobu przeprowadzenia przez policję postępowania w sprawie o wykroczenie nie mogą być więc podnoszone w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu I instancji prawidłowe jest również ustalenie, że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej przez to, że nie dopełnił obowiązku zawiadomienia przełożonego o ukaraniu za wykroczenie. Stosownie do przepisu art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie. Obowiązek zawiadomienia przełożonego w drodze służbowej w formie pisemnego raportu o ukaraniu przez sąd za wykroczenie wynika z § 20 regulaminu Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Regulamin ten wydany został na podstawie art. 60 ustawy, który stanowi, że sposób pełnienia służby oraz zasady postępowania i zachowania się funkcjonariuszy określają regulaminy wydane przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.

Sąd podniósł, iż wydalenie ze służby jest karą najsurowszą, to jednakże kara ta nie jest rażąco czy niewspółmiernie surowa w stosunku do popełnionych przez skarżącego czynów. Sąd wskazał, iż wymierzając skarżącemu karę wydalenia ze służby organ nie naruszył przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa. Bezpodstawny jest zarzut nierozważenia w sposób wszechstronny i dogłębny wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy dotyczących właściwości i warunków osobistych skarżącego, zachowania skarżącego przed i po popełnieniu przewinienia, przebiegu służby oraz zarzut oparcia ustaleń na niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym, w szczególności poprzez nieodniesienie się do zarzutów zażalenia. W sprawie przeprowadzone zostały wszystkie dowody, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia i rozważone zostały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. Organ drugiej instancji szeroko omówił zarzuty zażalenia, uznał je jednak za nieuzasadnione.

Ustosunkowując się do podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa Sąd wskazał, iż warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, opubl. w ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 157 oraz z dnia 16 października 2007 r., I OSK 1192/06, niepubl.).

Skarżący nie wykazał w żaden sposób, by w postępowaniu dyscyplinarnym, na skutek naruszenia przepisów postępowania został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń i możliwości składania wniosków dowodowych. Sąd podniósł, iż organ drugiej instancji ponownie przeprowadził dowód z zeznań świadka S. K. w obecności skarżącego i jego pełnomocnika, który zadawał świadkowi – jak wynika z protokołu rozprawy – liczne pytania. Organ drugiej instancji zapewnił zatem skarżącemu rzeczywiste prawo czynnego udziału w czynnościach dowodowych. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa jest więc nieuzasadniony.

W ocenie Sądu I instancji nie zostały także naruszone pozostałe wskazane w skardze przepisy rozporządzenia.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł A. P. zaskarżając wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. - art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lite, art. 141 § 4, art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. – dalej Ppsa) w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa polegające na oparciu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przy wydawaniu przedmiotowego wyroku na nie rozpatrzonym w sposób wszechstronny i dogłębny materiale dowodowym niniejszej sprawy co do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy dotyczących m.in. właściwości i warunków osobistych skarżącego, zachowania się A. P. przed i po popełnieniu przewinienia, jego przebiegu służby i opinii służbowej, oparciu ustaleń na niekompletnym i nie w pełni przeanalizowanym materiale dowodowym, w szczególności poprzez nie odniesienie się szczegółowe do zarzutów sformułowanych przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co w rezultacie doprowadziło do niewłaściwej kontroli oceny materiału dowodowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i skutkowało oddaleniem skargi A. P. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dostrzegł przy rozpatrywaniu skargi, iż organ administracji naruszył przy wydawaniu orzeczenia przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nadto nie rozważył wszechstronnie wszystkich aspektów sprawy i tym samym nie przeprowadził prawidłowej kontroli ustaleń faktycznych w sprawie (art. 134 § 1 Ppsa). WSA nie dokonał prawidłowo oceny ustaleń dokonanych przez organ administracji co do właściwości i warunków osobistych skarżącego, zachowania się A. P. przed i po popełnieniu przewinienia, jego przebiegu służby i opinii służbowej. Ustalenia powyższe zostały dokonane z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, z błędami w logicznym rozumowaniu i wbrew doświadczeniu życiowemu.

Dalej skarżący wskazał, iż przez cały okres służby był funkcjonariuszem wzorowym, legitymował się nieposzlakowaną opinią osobistą i służbową oraz prezentował wysoki poziom moralny, w sposób wzorowy odnosił się do przełożonych i kolegów z pracy, nigdy nie był karany dyscyplinarnie. Skarżący podniósł, iż przestrzegał prawa i dyscypliny służbowej, zachowywał się w sposób praworządny, odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego, działał czynnie w związkach zawodowych.

Skarżący podkreślił, iż organ administracji, co było podnoszone w skardze do WSA w Lublinie, pomimo obowiązku prawnego nie uwzględnił w swoim orzeczeniu opinii służbowej o A. P. z dnia [...] lutego 2010 r. Ponadto w ocenie skarżącego organy rozpatrujące niniejszą sprawę przyjęły arbitralnie, iż interes ogólny (konieczność działania ogólnoprewencyjnego) jest ważniejszy niż interes indywidualny skarżącego. Skarżący wyjaśnił, iż w treści zaskarżonego orzeczenia wielokrotnie Sąd Dyscyplinarny powołuje się na to, iż konieczność wymierzenia, jak sam przyznaje, surowej kary jest podyktowana koniecznością działania ogólnoprewencyjnego, mającego na celu utrzymanie wysokiego poziomu dyscypliny wśród funkcjonariuszy Służby Więziennej

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa skarżący podniósł, iż WSA w Lublinie nie odniósł się szczegółowo do zarzutów naruszenia prawa zawartych w skardze A. P., jak również do zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, co należy uznać za brak wyjaśnienia stanu sprawy. Sąd ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń i przytoczenia wszystkich zarzutów bez odniesienia się do każdego z nich z osobna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania.

Badając stosownie do treści art. 183 § 2 Ppsa zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wskazać należy, iż zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.

Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu.

Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy wniesionych do sądu spraw. Sąd powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku sądu o jakim wyżej mowa.

W przedmiotowej sprawie analiza uzasadnienia Sądu I instancji pozwala na stwierdzenie, że uzasadnienie to zostało sporządzone w sposób prawidłowy, albowiem obejmowało wszystkie elementy wskazane wyżej.

Również zarzut naruszenia art. 151, art. 145 § 1 lit. c art. 134 Ppsa w zw. z art. 7, 77§1, 80, 107§3 Kpa polegające na oparciu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przy wydawaniu przedmiotowego wyroku na nie rozpatrzonym w sposób wszechstronny i dogłębny materiale dowodowym niniejszej sprawy co do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy dotyczących m.in. właściwości i warunków osobistych skarżącego, zachowania się A. P. przed i po popełnieniu przewinienia, jego przebiegu służby i opinii służbowej, oparciu ustaleń na niekompletnym i nie w pełni przeanalizowanym materiale dowodowym, w szczególności poprzez nie odniesienie się szczegółowe do zarzutów sformułowanych przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co w rezultacie doprowadziło do niewłaściwej kontroli oceny materiału dowodowego przez WSA w Lublinie i skutkowało oddaleniem skargi A. P., uznać należy za bezzasadny.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie materiał zgromadzony w toku postępowania administracyjnego był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Sąd podziela pogląd Sądu I instancji, iż w sprawie przeprowadzone zostały wszystkie dowody, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia i rozważone zostały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. W szczególności odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, iż w uzasadnieniu decyzji wskazano dlaczego takie okoliczności jak warunki osobiste skarżącego, zachowanie się przed i po popełnieniu czynu oraz dotychczasowy przebieg służby nie uzasadniają złagodzenia kary.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż wyrokiem nakazowym z dnia [...] sierpnia 2008 r. skarżący uznany został przez Sąd Rejonowy w C. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń, polegającego na tym, że w dniu [...] marca 2008 r. około godziny [...] w C. przy ul. [...] w barze "[...]" wspólnie i w porozumieniu z S. K. dokonał kradzieży portfela z zawartością w postaci dowodu osobistego, legitymacji rencisty, prawa jazdy, dwóch dowodów rejestracyjnych i pieniędzy w kwocie 170 zł (łączna suma strat - 250 zł) na szkodę D. S. W toku postępowaniu ustalono również, iż skarżący zataił przed swoimi przełożonymi fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania w sprawie o wykroczenie oraz fakt uznania go prawomocnym wyrokiem Sądu za winnego popełnienia opisanego wyżej wykroczenia.

Popełnienie przez skarżącego wykroczenia rodzi odpowiedzialność na podstawie art. 125 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi, że funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione wykroczenie, niezależnie od odpowiedzialności karnej.

W przedmiotowej sprawie w świetle zebranego materiału dowodowego nie ulega również wątpliwości, iż skarżący dopuścił się także naruszenia dyscypliny służbowej przez to, że nie dopełnił obowiązku zawiadomienia przełożonego o ukaraniu za wykroczenie. Stosownie do art. 125 ust. 2 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie (art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej).

Obowiązek zawiadomienia przełożonego w drodze służbowej w formie pisemnego raportu o ukaraniu przez sąd za wykroczenie wynika wprost z § 20 regulaminu Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, wydanego na podstawie art. 60 ustawy o Służbie Więziennej.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie dopełnił powyższego obowiązku co skutkuje uznaniem, iż naruszył dyscyplinę służbową.

Odnosząc się zarzutu nie uwzględnienia przy wymierzeniu kary właściwości i warunków osobistych skarżącego, zachowania się A. P. przed i po popełnieniu przewinienia, jego przebiegu służby i opinii służbowej wskazać należy, iż zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia przy wymiarze kary dyscyplinarnej bierze się pod uwagę w szczególności: rodzaj i wagę przewinienia, okoliczności, w jakich zostało popełnione, pobudki czynu, stopień winy, zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania w służbie i opinię służbową. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 rozporządzenia, którego naruszenie zarzuca skarżący, wymiar kary dyscyplinarnej powinien ponadto uwzględniać: skutki przewinienia, czy popełnione było pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego oraz czy w stosunku do funkcjonariusza jest już orzeczona kara dyscyplinarna.

W ocenie składu orzekającego przy wydawaniu orzeczenia dyscyplinarnego uwzględniono wszystkie wyżej wskazane okoliczności przemawiające zarówno za złagodzeniem kary jak i jej zaostrzeniem. Słusznie podniósł Sąd I instancji, iż okoliczności łagodzące nie dawały jednak podstawy do wymierzenia skarżącemu innej kary niż wydalenie ze służby w sytuacji, gdy czyny, których dopuścił się skarżący są niegodne funkcjonariusza publicznego i nie dają się pogodzić z pełnieniem obowiązków funkcjonariusza Służby Więziennej.

W tym miejscu zauważyć należy, na co wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny w swoich orzeczeniach (zob. wyroki z: 23 września 1997 r.- K 25/96 OTK 3-4/97/36; 27 stycznia 2003 r.- SK 27/02 OTK-A 1/03/2; 2 września 2008 r.- K 35/06-OTK-A 7/08/120), iż specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że kandydat do publicznej służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Przykładowo, wśród szczególnych warunków uzasadniających korzystniejsze zasady nabywania przez funkcjonariuszy służb mundurowych uprawnień emerytalno-rentowych oraz ustalania ich rozmiaru wymienić można m.in.: pełną dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej, wykonywanie zadań w nielimitowanym czasie pracy i trudnych warunkach, związanych nierzadko z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia (np. w czasie udziału w obronie kraju lub ochronie bezpieczeństwa obywateli), wysoką sprawność fizyczną i psychiczną wymaganą w całym okresie jej pełnienia, niewielkie możliwości wykonywania dodatkowej pracy i posiadania innych źródeł utrzymania, ograniczone prawo udziału w życiu politycznym i zrzeszania się.

Wskazaną specyfikę pracy w służbach mundurowych Trybunał Konstytucyjny uznał za przesłankę uzasadniającą dopuszczalność wprowadzania z jednej strony wyższych wymagań personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych wobec kandydatów do służby, z drugiej zaś - odmiennego i bardziej rygorystycznego niż w wypadku pozostałych profesji, ukształtowania zasad utraty statusu pracowniczego. Wymagania stawiane funkcjonariuszowi Służby Więziennej - z uwagi na charakter jego służby są znacznie wyższe niż obywatela nie będącego tym funkcjonariuszem. Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie funkcjonariuszy odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Służby Więziennej publiczne zaufanie.

W szczególności należy podkreślić, iż od funkcjonariusza Służby Więziennej, mającego stały kontakt z osobami skazanymi za różnego rodzaju czyny karalne tym bardziej wymaga się wzorowej postawy, nie tylko w czasie pełnienia obowiązków.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż skarżący przed podjęciem służby złożył ślubowanie przez co zobowiązał się do przestrzegania dyscypliny służbowej, tajemnicy państwowej i służbowej, rzetelnego i sumiennego wykonywania powierzonych mu zadania i poleceń przełożonych, dbania o honor i dobre imię służby oraz przestrzegania zasad etyki zawodowej.

Wobec powyższego zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż popełnienie przez skarżącego pod wpływem alkoholu wykroczenia polegającego na kradzieży oraz zatajenie przed przełożonymi faktu ukarania za to wykroczenie narusza zasady jakich skarżący zobowiązał się przestrzegać składając ślubowanie, w tym dbania o honor i dobre imię służby, co w rezultacie w pełni uzasadniało wymierzenie skarżącemu kary wydalenia ze służby. Dotychczasowa niekaralność skarżącego, dobra opinia służbowa oraz sytuacja osobista i majątkowa (pozostawanie w związku małżeńskim i spłacanie wysokich kredytów) nie mogą być pominięte, nie mogą jednak przesądzać o pozostawieniu skarżącego w służbie i wymierzeniu mu łagodniejszej kary dyscyplinarnej za czyny o tak dużym ciężarze gatunkowym.

Ponadto za wymierzeniem powyższej kary przemawiał fakt, iż skarżący świadomie i celowo zataił w postępowaniu w sprawie o wykroczenie fakt, że jest funkcjonariuszem Służby Więziennej, podając się za osobę nigdzie niezatrudnioną i nieosiągającą żadnych dochodów.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.